RSS

Category Archives: 1-20

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่20: ของขวัญวันปวดใจ]

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ ของขวัญวันปวดใจ ]

เสด็จพี่… ทรงให้อภัยพระโอรสเถิดพะยะค่ะ

น้องคิม~ ถ้าเจ้าไม่อบรมสั่งสอนให้ดี ต่อไปอิมุนจะดูแลชินชาง(ชาวอสัญชินฮวา)ได้อย่างไร?

พระโอรสยังเด็กนัก คิดหรือทำอะไรเพียงเพราะความสนุกเท่านั้นพะยะค่ะ หม่อมฉันเชื่อว่าอิมุนไม่มีเจตนาอื่นนะเสด็จพี่

พี่ไม่ดูแลเขาให้ดีเอง อิมุนถึงได้เอาแต่ใจ ไม่เคยนึกถึงใครทั้งนั้น

เสด็จพี่ให้อภัยพระโอรสเถิดพะยะค่ะ มีอะไรก็พูดคุยกันดีกว่านะพะยะค่ะ
อย่าทรงเย็นชากับพระโอรสเลย
เสด็จพี่น่าจะเข้าพระทัยดีนะพะยะค่ะ ว่าการถูกเพิกเฉยนั้นรู้สึกโดดเดี่ยวเพียงใด
ท้าวคิมดาหวาย้อนถามแบบแทงใจดำ

น้องคิม~~~~ เจ้าจะมาสะกิดแผล(ใจ)พี่ทำไมกันเล่า T.T

เจ้าไปเชิญพระโอรสอิมุนให้มาเฝ้าเราที่นี่ เดี๋ยวนี้
ท้าวมุนเจฮันสั่งมหาดเล็ก

เสด็จพี่ทรงสั่งห้องเครื่องปรุงของว่างให้พระโอรสด้วยสิพะยะค่ะ

ทำไมพี่จะต้องทำด้วยล่ะ?

จะปรับความเข้าใจกัน ก็เริ่มด้วยการเอาพระทัยใส่ก่อนพะยะค่ะ
พระโอรสทรงโปรดของหวานอะไรเป็นพิเศษพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวากำลังสาธิตวิธีเลี้ยงพระโอรสแก่ท้าวมุนเจฮัน

( . . . )

ท้าวมุนเจฮันหยุดคิดอยู่สักพัก พระองค์ส่ายศีรษะด้วยความละอายพระทัย

พี่ละอายใจจริงๆ พี่ไม่รู้ว่าอิมุนชอบทานอะไร

แล้วพระธิดาอินดี้ล่ะพะยะค่ะ?

อินดี้ไม่ทานเนื้อ เพราะท้องไม่ค่อยดี ลูกคนนี้ชอบผลไม้ และของหวานทุกชนิด
มี วันนึง พี่ไม่ยอมให้อินดี้ทานช็อคโกแลต นางจึงจัดการยกข้าวของออกจากตำหนักของพี่ เพื่อหาช็อคโกแลตที่พี่เอาไปซ่อน พี่กลับมาเห็นแต่ความว่างเปล่า
นึกว่ามีโจรปล้นวังของพี่เสียอีก ถึงได้รู้ว่า อินดี้พลังเยอะแค่ไหน ฮ่าๆ แต่พอนางหายโกรธนะ ก็มาออดอ้อนขออภัยโทษ และยังให้พี่ช่วยนางยกของกลับเข้าตำหนักอีก
ท้าวมุนเจฮันเล่าถึงวีรกรรมพระธิดาอย่างมีความสุข

แล้วของโปรดของน้องจองคโยล่ะพะยะค่ะ?

กล้วยอบแห้ง
กล้วย~~~ นั้นมีวิตามินซี~~~~~
ท้าวมุนเจฮันนึกถึงพลางอมยิ้ม

งั้น…  เสด็จพี่จะสั่งให้ห้องเครื่องทำอะไรให้พระโอรสทานพะยะค่ะ?

เอ่อ… เจ้าไปเตรียมของหวานที่พระโอรสโปรดมาให้เราก็แล้วกัน
ท้าวมุนเจฮันโยนให้เป็นหน้าที่ของหัวหน้าห้องเครื่อง

แต่เสด็จพี่ต้องทรงรู้ไว้บ้างนะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาท้วงติง

เรารู้แล้วน่า…

ฝ่าบาท พระโอรสให้หม่อมฉันกราบทูลพระองค์ว่า
พระโอรสยังไม่สำนึกตน เพราะพระโอรสไม่ได้ทำอะไรผิด
จึงไม่ขอออกมาจากพระตำหนักพะยะค่ะ

อิมุน!!! เจ้าลูกคนนี้นิ!!!
ท้าวมุนเจฮันเสด็จกลับเข้าพระตำหนักไปด้วยทรงกริ้ว

เสด็จพี่!!! ทรงทิ้งหม่อมฉันซะแล้ว … เฮ้อ… (หม่อมฉันยังไม่ได้สั่งอาหารว่างของหม่อมเลย – -;)
ท้าวคิมดาหวานั่งถอนพระทัย

น้องคิม~~~~~ ของพี่มินอู~~~~~~~
ท้าวอิมินอูเสด็จมาที่อุทยานพร้อมตะกร้ากระต่ายน้อย

ทำไมเสด็จพี่เพิ่งเสด็จมาล่ะพะยะค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวานั่งเซ็ง

นี่พี่พลาดอะไรเด็ดๆไปรึ?
ท้าวอิมินอูยิ้มหวาน นั่งลงอย่างอารมณ์ดี

เสด็จพี่เจฮันทรงกริ้วอิมุนมากพะยะค่ะ เราควรทำอย่างไรดีพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวาขอคำแนะนำ

ฮ่าๆ เสด็จพี่กับอิมุนทะเลาะกันเป็นปกติ เจ้าอย่าได้วิตกไปเลย เดี๋ยวพี่จัดการเอง

มหาดเล็ก… เจ้าไปเชิญพระโอรสอิมุนมาพบเราที
ทูลพระโอรสว่า เสด็จอามินอูมีของขวัญจากพระธิดาเฮซอง จะทรงมอบให้พระโอรส

พะยะค่ะ
มหาดเล็กรับคำสั่งจากท้าวอิมินอู

ส่วนเสด็จพี่…
ท้าวอิมินอูหยุดคิดสักพัก ก่อนจะเห็นท้าวมุนเจฮันเสด็จออกมาจากพระตำหนักพร้อมไม้เคนโด้

เสด็จพี่เจฮัน~~~~~ จะเสด็จไหนพะยะค่ะ?
ท้าวอิมินอูตะโกนเรียก

เราจะไปอบรมเจ้าลูกจอมโอหังสักหน่อย เดี๋ยวเรากลับมา พวกเจ้ารออยู่ตรงนั้นแหละ!

เสด็จพี่ทรงรอก่อนพะยะค่ะ หม่อมฉันมีเรื่องกราบทูลพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาและท้าวอิมินอูรีบวิ่งตามไป

พวกเจ้าน่ะรอพี่ก่อน เดี๋ยวพี่มา!!!
ท้าวมุนเจฮันยกไม้เคนโด้ชี้มาที่พระอนุชาทั้งสอง ตรัสเสียงเข้ม

เรื่อง…. น้องจองคโยนะพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูยิ้มหวาน

ท้าวมุนเจฮันหันหลังกลับมาทันที

น้องจองคโย? ทำไมรึ?

น้องจองคโยฝากของขวัญมาพะยะค่ะ แต่ท่าทางวันนี้เสด็จพี่จะไม่สะดวก
เสด็จพี่ทรงอบรมพระโอรสให้เรียบร้อยเถิดพะยะค่ะ ไว้วันหลังหม่อมฉันจะมาเข้าเฝ้านะพะยะค่ะ

น้องคิมจ้ะ~ เราไปชมสวนดื่มชากันตรงนู้นดีกว่านะ

ท้าวอิมินอูควงแขนท้าวคิมดาหวากลับไปนั่งชมวิวในอุทยานต่อ

น้องมินอู~~~~~~~~~
ท้าวมุนเจฮันทิ้งไม้เคนโด้วิ่งตามพระอนุชาทั้งสอง

เสด็จพี่ไปหาอิมุนเถิดพะยะค่ะ หม่อมฉันรอได้พะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูตรัสยิ้มๆ

แต่เรารอไม่ได้!!!

ท้าวมุนเจฮันคว้าคอท้าวอิมินอูเข้ามากอด

น้องจองคโยฝากอะไรมาให้พี่ เจ้าเอามาให้พี่ดูสิ~

เสด็จพี่ ปล่อยคอหม่อมฉันก่อนพะยะค่ะ
หม่อมฉันหายใจไม่ออก >.<
ท้าวอิมินอูพยายามดิ้น

เจ้าก็รีบบอกพี่มาสิ พี่ใจร้อน

ใจเย็นพะยะค่ะ หม่อมฉันวางไว้ตรงนั้นพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูชี้ไปที่ตะกร้าใบน้อยในอุทยาน

ท้าวมุนเจฮันปรี่เข้าไปดูด้วยความตื่นเต้น ทิ้งพระอนุชาทั้งสองไว้ด้านหลัง

พี่มินอู เสด็จพี่เจฮันทรงลืมอะไรหรือเปล่าพะยะค่ะ?

ทรงลืมเราสองคนไง – -;
ท้าวอิมินอูจูงมือท้าวคิมดาหวาตามท้าวมุนเจฮันไป

อ้าาาา กระต่าย~~~~~~~
กระต่ายน้อยคู่นี้ของพี่ใช่ม้ายยยยยยยยยยยยยยย
ท้าวมุนเจฮันเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก แล้วอุ้มกระต่ายขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

น่ารักจังเลย~~~~
ท้าวมุนเจฮันยังคงพร่ำเพ้อ

กระต่าย หรือ คนให้ พะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวากระเซ้าถาม

ท้าวมุนเจฮันได้แต่ยิ้มเขินๆ
กระต่ายหรือจะน่ารักเท่ากับคนให้ล่ะจ้ะ

แน่นอนพะยะค่ะ เพราะกระต่ายคู่นี้เป็นของเฮซองพระธิดาของหม่อมฉันเองพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวายิ้มกว้าง(อย่างไม่เกรงใจรอบดวงตา)

หลานเฮซองก็โปรดกระต่ายรึ?
น่ารักจัง เดี๋ยวพี่จะส่งกระต่ายให้เฮซองเลี้ยงบ้าง
สักสองหรือ…สามสิบตัวดีนะ?

ท้าวมุนเจฮันยิ้มอย่างอารมณ์ดี

อย่าเลยพะยะค่ะ
ตอนนี้น้องจองคโยก็นำกระต่ายมาให้เฮซองของหม่อมฉันเลี้ยงพะยะค่ะ
หม่อมฉันยังไม่อยากสร้างวังเลี้ยงกระต่ายพะยะค่ะ – -;

งั้น… นี่คือกระต่ายที่น้องจองคโยประทานให้เฮซองใช่มั้ย?

พะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาตอบ

อร้ายยยยยยยยยย น้องจองคโยเนี่ย
เจ้าร้ายนักนะ ใช้เฮซองบังหน้า คิคิ
เจ้าหายเคืองพี่แล้วล่ะสิ คิคิคิ
ท้าวมุนเจฮันบิดองค์ไปมาด้วยความเขินอายอยู่เพียงลำพัง

เสด็จพี่…
ท้าวคิมดาหวาพยายามสะกิดท้าวมุนเจฮันแต่ท้าวอิมินอูเอานิ้วแตะริมฝีปากพระอนุชาเพื่อห้ามไว้

ชู่ว…
ท้าวอิมินอูยังไม่อยากขัดพระทัยท้าวมุนเจฮัน เขาไม่ได้เห็นท้าวมุนเจฮันมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว

ทันใดนั้น…

เสด็จอาพะยะค่ะ!!!!!!!!!

พระโอรสอิมุนวิ่งเข้ามาที่อุทยานด้วยความตื่นเต้น

เสด็จอาพะยะค่ะ หม่อมฉันมาแล้วพะยะค่ะ~~~~~~~

ท้าวมุนเจฮันได้ยินเสียงพระโอรสอิมุน ทรงละความสนใจจากกระต่ายน้อยในตะกร้า แล้วหันกลับมาที่ต้นเสียง

แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!
สะ สะ เสด็จพ่อออออออออออออ

พระโอรสอิมุนตกพระทัยเมื่อเห็นท้าวมุนเจฮันยืนอยู่ตรงนั้น ทรงหันหลังเพื่อวิ่งกลับพระตำหนัก

ไม่ได้สิ!!! อิมุน เจ้าจะวิ่งหนีแบบนี้ไม่ได้ (เสียฟอร์มหมด)
พระโอรสอิมุนตรัสกับองค์เอง ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับท้าวมุนเจฮัน

อิมุน!

พะยะค่ะ
(เราต้องไม่กลัว ไม่กลัว ไม่กลัว)
พระโอรสอิมุนตอบรับเสียงอ่อย

หน้าเจ้าเปื้อนอะไรมา?
ท้าวมุนเจฮันสงสัย พอๆกับท้าวคิมดาหวาที่ยืนจ้องมองพระโอรสอิมุนด้วยความสงสัยเช่นกัน

ฮ่าๆ อิมุน เจ้าคงรีบมากสินะ จนลืมล้างหน้าเนี่ย
ท้าวอิมินอูเดินเขามาจับพระพักตร์พระโอรสอิมุน แล้วค่อยๆดึงมาร์กที่พระพักตร์พระโอรสออก

นี่คือครีมพอกหน้าใสเด้งของมินมินพะยะค่ะ เสด็จพี่ไม่ต้องตกพระทัยพะยะค่ะ ฮ่าๆ
ทำมาจากโคลนในทะเลสาปพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูสาธยายสรรพคุณผลิตภัณฑ์ของพระโอรสมินมินด้วยความภูมิใจ

เมื่อเช็ดมาร์กพอกหน้าออกแล้ว พระโอรสอิมุนก็หลบอยู่หลังท้าวอิมินอูด้วยเกรงว่าท้าวมุนเจฮันยังคงกริ้วพระองค์อยู่

อิมุน! เจ้าไปหลบอยู่ตรงนั้นทำไม มาหาพ่อสิ!
ท้าวมุนเจฮันเรียกพระโอรส

อิมุนค่อยๆก้าวออกมา แล้วเข้าไปหาท้าวมุนเจฮันอย่างกล้าๆกลัวๆ

มาใกล้ๆสิ
ท้าวมุนเจฮันดึงมือพระโอรสให้เข้ามาหาพระองค์

อ๊าาาาาาาาาาา อย่านะเสด็จพ่อ!!!
พระโอรสอิมุนยกแขนขึ้นมาบัง พร้อมกับร้องด้วยความตกใจ

หน้าเจ้ายังมีไอ้นี่ติดอยู่เลย
ท้าวมุนเจฮันจับพระพักตร์พระโอรส แล้วเช็ดมาร์กพอกหน้าที่ยังติดอยู่จนหมด

เจ้าหิวมั้ย? พ่อให้คนไปเตรียมของว่างให้เจ้า ไม่รู้จะถูกใจเจ้าหรือเปล่า?
ท้าวมุนเจฮันยิ้มให้พระโอรส แล้วรับสั่งอย่างใจเย็น

เสด็จพ่อไม่สบายหรือเปล่าพะยะค่ะ?
พระโอรสอิมุนแตะหน้าผากตัวเองเทียบกับเสด็จพ่อ ด้วยความสงสัย

ท้าวมุนเจฮันกอดพระโอรสแน่น

วันนี้พ่อมีความสุขจัง~~~~~

เสด็จพ่อทำให้หม่อมฉันกลัวนะพะยะค่ะ เหอๆ
เสด็จพ่อ… หม่อมฉันหายใจไม่ออกพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนสะบัดหลุดออกมาจากอ้อมกอดของท้าวมุนเจฮันได้ ทรงวิ่งไปหลบหลังท้าวอิมินอูตามเดิม

ฮ่าๆ เสด็จพี่ ทำพระโอรสกลัวนะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาอดหัวเราะไม่ได้

งั้นพี่ขอกอดเจ้าหน่อยสิ น้องคิม~~~
ท้าวมุนเจฮันโผเข้าหาท้าวคิมดาหวาแทน

อย่าพะยะค่ะ หม่อมฉันก็สยิวพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาหลับตาปี๋ให้ท้าวมุนเจฮันกอด

อะไรกันเนี่ย! พี่กอดน้องคิมหรือกอดก้อนหินกันแน่ – -; (มีแต่กล้ามล่ำๆ แน่นๆ)
ท้าวมุนเจฮันบ่นอุบ

เสด็จพี่อ๊าาาาาาาาาาา หม่อมฉันร่างกายกำยำล่ำสัน ไหนเลยจะอ่อนนุ่มเหมือนกอดน้องจองคโยล่ะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาค้อน

นั่นสินะ น้องจองคโยของพี่~~~~~~~
ท้าวมุนเจฮันกอดพระอนุชา เริ่มเพ้อ…

เสด็จอาพะยะค่ะ
แล้วของขวัญที่… น้องเฮซองฝากเสด็จอามาให้หม่อมฉันล่ะพะยะค่ะ?
พระโอรสอิมุนยิ้มอายๆ

อ่อ….. อานึกว่าเจ้าจะลืมแล้วเสียอีก
นึกว่าเจ้าไม่สนใจ
(งานเข้าแล้ว ^ ^;)

เฮซองฝากของขวัญมาให้อิมุนด้วยเหรอ ฮ่าๆ น่ารักจริงๆ
ไหนล่ะ? น้องมินอู น้องคิม พี่ก็อยากรู้นะ
ท้าวมุนเจฮันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ท้าวคิมดาหวาสบตาท้าวอิมินอู (พี่มินอูทูลเสด็จพี่สิพะยะค่ะ – -” )

ท้าวอิมินอูยิ้มเจื่อนๆ บอกเป็นนัยให้ท้าวมุนเจฮันรู้ตัว

กระต่ายนั้น… เฮซองมอบให้อิมุนใช่มั้ย?
ท้าวมุนเจฮันถามเสียงสั่น

ท้าวคิมดาหวาพยักหน้าช้าๆ พร้อมทั้งลูบหลังท้าวมุนเจฮันเบาๆเพื่อปลอบใจ

กระต่าย!!!
น้องเฮซองส่งกระต่ายให้หม่อมฉันเหรอพะยะค่ะ!
พระโอรสอิมุนรู้สึกผิดหวัง

เจ้าไม่ชอบมันเหรอ?
ท้าวคิมดาหวาถามด้วยความไม่พอใจ

หม่อมฉัน… เกรงว่าจะเลี้ยงดูมันได้ไม่ดีพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนอ้างเสียงอ่อย

ถ้าแม้แต่กระต่าย เจ้ายังดูแลไม่ได้ แล้วอาจะฝากเฮซองให้เจ้าดูแลได้อย่างไร!!!
ท้าวคิมดาหวาตัดพ้ออย่างมีอารมณ์

หม่อมฉัน…
พระโอรสมองท้าวมุนเจฮันด้วยความอึดอัด (เสด็จพ่อช่วยหม่อมฉันด้วยพะยะค่ะ)

หม่อมฉัน…

เจ้ายังไม่ขอบพระทัยเสด็จอาคิมอีกล่ะ เด็กคนนี้นิ
เลี้ยงกระต่าย ไม่ยากหรอก เลี้ยงเจ้าสิ ยากกว่าอะไรทั้งปวง
ท้าวมุนเจฮันเข้ามาลูบศีรษะพระโอรสเบาๆ

(มันยังทำเฉย… – -;)

ท้าวมุนเจฮันจึงตบศีรษะพระโอรสเบาๆ

โอ้ย!!!
เสด็จพ่ออยากได้ ก็ทรงเลี้ยงเองสิพะยะค่ะ!
พระโอรสกระซิบเบาๆ

เฮซองมอบให้เจ้า พ่อจะเอามาได้อย่างไร!
เห็นแก่พ่อ ช่วยรับมันไว้หน่อยได้มั้ย!!!
ท้าวมุนเจฮันกระซิบบ้าง

งั้นเสด็จพ่อ ทรงเลี้ยงแทนกระต่ายนี้หม่อมฉันนะพะยะค่ะ!!!
พระโอรสอิมุนต่อรอง

ก็ได้… พ่อจะเลี้ยงให้เอง
ท้าวมุนเจฮันรับปาก

แล้วทรงประทานสิ่งอื่นให้หม่อมฉันเป็นการทดแทนนะพะยะค่ะ!
พระโอรสอิมุนเริ่มต่อรอง

สองพ่อลูกยังคงกระซิบกระซาบต่อรองกันอยู่

ไม่งั้นหม่อมฉันจะคืนกระต่ายนี้ไปนะพะยะค่ะ

ก็ได้ งั้นตกลงตามนี้!!!
ท้าวมุนเจฮันรับข้อเสนอของพระโอรส

ขอบพระทัยพะยะค่ะ เสด็จอาคิม
หม่อมฉันจะดูแลกระต่ายคู่นี้ของน้องเฮซองอย่างดีพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนฉีกยิ้มหวาน

ค่อยยังชั่วหน่อย เรามาทานของว่างกันเถอะนะ
ท้าวคิมดาหวาที่นั่งลุ้นจนเครียดกล่าวตัดบท
(ถ้าอิมุนไม่รับของขวัญจากเฮซองเราจะทำอย่างไรดีนะ Y.Y กังวลๆ)

พระโอรสอิมุนนั่งมองของว่างที่ห้องเครื่องยกมาแล้วลุกขึ้น

เจ้าจะไปไหน ทานก่อนสิ
ท้าวมุนเจฮันเรียก

หม่อมฉันไม่อยากทานพะยะค่ะ

แต่นี่เป็นของโปรดของลูกไม่ใช่เหรอ?
ท้าวมุนเจฮันพยายามใจเย็น

แต่วันนี้หม่อมฉันไม่อยากทานพะยะค่ะ!
พระโอรสอิมุนเตรียมเสด็จกลับแต่ท้าวคิมดาหวารั้งไว้

เจ้าทานสักหน่อยเถิด อย่าทำให้คนที่รักเจ้าต้องเสียใจ
ท้าวคิมดาหวามองพระโอรสด้วยแววตาจริงจัง

น้องคิม ปล่อยอิมุนไปเถิด พี่ไม่เป็นไรหรอก
โดนเพิกเฉยแค่นี้ พี่(เจ็บจน)ชินซะแล้วล่ะ T.T
ท้าวมุนเจฮันฟุบพระพักตร์ลงที่ไหล่ท้าวอิมินอู ทรงเสียพระทัย

เสด็จพ่อ… หม่อมฉัน… (ขออภัยพะยะค่ะ)
พระโอรสอึกอัก ได้แต่เก็บคำขอโทษไว้ในพระทัย

พระโอรสอิมุนกลับไปนั่งเสวยของว่างอย่างเสียมิได้

คราวหน้าเสด็จพ่อทรงถามหม่อมฉันก่อนสิพะยะค่ะ!
ก็หม่อมฉันเพิ่งเสวยไปเมื่อวานนี้เองพะยะค่ะ (กินไม่ลง)
พระโอรสยังคงบ่นอุบ

เสด็จพี่มาเสวยด้วยกันกับพระโอรสสิพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาชวนแกมบังคับ

เสด็จพ่อไม่ทรงโปรดหรอกพะยะค่ะ
ทรงแพ้กล้วย

พระโอรสรู้ดีว่าท้าวมุนเจฮันไม่ชอบสิ่งใด แต่ท้าวมุนเจฮันเองกลับรู้สึกละอายที่พระองค์ไม่รู้พระทัยพระโอรสเลย

เจ้าผิดแล้วล่ะ วันนี้พ่ออยากทานกล้วย
ท้าวมุนเจฮันนั่งลงเสวยของหวานพร้อมพระโอรส

งั้นหม่อมฉันยกของหม่อมฉันให้เสด็จพ่อนะพะยะค่ะ (มันยังวอน)
พระโอรสอิมุนฉีกยิ้มกว้าง

โอ้ย!!!!
ท้าวคิมดาหวาตบศีรษะพระโอรสอิมุนไปทีด้วยความหมั่นไส้

เจ้าน่าจะเห็นพระทัยเสด็จพ่อเจ้าบ้างนะ พระองค์กำลังเสียพระทัย!
ท้าวคิมดาหวาตักเตือนพระโอรส (ถ้าเป็นลูกเขยฉันเมื่อไหร่ – -; ตายแน่!)

เราไม่เป็นอะไร
ท้าวมุนเจฮันก้มหน้าเสวยต่อไป

พอเถอะเสด็จพี่ เสวยไม่ได้ก็อย่าฝืนสิพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูปราม

ไม่เป็นอะไร แต่น้ำตาคลอเลยนะพะยะค่ะ ฮ่าๆ
ท้าวอิมินอูล้อท้าวมุนเจฮัน

อ่ะ! หม่อมฉันเลิกแกล้งเสด็จพี่ละ
นี่พะยะค่ะ ของแทนใจน้องจองคโย ฝากให้เสด็จพี่… พะยะค่ะ คิคิ

ท้าวอิมินอูยื่นห่อผ้าให้ท้าวมุนเจฮัน (ที่ซุกเก็บไว้นาน เพื่อ…)

ท้าวมุนเจฮันเงยหน้าขึ้นมาสบตาพระอนุชา พระเนตรแดงก่ำ

แล้วเจ้าจะเก็บเงียบไว้อีกนานมั้ย!!!!!!
ทำไมเพิ่งบอกเราห๊า!!!!!!!!!!

ท้าวอิมินอูถือห่อผ้าทำตาปริบๆ หายซ่า (เอาไงดีอ่ะ ทรงกริ้วแล้ว เหอๆ)

เอามา!
ท้าวมุนเจฮันยื่นมือออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

พระโอรสอิมุนก็ได้แต่นั่งมองเงียบๆ (ไม่เคยเห็นเสด็จพ่ออาร์ทขนาดนี้มาก่อน)

ท้าวมุนเจฮันรับห่อผ้ามาจากท้าวอิมินอู
ห่อผ้าที่คุ้นเคย …
กลิ่นกายเจ้าของผ้าผืนนี้… ยังคงอยู่…

เจ้าคงพกติดตัวไว้เสมอสินะ
ท้าวมุนเจฮันกำห่อผ้าแน่น พระองค์ไม่อาจฝืนกลั้นน้ำตาที่ค่อยๆร่วงลงมาอาบแก้ม

น้องมินอู~ เจ้าเอาไปคืนน้องจองคโยเถิด พี่ไม่อยากเก็บไว้
ท้าวมุนเจฮันส่งห่อผ้าคืนท้าวอิมินอู

ไม่ได้พะยะค่ะ กว่าหม่อมฉันจะได้มา ปลุกปล้ำอยู่นานนะพะยะค่ะ
ถ้าเสด็จพี่อยากส่งคืนให้เจ้าของ ก็ทรงคืนด้วยองค์เองสิพะยะค่ะ!
ท้าวอิมินอูโวยวาย

งั้น เสด็จพ่อทรงประทานให้หม่อมฉันแทนนะพะยะค่ะ! ^ ^
พระโอรสอิมุนทูลขอ

ไม่ได้หรอก สิ่งนี้พ่อจะต้องส่งคืนเจ้าของ

เสด็จพ่อทรงรับไว้เถิดพะยะค่ะ อย่าให้เสด็จอาจองคโยต้องเสียน้ำใจเลยพะยะค่ะ
ทีกระต่าย เสด็จพ่อยังให้หม่อมฉันรับไว้
ถ้าเสด็จพ่อไม่อยากได้ ก็ประทานให้หม่อมฉันเถิดพะยะค่ะ!

ไม่ได้ อันนี้ต้องคืนเสด็จอาจองคโย!!!!
ท้าวมุนเจฮันยังคงยืนกรานตามเดิม

ไม่เอา!!!! ประทานให้หม่อมฉันเถิดพะยะค่ะ
เสด็จพ่อรับปากหม่อมฉันแล้วนะพะยะค่ะ

รับปากอะไร?

กระต่ายไงพะยะค่ะ!!!
พระโอรสกระซิบเบาๆ ทวงสัญญา

พระโอรสคว้าห่อผ้าในมือท้าวมุนเจฮันแต่ท้าวมุนเจฮันดึงไว้เช่นกัน
ทั้งสองยื้อห่อผ้ากันคนละด้าน

ท้าวคิมดาหวาและท้าวอิมินอู ได้แต่นั่งดูพ่อลูกทั้งสองทะเลาะกัน(อีกแล้ว)
ตอนนี้ท้าวคิมดาหวาเริ่มชินกับความสัมพันธ์แบบลิ้นกับฟันของทั้งคู่เสียแล้ว

อิมุน!!! เจ้าอย่าดึงสิ!!!!

อย่าจับตรงนั้น!!!!!

ท้าวมุนเจฮันเยื้อแย่งห่อผ้ากับพระโอรสจน

อ้ากกกกกกกกก
เสียงท้าวมุนเจฮันร้องลั่น

เสด็จพ่อ! หม่อมฉัน… หม่อมฉัน…
พระโอรสอิมุนยืนอึ้ง มือนึงกำห่อผ้าอีกด้านไว้แน่น ที่ปลายของห่อผ้าอีกด้านมีรอยเปื้อนเลือดติดอยู่

เสด็จพี่!!! เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ!!!
ท้าวอิมินอูรีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง

ไม่เป็นไรแผลเล็กน้อย เจ้าเอากลับไปคืนเจ้าของซะ อย่าเอามาให้เราเห็นอีก!
ท้าวมุนเจฮันรับสั่งทั้งน้ำตาแล้วรีบกลับเข้าพระตำหนักไป

พระโอรสยังยืนนิ่ง ท้าวคิมดาหวาดึงพระโอรสอิมุนเข้ามาสวมกอด เพื่อปลอบขวัญ

อิมุน เจ้าปล่อยมือเถิด ทิ้งมันไปซะ!

พระโอรสอิมุนรู้สึกองค์ ปล่อยห่อผ้าลงพื้นด้วยความตกใจ

เสด็จอาคิม หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจนะพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนกอดท้าวคิมดาหวา พึมพำเสียงสั่น

ท้าวอิมินอูหยิบห่อผ้าขึ้นมาคลี่ดู

นี่มัน… กริชนี่!!!

ท้าวอิมินอูส่งกริชให้ท้าวคิมดาหวาดู

กริชประจำตัวที่องค์ชินฮวาทรงประทานให้วงศ์อสัญชินฮวา สลักนามไว้ว่า ” มุนเจฮัน “

Advertisements
 

Tags: ,

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่19: พรสวรรค์?]

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ พรสวรรค์? ]

โอ้ย… เบาๆสิ
พระ โอรสอิมุนตวาดพระพี่เลี้ยง ทุกคนในตำหนักกำลังวุ่นวายอยู่กับการทำแผลให้พระโอรสและจัดเตรียมของสำหรับ พิธีรับตำแหน่งรัชทายาทของพระองค์

เสด็จพี่… เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ?
พระโอรสมินมินลงจากหลังมหาดเล็กพร้อมถาดมะม่วงในมือ

น้องอินดี้ให้หม่อมฉันนำมาถวายเสด็จพี่พะยะค่ะ

ชิ~~~~ เพราะน้องหญิงแท้ๆ ทำให้เสด็จพ่อทรงกริ้ว

เสด็จพี่… น้องหญิงไม่ทรงรู้เรื่องนะพะยะค่ะ น้องหญิงทำดีที่สุดแล้วพะยะค่ะ
ทำไมเสด็จพี่ไม่ยอมรับไปตรงๆล่ะพะยะค่ะ?
ไม่ทรงเป็นสุภาพบุรุษเลยนะพะยะค่ะ

นี่เจ้า!!!!
พระโอรสอิมุนกำหมัดขึ้นด้วยความโกรธ

ในสายตาเสด็จพ่อ เราก็ผิดอยู่เสมอนั่นแหละ ใครจะสนใจว่าความจริงจะเป็นอย่างไร?
ว่าแต่… หน้าเจ้าทำได้อย่างไร? ทำไมไม่มีรอยช้ำแบบเราสักนิด เราชกเจ้าไปหลายหมัดอยู่นะ

ฮ่าๆ สิ่งนี้เขาเรียกว่า BB ครีมพะยะค่ะ ของวิเศษจากแดนโสมพะยะค่ะ ^ ^
ปิดรอยสนิท หน้าใสอย่างที่เห็นพะยะค่ะ เสด็จพี่สนใจสักกระปุกมั้ยพะยะค่ะ?
พระโอรสมินมินได้โอกาสนำเสนอสินค้าที่พระองค์ค้นพบมา

พระโอรสอิมุนแตะหน้าพระโอรสมินมินและเอื้อมหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ

โอ้ย… เบาๆสิเสด็จพี่ หม่อมฉันเจ็บนะพะยะค่ะ
มันปิดรอยฟกช้ำแต่ไม่ได้รักษาแผลนะพะยะค่ะ
พรุ่งนี้หน้าหม่อมฉันต้องบวมปูดแน่ๆเลย แล้วเสด็จพ่อก็คงรู้เรื่องเข้า

เราขอบใจเจ้ามาก ถ้าไม่ได้เจ้าช่วยพูดแก้ต่างให้ เสด็จพ่อคงลงหวายเราแน่

แหะๆ เสด็จพี่น่าจะเปลี่ยนฉลองพระองค์ก่อนไปเข้าเฝ้านะพะยะค่ะ ไปทั้งสภาพแบบนั้น ใครๆก็ต้องตกพระทัยพะยะค่ะ
เสด็จลุงทรงเป็นห่วงเสด็จพี่มากนะพะยะค่ะ

เสด็จพ่อไม่เคยสนใจเราสักนิด พระองค์รู้สึกอายที่มีพระโอรสอย่างเรา

เสด็จพี่อย่าทรงคิดมากเลยพะยะค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะถึงพิธีรับตำแหน่งรัชทายาทแล้วพะยะค่ะ
ดูแลองค์เองและทำตัวเป็นเด็กดีนะพะยะค่ะ เสด็จลุงจะได้ภูมิใจ

แน่นอน เราจะต้องดูดีกว่าที่เสด็จพ่อทรงคิดไว้!!!

เจ้ามีรสนิยมดีเรื่องแฟชั่นนี่นา เจ้าช่วยเราหน่อยสิ เราไม่อยากใส่ไอ้ชุดนั้นอ่ะ
พระโอรสอิมุนชี้ไปที่กองฉลองพระองค์ที่ทรงลองมาทั้งอาทิตย์แต่ไม่ถูกพระทัยเลยสักชุดเดียว

เสด็จพี่อยากได้แบบไหนพะยะค่ะ?

แบบที่เราใส่แล้วจะดูขาวกว่านี้อ่ะ!!!

ฮ่าๆ งั้น… คงไม่มีหรอกพะยะค่ะ

ไม่มีจริงๆเหรอ T.T
พระโอรสอิมุนนั่งคอตก

ฮ่าๆ ในกองนั้น ไม่มีชุดไหนถูกพระทัยเสด็จพี่เหรอพะยะค่ะ?

ก็พอมีอ่ะ… เราอยากใส่ชุดนี้
พระโอรสอิมุนรีบวิ่งไปลองชุดแขนยาวสีขาวทั้งตัวให้พระโอรสมินมินดู

มันคับไปนะพะยะค่ะ (กระดุมเริ่มปริ) เสด็จพี่ไม่อึดอัดเหรอพะยะค่ะ?

ช่วงนี้เราอ้วนขึ้นน่ะ เลยคับไปนิดนึง ก็เราชอบสีขาวนี่นา ชุดอื่นไม่เข้าท่าเลย
เจ้าหาชุดใหม่ให้เราได้มั้ย? เอาสีขาวทั้งหมด!

หม่อมฉันเกรงว่าจะตัดไม่ทันพะยะค่ะ ทรงลองชุดอื่นเถิดพะยะค่ะ

ไม่เอาเราจะเอาชุดนี้!!! เราอยากได้สีขาว!!!!

ชุดนี้แขนยาว ปกคอก็ยาว ดูอึดอัดไปหมด หม่อมฉันว่า…
งั้น… ให้หม่อมฉันลองปรับแก้ดูนะพะยะค่ะ
พระโอรสมินมินยิ้มกว้าง หัวโตๆของพระองค์กำลังใช้จินตนาการออกแบบชุดเลิศๆให้พระสหาย

ก็ได้ เราจะรอดู
พระโอรสอิมุนถอดชุดสูทยาวสีขาวให้พระโอรสมินมินจัดการแก้ไขเสียใหม่

พระโอรสมินมินลงมือวุ่นอยู่กับการ ตัด ตัด ตัด และเย็บฉลองพระองค์ของพระโอรสอิมุน
ส่วนพระโอรสอิมุนกำลังง่วนอยู่กับการขีดๆเขียนๆและบ่นกับตัวเอง

เสด็จพี่จดอะไรอยู่พะยะค่ะ?
พระโอรสมินมินถามด้วยความสงสัย

เรากำลังแต่งเพลง อีกไม่กี่วันก็ถึงงานฉลองการครองราชย์ของเสด็จพ่อ เราตั้งใจจะแต่งเพลงนี้ให้เสด็จพ่อ
พระโอรสอิมุนยิ้มอย่างภูมิใจ

ทรงร้องให้หม่อมฉันฟังหน่อยสิ หม่อมฉันอยากฟังพะยะค่ะ
พระโอรสมินมินอ้อน

มันยังไม่เรียบร้อยดีอ่ะ แต่เจ้าช่วยฟังก็ดี เพราะเจ้ามีความคิดแปลกใหม่อาจจะมีคำแนะนำดีๆให้เราได้
เจ้าอาจจะไม่คุ้นหู เพราะยังไม่เคยมีใครทำเพลงแนวนี้มาก่อน

โย่… มุน-เจ-ฮัน
โย่… มุน-เจ-ฮัน
โย่… มุน-เจ-ฮัน
เข้ามาเลย โย่… โย่ โย่
โย่… อิมุน
โย่… อิมุน
โย่… อิมุน
มาฉลองกัน โย่… โย่ โย่

( . . . )
พระโอรสมินมินเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน

หม่อมฉันอาจจะหูไม่ถึงก็ได้พะยะค่ะ นี่คือเพลงแนวไหนเหรอพะยะค่ะ ^ ^;

นึกอยู่แล้ว ว่าเจ้าต้องไม่เข้าใจ
พระโอรสอิมุนรู้สึกผิดหวัง

เอ่อ… หม่อมฉันว่ามันเหมือนเสด็จพี่บ่นๆอะไรสักอย่างนะพะยะค่ะ จะเป็นแหล่ หรือลำตัด ก็ไม่ใช่
เสด็จพี่ร้องเพลงเป็นจริงๆเหรอพะยะค่ะ?

เป็นสิ!!! แต่นี่เป็นดนตรีแนวใหม่ ที่ไม่มีสอนในวัง
พวกนั้น(พระอาจารย์)ไม่มีศิลปะเลย

เสด็จพี่ลองร้องเพลงให้หม่อมฉันฟังอีกสักเพลงสิพะยะค่ะ เพลงที่เขาเตรียมไว้แล้วน่ะพะยะค่ะ

เจ้าอยากให้เราร้องเพลงเชยๆพวกนี้เหรอ – -;
พระโอรสอิมุนร้องเพลงให้พระโอรสมินมินฟัง พระโอรสมินมินพยายามช่วยสอนและปรับแก้ให้

ไม่ใช่พะยะค่ะ ท่อนนั้นต้องออกเสียงสูงพะยะค่ะ

ก็เสียงเรามันไปไม่ถึงอ๊ะ!!!

พระโอรสอิมุนพยายามร้องเพลงแต่ฟังไม่เป็นเพลงจนพระโอรสมินมินต้องส่ายหน้า

หม่อมฉันว่า… เสด็จพี่ลองเอาเพลงนั้นมาร้องให้หม่อมฉันฟังอีกสักครั้งได้มั้ยพะยะค่ะ
ถ้าร้องซ้ำๆไปมาให้เป็นจังหวะ หม่อมฉันว่ามันก็น่าฟังอยู่นะพะยะค่ะ

จริงๆเหรอ เจ้าก็คิดอย่างนั้นใช่มั้ยล่ะ! ฮ่าๆ
พระโอรสอิมุนยิ้มกว้างอย่างภูมิใจแล้วร้องให้พระโอรสมินมินฟังซ้ำๆไปมา

พระโอรสมินมินนั่งตัดเย็บฉลองพระองค์ให้พระโอรสอิมุนอย่างเพลิดเพลิน

ฟังๆไปก็เพลินดีนะพะยะค่ะ
พระโอรสมินมินเริ่มชอบ

อ่ะ เสร็จแล้วพะยะค่ะ เสด็จพี่ลองสวมดูสิพะยะค่ะ

พระโอรสอิมุนลองสวมชุดดู

แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ทำไมมันเป็นริ้วอย่างนี้อ๊ะ

เจ้าทำอะไรกับชุดของเราเนี่ย!!!!!!!!!!!!! T.T

พระโอรสมินมินยิ้มอย่างภูมิใจในฝีมือตัดเย็บของพระองค์

เจ้าตัดชุดเราขาดเป็นริ้วอย่างนี้ได้ยังไง T.T
พระโอรสอิมุนโอดครวญ

ดู sexy นะพะยะค่ะ ขาดเป็นริ้วๆ ทำให้น่าค้นหานะพะยะค่ะ
พระโอรสมินมินนำเสนออย่างภูมิใจ

แต่เราไม่อยากให้ใครเห็นสีผิวของเราอ่ะ!!!

เห็นนิดเดียวเองพะยะค่ะ เปิดให้เห็นนิดหน่อย พอ sexy sexy พะยะค่ะ ^ ^
นี่… ต้องตัดตรงนี้อีกหน่อย
พระโอรสมินมินคว้ากรรไกรตัดผ้าให้ขาดเป็นริ้วเพิ่ม

เฮ้ย…… พอแล้ว ชุดเรารุ่ยหมดแล้วนะ เหมือนขอทานยังไงไม่รุ้
พระโอรสอิมุนรู้สึกไม่มั่นใจ

อย่างนี้เรียกว่า เซอร์ และ sexy พะยะค่ะ นี่ ตัดตรงนี้หน่อย โชว์ร่องอก ฮ่าๆ

ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยย โป๊~~~~~
พระโอรสอิมุนเอามือปิดหน้าอกไว้
เจ้าจะให้เราใส่ชุดนี้จริงๆน่ะเหรอ? – -;
เจ้ามั่นใจแค่ไหนกัน?

ก็มั่นใจพอๆกับที่เสด็จพี่แต่งเพลงนั้นล่ะพะยะค่ะ

แปลกใหม่และไม่เหมือนใคร นี่คือพรสวรรค์พะยะค่ะ
พระโอรสมินมินยืนชมผลงานของตนเองอย่างพึงพอใจ

เสด็จพี่หุ่นดีนะพะยะค่ะ ไหล่กว้าง ช่วงขายาว สวมชุดไหนก็ดูดีพะยะค่ะ
(ยังเยินยอเข้าไปอีก)

จริงเหรอ~~~~~~ (นี่ก็บ้ายอ)
พระโอรสอิมุนยิ้มเขินๆ สำรวจองค์เองรอบๆ เริ่มรู้สึกพึงพอพระทัย

แต่เราก็อยากผิวขาวกว่านี้อยู่ดี เจ้าพอมีวิธีช่วยพี่บ้างมั้ย?

อืม… หม่อมฉันมีครีมวิเศษพะยะค่ะ
มันคือไวท์เทนนิ่งพะยะค่ะ ช่วยทำให้ผิวขาวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

โธ่… มีของดีแบบนี้ทำไมเจ้าไม่บอกเราตั้งแต่แรกล่ะ!

เอ่อ… มันต้องใช้เวลานานมากพะยะค่ะ กว่าผิวจะแลดูขาวขึ้น
ผิวเข้มๆแบบเสด็จพี่คงต้องใช้เวลานานมาก และเปลืองครีมมากพะยะค่ะ
ครีมนี้ยิ่งหายากนะพะยะค่ะ หม่อมฉันมีเพียงกระปุกเดียวเท่านั้น

เจ้ารีบเอามาให้เราทั้ง BB และไวท์ ไวท์ อะไรของเจ้านั่นล่ะ

แต่ว่า…
พระโอรสมินมินเริ่มอิดออด

เราจ่ายไม่อั้น!!!
พระโอรสอิมุนยอมทุ่มสุดตัว

หม่อมฉันมีเพียงกระปุกเดียวนะพะยะค่ะ ไว้หม่อมฉันหามาให้เสด็จพี่ใหม่คราวหน้านะพะยะค่ะ
กระปุกนี้หม่อมฉันก็ต้องเก็บไว้ใช้เหมือนกัน แหะๆ

เจ้าให้เราใช้ก่อนสิ !!! อีกไม่กี่วันก็ถึงวันงานของเราแล้ว เราจะต้องดูดีให้เสด็จพ่อทรงแปลกพระทัยให้ได้!!!
น้องมินมิน~~~~~ เจ้าต้องช่วยพี่นะ~~~~~~~~~ (ส่งสายตาวิงวอน)

ก็…ได้พะยะค่ะ (ทีนี้เรียกน้องมินมินเชียวนะ)
พระโอรสมินมินเห็นใจพระโอรสอิมุนที่ต้องการเอาชนะพระทัยท้าวมุนเจฮัน

ไว้หม่อมฉันจะแบ่งมาให้เสด็จพี่ลองใช้นะพะยะค่ะ ตอนนี้หม่อมฉันง่วงแล้วพะยะค่ะ ขอทูลลาพะยะค่ะ

อย่าเพิ่งไปสิ เจ้านอนที่นี่แหละ อยู่เป็นเพื่อนเราก่อนนะ

ไม่ได้พะยะค่ะ หม่อมฉันต้องกลับไปหาคอลลาเจนประคบหน้าบวมๆของหม่อมฉันก่อน
เดี๋ยววันงานของเสด็จพี่หม่อมฉันจะดูหมอง ไม่หล่อไม่ได้นะพะยะค่ะ

เจ้าก็ให้มหาดเล็กไปเอามาให้สิ คืนนี้เจ้าต้องอยู่ที่นี่กับเรา และก็เอาไอ้คอลลาเจนนั่นมาเผื่อเราด้วยนะ!

ในวันงานเราจะต้องดูดีที่สุด!!!!!!!! แม้แต่เสด็จพ่อก็ต้องทรงแปลกพระทัย! (คิคิ)
พระโอรสอิมุนกล่าวกับองค์เองด้วยแววตามุ่งมั่น

 

Tags: ,

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่18: สิ่งที่ขวางกั้น]

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ สิ่งที่ขวางกั้น ]

ที่อุทยานข้างตำหนักใหญ่

น้องคิม เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? สิบปีมานี้เจ้าเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในวัง ไม่มาเยี่ยมพี่เหมือนเคย

ตั้งแต่หม่อมฉันมีเฮซอง หม่อมฉันก็ไม่อยากไปไหนเลยพะยะค่ะ ติดลูก ฮ่าๆ

ฮ่าๆ ท่าทางหลานเฮซองของเจ้าจะน่ารักน่าชังมากเชียวนะ ถึงทำให้น้องคิมผู้ชื่นชอบการเดินทางของพี่อยู่กับที่ได้

เสด็จพี่ก็ทรงมีพระธิดาองค์น้อยนี่พะยะค่ะ น่าจะเข้าใจหม่อมฉันดี

ฮ่าๆ พระธิดาอินดี้ของเสด็จพี่ไม่น่าเป็นห่วงหรอก ที่เสด็จพี่เจฮันทรงหนักพระทัยน่าจะเป็นพระโอรสอิมุนมากกว่า
ท้าวอิมินอูอดหัวเราะไม่ได้

ทำไมล่ะพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวาเริ่มสนใจ

ลูก คนนี้ชอบทำอะไรแผลงๆ คิดอะไรไม่เหมือนใคร เมื่อเดือนก่อนก็เกือบเผาวังของพี่ไหม้เป็นธุลีเพียงเพราะจะเผายุงที่มาไต่ ตอมน้องอินดี้ – -;

เอ่อ… เผาวังเลยเหรอพะยะค่ะ? เหอๆ
ท้าวคิมดาหวาก็เริ่มกลัวๆวีรกรรมแปลกๆของพระโอรสอิมุน

ฮ่าๆ เด็กสมัยนี้ก็มีความคิดแปลกๆอย่างที่เราคาดไม่ถึงนั่นแหละ
ท้าวอิมินอูดูจะภูมิใจในความแปลกแหวกแนวและผ่าเหล่าของพระโอรสอิมุน
เนื่องจากท้าวอิมินอูก็ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆจึงเปิดกว้างและสนับสนุนพระโอรสมินมินของพระองค์ให้ทำทุกอย่างตามที่ปรารถนา

แต่ท้าวมุนเจฮันและท้าวคิมดาหวากลับไม่คิดเช่นนั้น

อืม… เสด็จพี่เจฮัน เรื่องความแปลกประหลาดของพระโอรสนั้น หม่อมฉันเข้าใจเสด็จพี่พะยะค่ะ T.T
ท้าวคิมดาหวาสวมกอดท้าวมุนเจฮันแน่น

เฮ้อ… จะวิตกกันไปทำไมนะ…
มีเพียงท้าวอิมินอูที่ยิ้มรับทุกอย่างไม่ว่าจะดีร้ายแค่ไหน

อ้าว… นางฟ้าองค์น้อยของเสด็จอา
ท้าวอิมินอูเดินเข้าไปจูงมือพระธิดาอินดี้ที่มาพร้อมมะม่วงน่าทานถาดใหญ่

อินดี้ลูกพ่อ เข้าไปกราบเสด็จอาคิมดาหวาสิจ้ะ
เสด็จอาคิมเป็นเสด็จพ่อของพระโอรสจินอา คู่ตุนาหงันของลูกนะจ้ะ
ท้าวมุนเจฮันแนะนำพระธิดาองค์น้อยให้ท้าวคิมดาหวา

ท้าวคิมดาหวาเห็นพระธิดาอินดี้ หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักก็ทรงเอ็นดูเหมือนพระธิดาของพระองค์เอง
ว้าว… นี่คือ พระธิดาอินดี้ของเสด็จพี่เหรอพะยะค่ะ?
น่ารักจังเลย~~~~~~ เหมาะกับจินอาของหม่อมฉันจริงๆพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวารู้สึกพึงพอพระทัยและตื่นเต้นยิ่งกว่าพระโอรสจินอาเสียอีก

ท้าวคิมดาหวาอุ้มพระธิดาอินดี้ขึ้นนั่งบนตัก

หม่อมฉันรอให้ถึงวันที่พวกเขาโตกว่านี้ไม่ได้แล้วพะยะค่ะ… น่ารักจัง…
อยากให้พวกเขาอภิเษกกันเร็วๆจังเลย

ฮ่าๆ เสด็จอาเพคะ หม่อมฉันยังเด็กนะเพคะ
พระธิดาได้แต่หัวเราะเหมือนตุ๊กตาหมีน้อยที่น่ารักน่าทะนุถนอม

แล้วพระโอรสอิมุนล่ะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาอยากพบคู่ตุนาหงันของพระธิดาเฮซองบ้าง

เสด็จพี่อิมุนเพคะ~~~
พระธิดาอินดี้ร้องเรียกเมื่อเห็นพระเชษฐาค่อยเดินก้มหน้าเข้ามา

อิมุนลูกพ่อ เจ้ามานี่สิ พ่อจะแนะนำให้เจ้ารู้จักกับ…

นี่เจ้าไปทำอะไรมา ห๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ทำไมมอมแมมอย่างนี้ล่ะเนี่ย!!!

แล้วหน้าเจ้าไปโดนอะไรมา!!!!

ท้าวมุนเจฮันสำรวจรอบๆตัวพระโอรสอิมุน

เจ้าว่ามาสิ… ว่าเกิดอะไรขึ้น?
ท้าวมุนเจฮันพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนถามพระโอรสด้วยเสียงเรียบ

เอ่อ… เสด็จพี่ ให้พระโอรสไปทำแผลและสรงน้ำก่อนดีมั้ยพะยะค่ะ?
แล้วค่อยซักถามกันก็ได้นะพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูพยายามคลี่คลายบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียด

เจ้าเล่าให้พ่อฟังสิ
ท้าวมุนเจฮันไม่ยอมให้เรื่องนี้ผ่านไป

หม่อมฉัน… ตกต้นไม้พะยะค่ะ ตอนปีนไปเก็บมะม่วงให้น้องอินดี้พะยะค่ะ

เสด็จพี่ตกต้นไม้เหรอเพคะ?
ทำไมตอนหม่อมฉันเจอเสด็จพี่ที่โรงหมอ หน้าของเสด็จพี่ก็ไม่ฟกช้ำแบบนี้นิเพคะ?
พระธิดาอินดี้อุทานด้วยความตกใจ ส่วนพระโอรสอิมุนได้แต่ยืนทำหน้าเหวอที่พระธิดาทูลถามด้วยความไร้เดียงสา

เจ้ากับน้องไปทำอะไรที่โรงหมอ?

คือว่า…
พระโอรสอิมุนกำลังคิดหาวิธีทูลเสด็จพ่อ เพื่อไม่ให้ถูกตำหนิ แต่…

หม่อมฉันพาเสด็จพี่มินมินไปทำแผลที่โรงหมอเพคะ
เสด็จพี่มินมินช่วยหม่อมฉันไว้ ตอนหม่อมฉันพลัดตกจากต้นไม้เพคะ
หม่อมฉันปีนต้นไม้เพราะซนเองเพคะ อยากเก็บมะม่วงมาฝากเสด็จพ่อเพคะ ไม่เกี่ยวกับเสด็จพี่อิมุนนะเพคะ~~ (เสียงออดอ้อน)
เสด็จพ่อลงโทษหม่อมฉันองค์เดียวนะเพคะ (พร้อมทำหน้าน่ารัก)
พระธิดาอินดี้รีบทูลตามความจริงเพราะไม่อยากให้เสด็จพี่อิมุนถูกทำโทษ

(น้องหญิง… เจ้าจะฝังพี่ให้มิดดินหรืออย่างไร? หยุดทูลได้แล้ว >.< )
พระโอรสอิมุนจ้องพระธิดาอินดี้หวังให้นางหยุดทูลเสด็จพ่อ พระองค์แทบอยากจะเสกให้นางหายไป

เจ้าใช้น้องให้ขึ้นไปเก็บมะม่วงใช่มั้ย?
ท้าวมุนเจฮันรู้ทันพระโอรส

พะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนยอมรับเสียงอ่อย

แล้วรอยฟกช้ำบนหน้าเจ้า ไปทำอะไรมา?

อุบัติเหตุพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนตอบไม่เต็มเสียง

เสด็จลุง เสด็จอาพะยะค่ะ!!!
พระโอรสมินมินขี่หลังมหาดเล็กเข้ามาในอุทยาน โบกมือทักทายอย่างร่าเริง

พระโอรสอิมุนเอามือกุมขมับ เมื่อได้ยินเสียงพระโอรสมินมินคู่กรณีเสด็จมาถึง
(เจ้าโผล่มาทำไมตอนนี้เนี่ย >.<)

ลูกมินมิน ขาเจ้า…
ท้าวอิมินอูตกพระทัยที่เห็นขาพระโอรสพันผ้าและทรงเดินกะเผลกเข้ามา

เสด็จพ่อไม่ต้องทรงกังวลนะพะยะค่ะ แค่ขาแพลงพะยะค่ะ เดี๋ยวก็หาย

หลานมินมิน เจ้าไปทำอะไรมา?
ท้าวมุนเจฮันถามพระโอรสมินมิน

หม่อมฉันช่วยพระธิดาตอนพลัดตกจากต้นไม้พะยะค่ะ
แต่ไม่ต้องทรงกังวลนะพะยะค่ะ พระธิดาปลอดภัยพะยะค่ะ ส่วนขาหม่อมฉันนั้นเรื่องเล็กพะยะค่ะ
พระโอรสมินมินตอบเป็นฉากๆ

แล้วเจ้ารู้มั้ยว่าอิมุนไปทำอะไรมาถึงได้เป็นแบบนี้?
ท้าวมุนเจฮันถามพระโอรสมินมิน

พระ โอรสอิมุนมองพระโอรสมินมินแล้วทรงแปลกพระทัย ที่พระสหายสรงน้ำและเปลี่ยนฉลองพระองค์ใหม่เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าก็ขาวสดใสไร้รอยฟกช้ำจากการชกต่อย เมื่อเทียบกับพระองค์ในตอนนี้แล้ว ยิ่งดูน่าเวทนายิ่งนัก

พระโอรสมินมินมองหน้าพระสหายที่เนื้อตัวมอมแมม หน้ามีรอยฟกช้ำ ข้อศอกแตก แล้วทรงส่ายศีรษะ

หลัง จากหม่อมฉันไปโรงหมอ เสด็จพี่อิมุนก็ตามมาพะยะค่ะ ทรงปีนไปเก็บมะม่วงให้น้องอินดี้ เพราะรู้สึกและสำนึกผิดที่ปล่อยให้น้องอินดี้ปีนต้นไม้ไปเก็บมะม่วงเองพะยะ ค่ะ
จึง อยากไถ่โทษ แต่เสด็จพี่ปีนต้นไม้ไม่ได้เรื่องเลยพะยะค่ะ ถึงได้พลัดตกลงมาข้อศอกแตกแถมมีรอยฟกช้ำเต็มไปหมด และเสด็จพี่ทรงแบกหม่อมฉันไปส่งที่ตำหนักก่อนพะยะค่ะ
จึงไม่ได้ทำแผล แถมหม่อมฉันก็ตัวหนักเสียด้วย ระหว่างทางเราจึงล้มลุกคลุกคลานกันหลายตลบเลยพะยะค่ะ

พระโอรสมินมินตอบได้อย่างลื่นไหลพลางขยิบตาให้พระโอรสอิมุน

พระโอรสอิมุนเริ่มยิ้มออก อยากกระโดดกอดพระสหายยิ่งนัก
(เจ้าเกลี่ยได้เนียนเหมือนหน้าของเจ้าเชียวนะ!)

เสด็จพี่… ให้หลานอิมุนไปทำแผลเถิดพะยะค่ะ เด็กกำลังโตก็ต้องซุกซนเป็นเรื่องธรรมดานะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาขอร้องท้าวมุนเจฮัน

พ่อปล่อยเจ้าไปโดยไม่ทำโทษไม่ได้หรอกนะ เจ้าไม่ควรให้น้องปีนต้นไม้รู้มั้ย? นางเป็นพระธิดาและเป็นน้องหญิงของเจ้านะ?
ท้าวมุนเจฮันตำหนิพระโอรสด้วยความปวดพระทัย

พระธิดาซุกซนก็เป็นเรื่องปกติพะยะค่ะ ต่อไปอิมุนเจ้าต้องดูแลน้องอินดี้ให้ระมัดระวังกว่านี้นะ
เฮซองของหม่อมฉันก็แอบปีนต้นไม้อยู่บ่อยๆพะยะค่ะ ฮ่าๆ เสด็จพี่อย่าเครียดๆ
ท้าวคิมดาหวาพยายามหัวเราะสร้างบรรยากาศ

ฮ่าๆ เฮซองของน้องคิมดาหวาท่าทางซนเอาเรื่องนะเนี่ย แล้วนางเคยพลัดตกต้นไม้บ้างมั้ย?
ท้าวอิมินอูพยายามช่วยเปลี่ยนเรื่องสนทนา

เป็นประจำเลยเสด็จพี่ ฮ่าๆ แต่จินอาของหม่อมฉันจะรับเฮซองไว้ทันเสมอพะยะค่ะ เมื่อพวกเขาโตขึ้นก็เลิกปีนต้นไม้เองพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาส่งสัญญาณให้พระโอรสอิมุนกลับไปทำแผลได้แล้ว

แต่เจ้าปล่อยให้น้องตกลงมาโดยที่ไม่ได้ทำอะไรใช่มั้ย?
นี่เจ้าจะไปไหน!!!!
ท้าวมุนเจฮันยังไม่ลืมและไม่มีทางที่จะปล่อยให้ผ่านไปง่ายๆ

พระโอรสอิมุนที่กำลังจะแอบย่องหนีไปค่อยๆหันกลับมาสบตาพระบิดา

หม่อมฉัน… เห็นพระโอรสมินมินวิ่งเข้ามารับน้องอินดี้แล้วพะยะค่ะ หม่อมฉันจึง…

งั้นเจ้าจงอยู่แต่ในตำหนัก ไม่ต้องออกมาจนกว่าจะสำนึกตนได้!!!

พระโอรสอิมุนมองท้าวมุนเจฮันด้วยความไม่พอพระทัยแล้ววิ่งกลับเข้าตำหนักไปโดยไม่ได้ทูลลา

อิมุน!!!!!!!!!!! เจ้าลูกคนนี้นิ – -;

ท้าวมุนเจฮันกุมขมับแล้วถอนพระทัยในความดื้อรั้นของพระโอรส
ระหว่างพระองค์และพระโอรสเหมือนมีกำแพงน้ำแข็งกั้นกลางระหว่างทั้งสองพระองค์

 

Tags: ,

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่17: โรคที่รักษาไม่หาย]

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ โรคที่รักษาไม่หาย ]

พวกเขามาถึงหรือยัง?

ยังเพคะ

หน้าเราดูเป็นอย่างไรบ้าง?
โทรมมั้ย?

เอ่อ… ดูซีดๆนิดหน่อยเพคะ

ท้าวมุนเจฮันหยิบการ์ตูนขึ้นมาอ่านอยู่บนเตียงบรรทม

งั้น… ถ้าพวกเขามาถึงแล้วเจ้ารีบมารายงานเรานะ

เฮ้อ… หน้าเบื่อจริงๆ

15 นาทีผ่านไป

พวกเขามาถึงรึยัง?!?

ยังพะยะค่ะ
มหาดเล็กหน้าห้องทูล

ท้าวมุนเจฮันกระวนกระวายกับการมาของเหล่าพระอนุชาของพระองค์

พวกนี้มัวทำอะไรกันอยู่นะ!
ท้าวมุนเจฮันเริ่มบ่นอย่างหงุดหงิด

และแล้วพระอนุชาของพระองค์ก็เสด็จมาถึงตำหนักท้าวมุนเจฮัน

มาแล้วพะยะค่ะ
หมาดเล็กรีบเข้ามารายงานท้าวมุนเจฮัน

ท้าวมุนเจฮันรีบเก็บหนังสือการ์ตูนเข้าใต้หมอน

หน้าเราเป็นอย่างไรบ้าง?

โทรมมากพะยะค่ะ
มหาดเล็กทูล

ให้พวกเขาเข้ามาได้

พะยะค่ะ

ท้าวมุนเจฮันล้มตัวลงนอนและคว้าผ้าห่มมาคลุมโปง

เสด็จพี่พะยะค่ะ หม่อมฉันมาแล้วพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาแตะเบาๆที่แขนท้าวมุนเจฮัน

ท้าวมุนเจฮันยื่นมือมาคว้ามือของพระอนุชาไว้
(ทำไมมือเจ้าใหญ่และกร้านขนาดนี้เนี่ย – -;)

เสด็จพี่… ตื่นบรรทมเถิดพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูดึงผ้าห่มที่คลุมศีรษะท้าวมุนเจฮันลงมา แล้วส่งสายตาพริ้มยิ้มหวาน

อ้าว… เจ้านี่เอง ไม่น่า… มือใหญ่ๆ นี่มัน… (-.-”)
ท้าวมุนเจฮันรีบปล่อยมือท้าวคิมดาหวา

ทำไมหรือพะยะค่ะ? มือหม่อมฉันมีอะไรหรือพะยะค่ะ?
เสด็จพี่เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ?
ทรงเป็นอะไรมากมั้ยพะยะค่ะ?
หม่อมฉันเป็นห่วงเสด็จพี่มากนะพะยะค่ะ

ท้าวคิมดาหวายิงคำถามเป็นชุด

ถ้าเจ้ายังไม่หยุดรัวคำถามใส่พี่ พี่คงต้องลงไปนอนดิ้นอยู่ที่พื้นนั่นล่ะ – -;
ท้าวมุนเจฮันถอนพระทัยแต่ก็ยังชะเง้อมองหาใครบางคนที่ประตู

เสด็จพี่มองหาใครพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวาสงสัย

เจ้ามากันสองคนเองหรือ?

เปล่าพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูยิ้มหวาน

หม่อมฉันพา…. มินมินมาด้วยพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูกระซิบบอก

อ่อ เหรอ? ดีๆ อิมุนจะได้มีเพื่อนเล่น

แล้วน้องคิมล่ะ เจ้าพาเฮซองและจินอามาด้วยหรือเปล่า?

เปล่าพะยะค่ะ ทั้งสองยังเล็กนักพะยะค่ะ หม่อมฉันไม่อยากให้เดินทางไกล

ฮ่าๆ กว่าน้องคิมจะเสด็จออกจากวังได้นะพะยะค่ะ หม่อมฉันกล่อมแล้วกล่อมอีก นี่ร้องไห้คิดถึงพระโอรสพระธิดาทุกวันเลยพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูทูลฟ้อง

ก็หม่อมฉันไม่เคยห่างจากลูกนานขนาดนี้นะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาเริ่มจะร้องไห้เมื่อพูดถึงพระโอรสและพระธิดา

โอ๋ น้องพี่… อย่าร้องเลยนะ
ท้าวอิมินอูเข้ามากอดท้าวคิมดาหวาเพื่อปลอบใจ

แล้ว…น้องจองคโยล่ะ? เขาไม่ยอมมาเยี่ยมพี่ใช่มั้ย?
ท้าวมุนเจฮันถามด้วยความผิดหวัง

น้องจองคโยช่วยดูแลลูกๆของหม่อมฉันอยู่ที่วังของหม่อมฉันเองพะยะค่ะ

อ้าว! แล้วทำไมเจ้าไม่พาลูกๆของเจ้ามาด้วยล่ะ! น้องคิมง่า~~~~~~
ท้าวมุนเจฮันร้องอย่างขัดใจ

น้องจองคโยไม่อยากมานี่พะยะค่ะ จะให้หม่อมฉันทำอย่างไรล่ะพะยะค่ะ

ไม่เป็นไร น้องจองคโยคงไม่มีวันหายโกรธเคืองพี่หรอก
ท้าวมุนเจฮันฝืนยิ้มทั้งที่ทรงผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ว่าแต่…เจ้าได้บอกน้องคโยหรือเปล่า ว่าพี่ประชวรหนัก

หม่อมฉันทูลแล้วพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูยิ้มแหยๆ

แล้วน้องจองคโยว่าอย่างไร?
ท้าวมุนเจฮันถามด้วยความอยากรู้

น้องจองคโยให้เสด็จพี่เรียกหมอมาตรวจพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูพยายามกลั้นหัวเราะ

มินอูอ่า……… เจ้าไม่ช่วยพี่เลย

ฮ่าๆๆ น้องช่วยเสด็จพี่เต็มที่แล้วนะพะยะค่ะ ทั้งวิ่งไล่จับ ทั้งปลุกปล้ำ ยังไงก็ไม่ยอมมาพะยะค่ะ

แล้วน้องจองคโยฝากอะไรถึงพี่อีกมั้ย?

อืม… ฝากพะยะค่ะ

ว่าอย่างไรเล่า รีบบอกพี่สิ!

เอ่อ…
น้องจองคโยบอกว่า ให้เสด็จพี่เลิกส่งกระต่ายไปที่วังของเขาได้แล้วพะยะค่ะ ขี้กระต่ายสร้างความรำคาญให้น้องจองคโยเป็นอย่างยิ่งพะยะค่ะ

ฮ่าๆ ดีมาก… งั้นพี่จะส่งกระต่ายล็อตใหม่ไปให้ รับรองขี้ไม่เหม็น!
ท้าวมุนเจฮันหัวเราะอย่างอารมย์ดี ผิดกับท่าทีซึมเศร้าเมื่อสักครู่ แล้วหยิบการ์ตูนที่ซุกไว้ใต้หมอนออกมาอ่านต่อ

เสด็จพี่!!! อย่าทรงทำแบบนั้นสิพะยะค่ะ
สักวันน้องจองคโยคงย้ายฟาร์มกระต่ายมาไว้ที่วังหม่อมฉันแน่พะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวากล่าวอย่างเหนื่อยหน่าย

ฮะฮ่าๆ เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย น้องจองคโยเขาเป็นคนมีเมตตา รักสัตว์ และมีความรับผิดชอบ เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก
นี่เจ้าสองคนทานอะไรกันหรือยัง? มาร่วมโต๊ะเสวยกับพี่เถิด ฮ่าๆ

เด็กๆ จัดโต๊ะในสวนนะ วันนี้เราจะเสวยในอุทยานกับน้องๆของเรา
เจ้าไปเชิญพระโอรสและพระธิดาของเราให้มาร่วมโต๊ะเสวยด้วยนะ
อ่อ… เชิญพระโอรสมินมินหลานรักของเรามาด้วยนะ

ฮ่าๆ ไปกันเถิดน้องรัก
ท้าวมุนเจฮันลุกจากเตียงแล้วเดินกอดคอพระอนุชาทั้งสองออกไปที่อุทยานข้างตำหนัก

เสด็จพี่จะเสด็จออกไปข้างนอกเหรอพะยะค่ะ? ทรงหายประชวรแล้วเหรอพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวาทูลถามด้วยความเป็นห่วง

พี่ได้พบหน้าพวกเจ้า พี่ก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย ฮ่าๆ

เสด็จพี่!!!! ทรงหลอกหม่อมฉันเหรอพะยะค่ะ!!!!!!!!!
ท้าวคิมดาหวาโวยวาย

พี่เปล่านะ พี่ไม่ได้ตั้งใจหลอกเจ้า… (แต่เป้าหมายมันไม่หลงกลน่ะสิ – -”)

พี่มินอู!!! พี่ก็หลอกหม่อมฉันใช่มั้ยพะยะค่ะ?!?
หม่อมฉันอุตส่าห์เป็นห่วงเสด็จพี่เจฮันมาตลอดทางนะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาบ่นด้วยความน้อยพระทัย

น้องคิมจ้ะ เสด็จพี่เจฮัน ทรงประชวรจริงๆนะจ้ะ
แต่เสด็จพี่เป็นโรคทางใจ คงต้องใช้ยาวิเศษและหมอเฉพาะทางรักษาเท่านั้น ฮ่าๆ

ท้าวอิมินอูช่วยพูดแก้ต่างให้ท้าวมุนเจฮัน

เจ้านี่!!! เป็นหมอหรืออย่างไร? มาทำรู้ใจเราดีนัก!
ท้าวมุนเจฮันยิ้มอายๆ รีบเอามือปิดปากท้าวอิมินอูไว้

 

Tags: ,

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่16: เพื่อนรัก]

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ เพื่อนรัก ]

อีกนิดนึง……… จะถึงแล้วน่า………………

หม่อมฉันเอื้อมไม่ถึงแล้วนะเพคะ

เจ้าต้องทำได้สิ ยื่นมือออกไปอีกนิดเดียวๆ

อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ระวัง!!!

ตุ้บ!!!!

เสด็จพี่มินมิน!!!

โชคดีจังที่พี่วิ่งมารับเจ้าทัน
น้องอินดี้ของพี่~~~~~~ เจ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?
พระโอรสมินมินยิ้มให้พระธิดาอินดี้ พระธิดาองค์เล็กของท้าวมุนเจฮัน

เอ่อ… หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ พลัดตกต้นไม้เป็นเรื่องเล็กเพคะ ^ – ^
เสด็จพี่ได้รับบาดเจ็บหรือไม่เพคะ?

ไม่จ้ะ แค่จุกนิดหน่อย (ยิ้มไว้… เราต้องทำเป็นสบายดี)
พระโอรสมินมินฝืนยิ้มตาหยี

น้องหญิง… ถ้าเจ้าไม่เป็นอะไรแล้วก็ลุกขึ้นมาได้ละ!
พระโอรสอิมุนที่ยืนนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อได้สติแล้วจึงปรี่เข้ามาดูพระขนิษฐาและช่วยพยุงให้นางลุกขึ้น

อุ้ย… น้องขออภัยเพคะ
พระธิดาอินดี้ซึ่งตกจากต้นไม้ ล้มทับพระโอรสมินมินอยู่ จึงรีบลุกขึ้น จัดแจงฉลองพระองค์ให้เรียบร้อย

วันหลังเสด็จพี่อย่าให้น้องหญิงทำอะไรเสี่ยงอันตรายอย่างนี้นะพะยะค่ะ
พระโอรสมินมินตำหนิพระโอรสอิมุน

น้องอยากขึ้นไปเก็บมะม่วงให้เสด็จพี่เองเพคะ
พระธิดาแก้ต่างให้พระเชษฐา

ทำไมเสด็จพี่ไม่ทรงขึ้นไปเก็บเองล่ะพะยะค่ะ?
ถ้าน้องหญิงเป็นอะไรไป เสด็จพี่จะต้องเสียพระทัยแน่พะยะค่ะ
พระโอรสมินมินยังไม่หยุดโวยวาย

เราก็แค่อยากกินมะม่วงอ่ะ!!! (ผิดตรงไหนฟระ)
อีกอย่าง… น้องหญิงแข็งแรงจะตาย เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกน่า ห่วงองค์เองก่อนเถอะ
เจ้าลุกไหวมั้ย?
พระโอรสอิมุนช่วยดึงมือพระโอรสมินมินให้ลุกขึ้นมา

อ๊ะ…
พระโอรสมินมินลุกขึ้นมาแล้วเซจะล้มลงแต่พระโอรสอิมุนรับไว้ทัน

ขาของหม่อมฉัน >.< สงสัยจะพลิกพะยะค่ะ
พระโอรสมินมินขาพลิกจากการวิ่งมารับพระธิดาอินดี้ตอนตกจากต้นไม้

เสด็จพี่มินมินเป็นอะไรมั้ยเพคะ?

น้องหญิง… เจ้าพาเขาไปโรงหมอก็แล้วกันนะ
พระโอรสอิมุนให้พระธิดาอินดี้มาพยุงพระโอรสมินมินแทน

เพคะ แล้วมะม่วง….

เดี๋ยวพี่จะเก็บเอง

เสด็จพี่มินมินเพคะ ขี่หลังน้องสิเพคะ

ห๊า!!! ไม่ได้หรอกจ้ะ พี่จะทำแบบนั้นได้ยังไง

แต่เสด็จพี่ขาแพลงเพราะช่วยหม่อมฉันไว้นะเพคะ ขี่หลังหม่อมฉันสิเพคะ หม่อมฉันจะพาเสด็จพี่ไปหาหมอเองเพคะ

ไม่ต้องอายหรอกน่า น้องหญิงแบกเจ้าไหวอยู่แล้ว รีบๆไปเถอะน่า!!!
พระโอรสอิมุนช่วยพยุงพระโอรสมินมินให้ขึ้นขี่หลังพระธิดาอินดี้

พระธิดาอินดี้ผู้มีพลังดุจเฮอคิวลิสแบกพระโอรสมินมินขึ้นหลังแล้วพาไปโรงหมอ

น่าอายจังเลย T.T ถ้าใครมาพบเราตอนนี้จะเอาหน้าไว้ที่ไหน…

ส่วนพระโอรสอิมุนปีนขึ้นต้นมะม่วงเพื่อเก็บมะม่วงผลนั้นมาให้ได้

สิ่งใดที่เราปรารถนา…สิ่งนั้นต้องเป็นของเรา!!!

ฮึ้บ! ได้แล้ว~~~~~~

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก แมลงวัน!!!!!!!
พระโอรสอิมุนตกพระทัยจึงพลัดตกลงมาจากต้นมะม่วง

โอ้ยยยยยยย >.< เจ็บง่า~
พระโอรสอิมุนนอนโอดครวญอยู่ใต้ต้นมะม่วง แต่ทรงยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อชูมะม่วงผลใหญ่ในมือพระองค์ขึ้นมา

เจ็บตัวแต่ก็คุ้มนะ น้องหญิง… พี่เก็บมะม่วงได้แล้ว!!!
น้องหญิง? (หายไปไหนแล้ว?)

พระโอรสอิมุนมองหาพระธิดาอินดี้ที่แบกพระโอรสมินมินไปโรงหมอ

น้องหญิงจะต้องดีใจกับเราแน่ๆ
พระโอรสอิมุนรีบวิ่งไปหาพระธิดาอินดี้ที่โรงหมอ

น้องหญิง!!!!!!!!!
พระโอรสอิมุนวิ่งมาหาพระธิดาอินดี้สีหน้าตื่นเต้นดีพระทัย

เสด็จพี่เป็นอะไรไปหรือเพคะ?

แต่นแต้น!!!!!!!!! พี่เก็บเองเชียวนะ (^- ^)V
พระโอรสอิมุนโชว์มะม่วงผลใหญ่อวดพระธิดา พร้อมกับยืดอย่างภูมิใจ

อ่ะ… พี่ให้เจ้า

ว้าว~~~ เสด็จพี่เก่งจังเลยเพคะ ฮะๆๆ

เจ้าเอาไปปอกเปลือกให้พี่ด้วยนะ

เพคะ (^ ^) เสด็จพี่ทรงอยู่เป็นเพื่อนเสด็จพี่มินมินแทนหม่อมฉันก่อนนะเพคะ
เดี๋ยวหม่อมฉันมานะเพคะ
แล้วพระธิดาอินดี้ก็วิ่งออกไปพร้อมกับมะม่วงผลใหญ่ที่พระเชษฐาเก็บมาให้

ขาเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?
พระโอรสอิมุนถามด้วยทรงเป็นห่วง

พักสักวันก็น่าจะหายพะยะค่ะ
ทรงปีนไปเก็บมะม่วงด้วยองค์เองเหรอพะยะค่ะ?

เรื่องแค่นี้เอง ทำไมเราจะทำไม่ได้

หม่อมฉันทราบแล้วพะยะค่ะ   ฮ่าๆ
แล้วข้อศอกเสด็จพี่ไปโดนอะไรมาพะยะค่ะ?

อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ
พระโอรสอิมุนเพิ่งสังเกตว่าข้อศอกของพระองค์ถลอกและมีเลือดไหล

วันหลังให้พระธิดาเก็บมะม่วงให้ดีกว่านะพะยะค่ะ ฮ่าๆ

เจ้าอย่าพูดมากเลยน่า… เจ้าตัวกะเปี๊ยก!
เจ้าเองก็คงปีนเก็บมะม่วงไม่ได้หรอกน่า…

ถึงหม่อมฉันตัวกะเปี๊ยกแต่ก็ปีนต้นไม้เก่งกว่าพระองค์แน่พะยะค่ะ!

ยังไงเจ้าก็… ตัวกะเปี๊ยกอยู่ดีนั่นแหละ!

ถึงหม่อมฉันจะตัวกะเปี๊ยกแต่ก็ขาวกว่าเสด็จพี่นะพะยะค่ะ!!!

นี่เจ้า!!!!!!!!!!!!! (แทงใจดำ)

ยังไงหม่อมฉันก็ขาวกว่า น่ารักกว่า (น่าเจี๊ยะกว่า) นะพะยะค่ะ ฮะฮ่าๆ

เจ้า!!! ตามเราออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้เลย!!!

พระโอรสทั้งสองออกไปชกต่อยกันอยู่ข้างนอกโรงหมอ แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครชนะ มีแต่ผู้แพ้นอนหมดแรงทั้งสองฝ่าย
(หลังจากสะบักสะบอมแล้วทั้งคู่)

หม่อมฉันไม่เคยรู้สึกต่ำต้อยขนาดนี้มาก่อนเลย
ถ้าหม่อมฉันไม่ดีตรงไหน เสด็จพี่บอกหม่อมฉันสิพะยะค่ะ หม่อมฉันพร้อมจะปรับปรุงตัว
แต่เรื่องความสูงนั้น หม่อมฉันไม่อาจแก้ไขอะไรได้พะยะค่ะ
พระโอรสมินมินตัดพ้ออย่างน้อยพระทัย

งั้นเรามาเป็นสหายกันเถอะนะ เราสัญญาว่าจะไม่ล้อเจ้าเรื่องความสูงอีกและเจ้าต้องไม่ล้อเราเรื่องสีผิวเช่นกัน
เราเข้าใจเจ้าดี บางเรื่องเราก็แก้ไขอะไรไม่ได้ เราเสียใจและละอายใจจริงๆที่ทำให้เจ้ารู้สึกแบบนั้น
พระโอรสอิมุนขอโทษพระโอรสมินมิน

พระ โอรสมินมินได้ฟังเช่นนั้น ทรงกระโดดกอดพระโอรสอิมุนด้วยความดีพระทัย ในที่สุดก็พระองค์ก็ได้พบสหายหัวอกเดียวกัน ทั้งคู่จึงเป็นพระสหายที่เข้าใจซึ่งกันและกัน

เจ้าเดินไหวมั้ย? มาเถิดเราจะแบกเจ้าไปส่งที่ตำหนักเอง
พระโอรสอิมุนช่วยพยุงพระโอรสมินมินขึ้นมา

ไม่เป็นไรพะยะค่ะ หม่อมฉันค่อยๆเดินกลับเองได้พะยะค่ะ

เจ้าขี่หลังเราเถิด เพราะเจ้าช่วยน้องหญิงของเราไว้ ให้เราได้ทำอะไรตอบแทนเจ้าเถิดนะ
พระโอรสอิมุนแบกพระโอรสมินมินไปส่งที่ตำหนัก

พระ โอรสมินมินเสด็จตามท้าวอิมินอูมาเยี่ยมท้าวมุนเจฮันเป็นประจำ พระองค์ชอบตามเสด็จเพื่อมาเล่นกับพระโอรสอิมุนและหวังจะพบกับพระธิดาอินดี้ ด้วย พระโอรสมินมินรู้ดีว่าพระธิดาอินดี้เป็นคู่ตุนาหงันของพระโอรสจินอา และตัวเขาเองก็ไม่มีอะไรเทียบกับพระโอรสจินอาได้เลย แต่พระโอรสอิมุนชื่นชอบพระโอรสมินมินมาก จนอยากยกพระขนิษฐาให้เป็นคู่ตุนาหงันพระโอรสมินมินแทนพระโอรสจินอา

(ระหว่างทางกลับตำหนัก)

เรารู้ว่าที่เจ้ามาหาเราบ่อยๆเพราะอยากเจอน้องหญิงใช่มั้ย?
พระโอรสอิมุนชวนพระโอรสมินมินคุยระหว่างทาง

หม่อมฉันอยากมาเล่นกับเสด็จพี่ต่างหากพะยะค่ะ และก็… อยากเจอน้องหญิงด้วย แหะๆ

งั้นเจ้าต้องพยายามเอาชนะใจน้องหญิงให้ได้สิ

หม่อมฉันรู้ดีพะยะค่ะ ว่าหม่อมฉันไม่คู่ควร และน้องหญิงก็มีคู่ตุนาหงันอยู่แล้วพะยะค่ะ

ในสายตาเรา เจ้าเป็นพระโอรสที่เพียบพร้อม เพอร์เฟคที่สุด เจ้าเหมาะสมกับน้องหญิงของเรามากกว่าจินอาเสียอีก
เจ้าทั้งหล่อ มีเสน่ห์ มีกล้ามเป็นมัดๆ เต้นเก่ง ร้องเพลงก็ได้ มีอารมณ์ขัน มีหรือน้องหญิงจะไม่หวั่นไหว

เสด็จพี่เคยพบน้องจินอาแล้วเหรอพะยะค่ะ?

ยังไม่เคยอ่ะ… เสด็จอาคิมไม่เคยพาพระโอรสและพระธิดามาเยี่ยมเสด็จพ่อเลย และเราก็ไม่เคยเสด็จไปเมืองคิมดาหวาของเสด็จอาด้วย

ทำไมล่ะพะยะค่ะ? ฮ่าๆ
ทรงอายสีผิวของพระองค์เหรอพะยะค่ะ?

เรากลัวว่าถ้าน้องเฮซองเห็นเราแล้วไม่ทรงโปรดขึ้นมา เราจะทำอย่างไรล่ะ?
หน้าตานางเป็นยังไงก็ไม่รู้ เราได้ยินมาว่าเสด็จอาคิมดาหวาไม่ยอมให้ใครได้ยลโฉมพระธิดาง่ายๆ
สงสัยจัง นางคงหน้าตาอัปลักษณ์แน่ๆ

ฮ่าๆ ทำไมเสด็จพี่ทรงคิดอย่างนั้นล่ะพะยะค่ะ? (แปลกคนจริง)
เท่าที่หม่อมฉันเคยได้ยินมา น้องเฮซองนั้นงดงามราวนางสวรรค์ มีเสียงไพเราะจับใจ ผิวขาวใสนวลผ่องดั่งพระจันทร์นะพะยะค่ะ

เจ้าเคยพบนางแล้วเหรอ?

ยังเลย… พะยะค่ะ แหะๆ

นางอาจตัวดำเหมือนเราก็ได้ เสด็จอาถึงได้เอาแต่ซ่อนนางไว้ในวังของพระองค์
ก่อนเราประสูติโหรก็ทำนายว่าเราจะรูปงาม ผิวขาวสว่างใส แล้วดูเราสิ T.T
นางก็ประสูติจากการขอบวงสรวงสวรรค์เช่นเดียวกับเรา นางจะไม่ดำได้อย่างไร?

แต่น้องจินอาบอกหม่อมฉันว่าพระพี่นางหน้าตาละม้ายคล้ายน้องจินอานะพะยะค่ะ
ถ้าเป็นเช่นนั้น เสด็จพี่ไม่ต้องทรงกังวลเลยพะยะค่ะ เพราะน้องจินอา…แม้จะเป็นพระโอรสแต่ก็รูปงามราวนางฟ้าพะยะค่ะ
เสด็จอาคิมดาหวาน่าจะมีพระธิดาอีกสักพระองค์นะพะยะค่ะ หม่อมฉันจะได้ทูลขอตุนาหงันบ้าง

พระโอรสมินมินยิ้มหวานเมื่อนึกถึงหน้าพระโอรสจินอา
เจ้าช่างงดงามจริงๆ เสียดายที่เจ้าเป็นชายเสียนี่!

พระโอรสอิมุนได้ยินพระโอรสมินมินเริ่มพร่ำเพ้อถึงพระโอรสจินอาแล้วถอนพระทัย
เฮ้อ… ถ้าเจ้าอยากอภิเษกนะ เราจะยกคู่ตุนาหงันให้!

ทรงทำอย่างนั้นไม่ได้นะพะยะค่ะ!!!
น้องเฮซองเป็นคู่ตุนาหงันของเสด็จพี่นะพะยะค่ะ จะยกให้หม่อมฉันได้อย่างไร?

ถ้าเจ้าเป็นเรา เจ้าจะยอมถูกคลุมถุงชนหรือ?
ต้องอภิเษกกับใครก็ไม่รู้ที่เราไม่เคยเห็นหน้า เราอยากเลือกมเหสีของเราเอง!

เสด็จพี่ก็มีมเหสีได้หลายคนอยู่แล้วนี่พะยะค่ะ แต่คู่ตุนาหงันที่เสด็จลุงมุนเจฮันทรงเลือกให้พระองค์ ยังไงก็ต้องอภิเษกนะพะยะค่ะ!

ไม่มีวัน! เราจะไม่อภิเษกกับหญิงใดที่เราไม่ได้รัก และเราจะมีนางอันเป็นที่รักเพียงคนเดียว!

แน่ใจแล้วเหรอพะยะค่ะ? หม่อมฉันเกรงว่าเสด็จพี่อาจจะเสียพระทัยแบบเสด็จอาจองคโยนะพะยะค่ะ

เสด็จอาจองคโยเป็นไอดอลของเราเลยล่ะ สักวันเราจะต้องเจอรักแท้!!!

เฮ้อ… คนมีคู่ตุนาหงันก็ไม่เห็นคุณค่า หม่อมฉันนี่สิ ช่างอาภัพยิ่งนัก อยากมีคู่ตุนาหงันจะตาย T.T

งั้นเจ้าก็ขอตุนาหงันกับน้องเฮซองแทนเราสิ!

ฮ่าๆ เสด็จพี่ห้ามเสียใจภายหลังนะพะยะค่ะ ถ้าหม่อมฉันขอน้องเฮซองได้ล่ะก็ หม่อมฉันไม่ส่งคืนให้เสด็จพี่นะพะยะค่ะ!

ฮ่าๆ แล้วถ้านางตัวดำแบบเราล่ะ เจ้ายังจะขอนางมาอภิเษกมั้ย?

ขอสิพะยะค่ะ หม่อมฉันเองก็ไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟคมาจากไหน หม่อมฉันไม่ตัดสินนางเพียงเพราะรูปลักษณ์ภายนอกพะยะค่ะ

แล้วถ้าน้องเฮซองงดงามตามคำล่ำลือจริงๆล่ะพะยะค่ะ?
พระโอรสมินมินย้อนถามบ้าง

“หวังว่านางจะอัปลักษณ์และตัวดำเหมือนเรานะ”

 

Tags: ,

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่15: ด้วยความคิดถึง]

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ ด้วยความคิดถึง ]

เสด็จพี่เอากระต่ายมาทำไมพะยะค่ะ?

ท้าวอิมินอูค่อยๆลูบหัวกระต่ายน้อยในมือและยิ้มอย่างพอพระทัย

น้องคิมว่ามันไม่โรแมนติกเหรอ? มอบสัตว์เลี้ยงให้กันและกัน ให้คนที่เรารักเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยงที่เรามอบให้
ท้าวอิมินอูส่งยิ้มหวานให้พระอนุชา

มันจะดีกว่านะพะยะค่ะ ถ้าช่วยกันเลี้ยง!
ท้าวคิมดาหวาขัดอารมณ์ sweet winter ของท้าวอิมินอู

แล้วพวกเขาได้อยู่ด้วยกันมั้ยล่ะ!!! – -;
เขาถึงเรียกว่าสิ่งแทนใจไงจ้ะน้องพี่ กระต่ายน้อยตัวนี้จะเป็นตัวแทนของคนรัก แทนความคิดถึง…
ท้าวอิมินอูส่งยิ้มหวานอีกครั้ง

ถ้าอีกฝ่ายไม่ชอบเลี้ยงกระต่าย จะไม่เป็นการสร้างภาระเหรอพะยะค่ะ?
ดีไม่ดี เคราะห์อาจมาลงที่เจ้ากระต่ายนี้ก็ได้
เสด็จพี่ไม่ควรเอาสิ่งที่มีชีวิตมาล้อเล่นแบบนี้เลยพะยะค่ะ

ท้าวคิมดาหวายังคงไม่เห็นด้วยกับท้าวอิมินอู

แล้วที่สำคัญ… ทำไมต้องเป็นกระต่ายคู่นี้ด้วยพะยะค่ะ!!!
น้องจองคโยมอบกระต่ายคู่นี้ให้เป็นของขวัญแก่เฮซองของหม่อมฉันนะพะยะค่ะ – -;

เอาน่า… หลานอิมุนจะต้องชอบแน่ๆ แม้พวกเขาจะยังเด็กอยู่ แต่ถ้ามีอะไรคล้องใจกันไว้มันก็ดีไม่ใช่รึ?
อย่างกระต่ายน้อยคู่นี้ไง น่ารัก…………..  ^ ^

ท้าวอิมินอูยังยืนยันในความโรแมนติกของพระองค์

เสด็จพี่เป็นจอมวางแผนจริงๆเลยนะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาทึ่งในความหลักแหลมของพระเชษฐา

ฮ่าๆๆ เสด็จพี่มุนเจฮันจะต้องดีพระทัยจนสิวขึ้นแน่ๆ ถ้ารู้ว่ากระต่ายคู่นี้มาจากวังน้องจองคโย คิคิ
(ยิงปืนนัดเดียวได้กระต่ายน้องจองคโย  ^ ^  คิคิ)

แต่ที่หม่อมฉันรู้ น้องจองคโยคงไม่ปลื้มแน่ๆ พะยะค่ะ – -;

ในที่สุดท้าวคิมดาหวาก็เสด็จออกเดินทางพร้อมกับท้าวอิมินอูและพระโอรสมินมินไปยังเมืองมุนเจฮัน

ที่วังของท้าวคิมดาหวา ตำหนักพระธิดา

เฮซอง เจ้าไม่ออกไปส่งเสด็จพ่อที่ประตูเหรอ?

หม่อมฉันไม่อยากเห็นเสด็จพ่อร้องไห้เพคะ
ไม่นานเสด็จพ่อก็จะกลับมาหาหม่อมฉันใช่มั้ยเพคะ?
พระธิดากอดท้าวจองคโยแน่น

จ้ะ… เดี๋ยวเสด็จพี่ก็ทรงกลับมา

ช่วง อาทิตย์แรก พระธิดาทรงคิดถึงท้าวคิมดาหวามาก พระองค์จึงออกมาร้องเพลงเพื่อคลายความคิดถึงพระบิดาทุกคืน ความโศกเศร้าผ่านเสียงเพลงของพระธิดา ทำให้นางกำนัลและทหารที่ได้ยินเสียงเพลงของนาง ต่างพากันโศกเศร้าร้องไห้คิดถึงคนที่ตนรัก ไม่เว้นแม้แต่ท้าวจองคโย เสียงเพลงแห่งความโศกเศร้าของพระธิดาได้ยินไปถึงองค์เทวาเบื้องบน แม้แต่องค์เทวายังหลั่งน้ำตาเมื่อได้ยินเสียงเพลงของพระธิดา จึงทำให้เมืองคิมดาหวาปกคลุมไปด้วยม่านฝนในทุกๆคืน

เฮซองของเสด็จอา… เจ้ายังไม่เข้านอนอีกหรือ?

น้องจินอาหลับไปแล้วเหรอเพคะ?

จ้ะ จินอาออกกำลังกายเสร็จแล้วก็เข้านอนเลย (เลี้ยงง่าย)

เจ้านอนไม่หลับอีกแล้วใช่มั้ย?

เพคะ หม่อมฉันคิดถึงเสด็จพ่อเพคะ

แต่คืนนี้เสด็จอาไม่อยากให้เฮซองร้องเพลงกล่อมเสด็จอาแล้วนะ ดูสิเสด็จอาตาบวมทุกวันเลย

หม่อมฉันขออภัยเพคะ แต่ถ้าไม่ร้องเพลงหม่อมฉันก็นอนไม่หลับเพคะ

งั้นเราไปหาอะไรเล่นกันดีกว่า … เจ้าอยากเรียนเทควันโด้กับเสด็จอามั้ย?

อยากเพคะ! แต่เสด็จพ่อจะทรงอนุญาตมั้ยเพคะ? เสด็จพ่อไม่อยากให้หม่อมฉันเรียนการสู้รบเพคะ

เสด็จอาสอนไว้ให้เจ้าใช้ป้องกันตัวนะ เสด็จพ่อย่อมยินดีอยู่แล้วล่ะ

ท้าว จองคโยจูงพระธิดาออกไปฝึกเทควันโด้ที่ลานข้างตำหนัก พระธิดารู้สึกตื่นเต้นและสนใจใคร่รู้เป็นอย่างมาก ทำให้คลายความคิดถึงพระบิดาลง สองอาหลานฝึกเทควันโด้กันจนรุ่งเช้า เมื่อฝึกเสร็จท้าวจองคโยก็พาพระธิดากลับตำหนัก พระธิดาหลับสนิทอยู่บนแผ่นหลังกว้างและอบอุ่นของท้าวจองคโย ท้าวจองคโยส่งพระธิดาให้พี่เลี้ยงพาไปสรงน้ำและเข้าบรรทม

เฮ้อ… เลี้ยงเด็กมันเหนื่อยขนาดนี้นี่เอง โชคดีเหลือเกินที่เราไม่มีพระโอรสพระธิดาของเราเอง

เจ้าไปเอาชามาให้เราที และขอใบชามาด้วยนะ เราอยากประคบใต้ตาเหลือเกิน
ท้าวจองคโยสั่งเด็กรับใช้แล้วฟุบหลับด้วยความอ่อนเพลีย

ชาได้แล้วพะยะค่ะ

เสด็จอาพะยะค่ะ ชามาแล้วพะยะค่ะ

ทำไมมาบรรทมอยู่ที่นี่ละพะยะค่ะ?

จินอาปลุกท้าวจองคโยที่ฟุบหลับอยู่

สวัสดีจินอา เจ้าตื่นแล้วเหรอ?
ท้าวจองคโยถามด้วยเสียงงัวเงีย

เสด็จอาไปขี่ม้าเล่นกับหม่อมฉันนะพะยะค่ะ
เสด็จอาสัญญาว่าจะสอนหม่อมฉันเล่นโปโลนะพะยะค่ะ
อย่าลืมสิพะยะค่ะ

จินอา…… ขอเสด็จอาพักก่อนได้มั้ย นะๆ ไว้สายๆเราค่อยมาเล่นกันนะ
ตอนนี้เสด็จอาไม่ไหวแล้วจริงๆ T.T

ท้าวจองคโยเดินถือถุงใบชาประคบใต้ตากลับเข้าห้องบรรทมไป

((( เมื่อไหร่เสด็จพี่จะกลับมาพะยะค่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! )))

ทางด้านท้าวคิมดาหวาก็ทรงซึมเศร้าคิดถึงพระโอรสและพระธิดา ท้าวอิมินอูต้องคอยอยู่เป็นเพื่อนอย่างใกล้ชิด

กระต่ายน้อย… เจ้าชื่ออะไรจ้ะ?
ตอนนี้เฮซองของเราจะทำอะไรอยู่นะ?

เสด็จพี่… หม่อมฉันขอเก็บกระต่ายคู่นี้ไว้ได้มั้ยพะยะค่ะ?
มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้หม่อมฉันนึกถึงเฮซอง… T.T

โถ… น้องคิม กระต่ายคู่นี้เฮซองมอบให้หลานอิมุนนะ

พี่ว่าเจ้าออกไปเที่ยวตลาดที่นี่กับพี่ดีกว่า พรุ่งนี้ก็จะถึงเมืองของเสด็จพี่แล้วล่ะ
เราไปหาของเล่น และขนมแปลกๆ ไปฝากเสด็จพี่และหลานน้อยๆของเราสองคนกันดีกว่า

มาเถิด… เจ้าควรหาอะไรทำบ้าง จะได้เลิกฟุ้งซ่านเสียที
(เลี้ยงลูกยังไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนี้เลย – -; )

ท้าวอิมินอูจูงมือท้าวคิมดาหวาเตรียมเสด็จไปเที่ยวตลาด

มินมิน เจ้าจะไปกับพ่อมั้ย?

ตามสบายพะยะค่ะ หม่อมฉันกำลังยุ่งพะยะค่ะ!!!

แปลกจัง ปกติเจ้าลูกคนนี้ไม่เคยพลาดตลาดสักเมืองเลยนะ
วันนี้เอาแต่เก็บตัวอยู่ในพลับพลา

พระโอรสมินมินกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่กับการบ้านของพระองค์

นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!!!!!!

พระโอรสมินมินง่วนอยู่กับการแกะตัวอักษรจากลายมือของพระธิดา

เราไม่อาจเรียกมันว่าลายมือได้เลย T.T

มันอ่านว่าอะไรกันนะ!!! – -;

มีเพียงบรรทัดสุดท้ายของหน้าหลังสุดที่พระธิดาทรงเขียนไว้และพระโอรสมินมินพอจะอ่านออก

ปล. “ I love you too ^ – ^ “

พระโอรสมินมินนอนกอดสมุดการบ้านยิ้มหวานบิดไปบิดมา

“ หม่อมฉันก็ชอบปรัชญาของพระธิดาพะยะค่ะ ”

 

Tags: ,

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่14: ครั้งแรก]

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ครั้งแรก]

เสด็จพี่มินมินพะยะค่ะ

พระโอรสจินอาเสด็จมาหาพระโอรสมินมินที่ตำหนัก

ทำอะไรอยู่เหรอพะยะค่ะ?

พี่กำลังเก็บของ เสด็จพ่อและเสด็จอาจะไปเยี่ยมเสด็จลุงมุนเจฮัน เราจะออกเดินทางเที่ยงวันนี้

ว้า… หม่อมฉันนึกว่าเสด็จพี่จะอยู่เล่นกับหม่อมฉันนานกว่านี้เสียอีก

ไว้วันหลังพี่จะมาหาเจ้าใหม่นะ พี่ยังไม่ได้พบพระพี่นางคนสวยของเจ้าเลย

อ่อ… นี่พะยะค่ะ การบ้านวิชาปรัชญา พระพี่นางทำให้แล้วพะยะค่ะ
และนี่ก็ทรงประทานก๋วยเตี๋ยวมาให้หม่อมฉันด้วยพะยะค่ะ
หม่อมฉันเลยเอามาฝากเสด็จพี่ชามนึง

ว้าว… เจ้าช่างน่ารักจังเลย  พี่รักเจ้าจริงๆ มามะ เจ้ามาหาพี่ใกล้ๆหน่อยสิ

พระโอรสมินมินสวมกอดพระโอรสจินอาและจุ้บเพื่อขอบพระทัย

เสด็จพี่ทำอะไรพะยะค่ะ!

พระโอรสจินอาตกพระทัย พระพักตร์แดงก่ำ

หม่อมฉันไม่เคยถูกชายใดหอมแก้มนะพะยะค่ะ!

ฮ่าๆ พี่หอมแก้มเจ้าเพราะรักใคร่เอ็นดูเจ้าแบบน้องชายหรอกนะ อย่าได้คิดมาก

แล้วพระโอรสมินมินก็หอมแก้มอีกข้างของพระโอรสจินอา

ขอบใจมากนะสำหรับการบ้านและก๋วยเตี๋ยวของพระธิดา

พระพี่นางของเจ้าชอบมาลัยที่พี่ร้อยถวายหรือไม่?

ชอบพะยะค่ะ

ถ้าไม่มีอะไรแล้วหม่อมฉันทูลลานะพะยะค่ะ

พระโอรสจินอารีบวิ่งออกจากตำหนักด้วยทรงเขิลอาย

บ้าน่า… ตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยถูกชายใดขโมยหอมแก้มเลยนะ >.<

อ้าว… ไปซะแล้ว

พระโอรสมินมิน มองลูกชิ้นปลารูปหัวใจในชามก๋วยเตี๋ยว

“น่ารักจังเลยพะยะค่ะ น่าอิจฉาเสด็จพี่อิมุนจริงๆ”

 

Tags: ,