RSS

Category Archives: Story (คืนนั้น)

คืนนั้น มี 6 parts (จบแล้วค่ะ)

[Fic] คืนนั้น… Part6 My angel [end]

นายชอบอะไรในตัวฉัน?

อืม…
เอริคคิดสักพัก

ทำไมนายต้องหยุดคิดล่ะ!!!!!

ก็ฉันนึกไม่ออกอ่ะ

แล้วนายชอบอะไรในตัวฉัน?
เอริคถามบ้าง

ตัวนายน่ะเหรอ?

เฮซองหยุดคิดสามวิ

ไม่มีอ่ะ!!! ฮ่าๆๆ   เฮซองหัวเราะด้วยความสะใจ

เฮซองง่า!!!!!

ฉันชอบที่เฮซองงี่ดูแลเอาใจใส่คนอื่น

ยกเว้นฉัน T.T

ป่าวสักหน่อยยยยยยย

ฉันดูแลทุกคนเท่ากันแหละ

งั้น จริงๆแล้วนายชอบฉันใช่ม๊า…

ชิ~ อยากตายรึไง

ชอบฉันก็ยอมรับมาเถอะ ^ ^

เพราะฉันก็ชอบนายเหมือนกันนะ

เอริคพูดอายๆ บิดไปบิดมา (จนน่าหมั่นไส้)

ฉันว่าเราเขียนข้อเสียของแต่ละคนที่กุญแจนี้ดีกว่า

เขียนแต่เรื่องดีๆมันน่าเบื่อจะตาย

แต่ฉันอยากเขียนว่าฉันรักนายนี่นา
เอริคยังหวานไม่เลิก

ถ้านายเขียน ฉันจับนายโยนลงเขาแน่!!!

ทั้งคู่นั่งเขียนกุญแจคนละอัน

อย่าแอบดูสิ!
เฮซองตวาด

ฮ่าๆ เขียนไม่พอแน่ๆเลย
เอาเรื่องไหนดีนะ
ฮ่าๆๆ

เฮซองคิดไป หัวเราะไป

นายอย่าเว่อร์นักเลย ฉันน่ะ เป็นคนดีจะตาย
นายโชคดีนะ ที่มีเพื่อนน่ารักอย่างฉัน

เอริคเขียนเสร็จก่อน

นายเขียนเสร็จรึยัง?

เอามาอ่านสิ

ไม่!!!!

เฮซองไม่ยอมให้เอริคดูกุญแจ

นายเอาของนายมาให้ฉันอ่านก่อนเซ่!!

ไม่งั้นฉันไม่คล้อง!!!

งั้น ฉันคล้องเลยละกัน
เอริคตัดบท

เอริคคล้องกุญแจของเขาก่อน

ไม่นะ!!!
เฮซองร้องห้ามแต่ก็ไม่ทันแล้ว

นายเขียนถึงฉันแต่เรื่องแย่ๆหรือเปล่า?

เอามาดูก่อนเซ่!!!!!

เอากุญแจมา!!!

เฮซองร้องโวยวาย

เอริคยิ้มเจ้าเล่ห์

นายเอาของนายมาให้ฉันดูก่อนสิ

นายเป็นคนให้ฉันเขียนข้อเสียของนายนิ

อย่าปอดแหกสิ   ฮ่าๆ

เฮซองยื่นกุญแจของตัวเองให้เอริค

นายอย่าเพิ่งเปิดอ่านนะ!!!
ไว้… ดูพร้อมกัน

เอากุญแจของนายมาเซ่!!!

เอริคโยนแม่กุญแจให้เฮซอง

อ่ะ!

เฮ้ยยยยยย

กุญแจ!!!!!!!!!!!!

หายไปกับความมืด

นี่นายจงใจโยนมันทิ้งใช่มั้ย   ห๊าาาาา!!!!

ฮ่าๆ ก็เราไม่ต้องใช้มันแล้วนี่นา
เอริคเอากุญแจของเฮซองคล้องกับกุญแจของเขา

คลิก! เสียงกุญแจล็อคกันเรียบร้อย

นี่!!!! นายมาล็อคกุญแจของฉันทำไมอ๊ะ!!!

อ้าว ใครๆก็ล็อคกันเป็นคู่นี่นา

แต่ฉันไม่อยากล็อคกับนายนี่ T.T

แล้วนายเขียนว่าอะไร

เฮซองหันกุญแจของเอริคมาดู

???

เอริคพลิกกุญแจของเฮซองมาดูบ้าง

ฮ่าๆๆๆ

ฉันอ่านลายมือนายไม่ออกอ่ะ

นี่นายเขียนชื่อฉันจริงๆเหรอ?

ทำไมนายเขียนแค่นี้ล่ะ?

เอริคพลิกกุญแจดูอย่างสงสัย

เฮซองไม่ได้เขียนอะไรลงไปนอกจากชื่อของเอริค

ข้อเสียของนายน่ะ

มันเยอะมากกกกกกกกกกก เยอะจนฉันเขียนไม่หมด ฮ่าๆๆๆ

เฮซองพลิกกุญแจของเอริคมาดูบ้าง

เอริคมองเฮซองส่งยิ้มหวาน

คิดว่าฉันจะซึ้งเหรอ? ที่นายทำแบบนี้น่ะ!

ฉันก็… ไม่ต้องการให้นายรู้สึกซึ้งใจหรอกนะ

ฉันแค่ขี้เกียจเขียนอ่ะ

ข้อเสียของนาย เรารู้อยู่แก่ใจ   ฮ่าๆๆๆ

อืม… ฉันว่าเรากลับกันเถอะ
เอริคชวนเฮซองกลับบ้าน

แล้วไม่รอพวกนั้นแล้วเหรอ?

นี่จะตี 3 แล้วนะ? ถ้านายอยากรอ ก็รอคนเดียวละกัน

งั้น… (เฮซองทั้งกึ่มและง่วง)

นายอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ จนกว่าพวกนั้นจะมานะ

เฮซองง่า~
เอริคครวญ

พรุ่งนี้นายไม่ต้องทำงานนี่นา… อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ น้าาาาาา

เฮซองกอดแขนเอริคไม่ปล่อย

เฮซองอ่า~ กลับไปรอพวกนั้นที่บ้านเถอะนะ
เอริคเว้าวอน

ไม่อาวอ่ะ ฉันง่วงแล้วอ่ะ
เฮซองยังดึงดัน

กลับไปนอนที่บ้านกันเถอะนะ

ขอฉันงีบสักพักได้มั้ยอ่ะ แป้บเดียวเอง   มึนหัวจังเลย Y.Y
เฮซองอ้อน ขอนอนต่ออีกนิด

เฮซองยังกอดแขนเอริคไว้

เอริคมองเพื่อนหน่ายๆ

เวลานายเมานี่มันน่า… นัก!!!

เอริคนั่งมองเฮซองหลับอยู่ข้างๆเขา

จนเขาเองก็เริ่มหาว…

ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย

เอริคหยิบโทรศัพท์โทรหาตัวช่วย

ฮยอง!

อ่อ แอนดี้อ่า~ พวกนายอยู่ไหนอ่ะ เมื่อไหร่จะมาสักที

ผมกำลังพามินอูฮยองกลับบ้านฮะ ฮยองเมามากเลย หลับไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ

อ่อ … เอริคมองเฮซองที่ยังคงหลับสนิท   (ไม่ต่างกัน)

งั้นนายพาฮยองกลับบ้านดีๆนะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ

เอริควางสายจากแอนดี้

ฉันเป็นคนพานายมา ก็ต้องพานายกลับสินะ – -;

จองพิลกโย!!!   กลับบ้าน!!!

เอริคพยายามพยุงเพื่อนลุกขึ้น

นายจะหลับก็ได้แต่ช่วยเดินหน่อยเซ่

ฉันไม่อยากตกเขาตายพร้อมนายตอนนี้นะ!!!

ตัวหนักชะมัด!!!
เอริคบ่นอุบ

เอริคค่อยๆพยุงเพื่อนรักเดินลงเนินเขาอย่างทุลักทุเล

เฮซองอ่า ตื่นหน่อยสิ เดี๋ยวก็ถึงข้างล่างแล้วนะ

ฉันง่วงอ่ะ   เฮซองเริ่มงอแง

เฮซองง่า!!!!!   อย่าเอาแต่ใจได้มั้ย?!?

เอริคเริ่มโวยวาย ด้วยความเหนื่อย

งั้นนายทิ้งฉันไว้ตรงนี้ก็ได้!!!

ใครขอให้นายลากฉันลงมานี่ล่ะ!

นายนี่มัน… !!!

เอริควางเฮซองลง เฮซองค่อยๆฟุบหลับ

เอริคหยุดนั่งพัก มองเจ้าเพื่อนตัวปัญหาที่กำลังหลับใหล
ทั้งเหนื่อย ทั้งโกรธ มันน่าทิ้งไว้ที่นี่จริงๆ

จองพิลกโย!!! ฉันไม่มีวันยอมแพ้หรอกนะ!!!

ยังไงวันนี้นายก็ต้องกลับไปกับฉัน!!!

เอริคอุ้มเพื่อนลุกขึ้นมา พร้อมกับเสียงโวยวายของเฮซอง

ฉันบอกว่าฉันไม่ไป ฉันจะนอนอ๊ะ!!!

ไอ้บ้าเอ้ย!!!   จะให้ฉันทิ้งนายไว้ที่นี่เหรอ?!?

เอริคตะคอกเสียงดัง จนเฮซองตกใจ

ทำไมต้องตะคอกด้วยเล่า – -;

แล้วเธอก็ฟุบนอนต่อ

เฮซองง่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! อย่าทำแบบนี้สิ

เอริคเริ่มอยากจะร้องไห้

เขาจับเฮซองลุกขึ้นมานั่ง
แต่เพื่อนตัวร้ายก็ยังหลับตาไม่ยอมตื่นสักที

นี่นายไม่ยอมตื่นใช่มั้ย?

ไม่งั้นฉันจะจูบนายนะ!!!

นายกล้าเหรอ?!?
เฮซองขู่ทั้งที่ยังหลับอยู่

เอริคกุมหน้าเฮซองไว้แล้วก้มลงจูบ >.<

ที่หน้าผาก

ไอ้บ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

เฮซองลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ

เอริคยิ้มขำๆ รู้งี้ ฉันจูบนายตั้งแต่แรกก็ดี

เฮซองเขิลหน้าแดง รีบเดินลงบันไดไปอย่างโซเซ

ฮ่าๆ รอฉันด้วย!!!

นี่นาย!!! ระวังล้มนะ!!!

ไม่ทันขาดขำ เฮซองก็สะดุดล้มคว่ำอยู่กับพื้น – -;

อ้าววววววว

เอริครีบวิ่งลงไปดู

เมา ซุ่มซ่าม แล้วยังอวดเก่งอีก

เอริคพยุงเฮซองลุกขึ้น

ขึ้นมาสิ ฉันจะแบกนายลงไปเอง

คิดว่าฉันจะซึ้งรึไง?

เฮซองบ่นงอนๆ

แล้วเดินกะเพลกๆลงบันไดไป

เอริคเข้ามาพยุงเฮซอง

กอดคอฉันไว้!

เอริคโอบเอวเฮซองไว้ พยุงกันลงบันไดไป

อ้า… ถึงแล้ว

ในที่สุดเอริคก็พาเพื่อนขี้เซาลงมาถึงลานจอดรถ

เฮซองงี่ถึงรถแล้ว

เอริคเปิดประตูให้เฮซองเข้าไปนอนด้านหลัง

เฮ้อ!!!   ฉันจะได้กลับไปนอนสักที!!!

บ้ายบาย นัมซาน…

อีก 1 ชม. ต่อมา

ฮัลโล   นายโทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย?

ดงวานอ่า~

นายมีอะไรเหรอ?

ตอนนี้ฉัน กับ เพื่อนขี้เซา ซึ่งเมามากๆ

ไปสวนนัมซานกันมา รอเพื่อนอีก 4 คน ซึ่งมันไม่โผล่หัวมาเลยสักคน!

ฮ่าๆ นี่พวกนายไปนัมซานกันเหรอ?

ก็มินบงบอกพวกฉันว่าจะเปลี่ยนมากินแถวคังนัมกันอ่ะ

ฉันคิดว่ามินบงบอกพวกนายแล้วซะอีก ^ ^;

พวกนายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงอ๊ะ!!!
เอริคโวยวาย

หนวกหูน่า!!!
เฮซองโวยวายทั้งที่ยังหลับอยู่

ดงวานได้ยินเสียงเฮซองดังลอดเข้ามา

ฮ่าๆๆๆ

นี่นายขำอะไร ห๊า!!!

เปล่าๆ ฮ่าๆๆ ก็แค่…   ฮ่าๆๆๆ สงสัยอ่ะ

นายโทรมาหาฉันตอนนี้ เพื่อจะเล่าเรื่องของนายสองคนให้ฉันฟังเหรอ?

นั่นคือเรื่องที่ฉันต้องกลับไปคิดบัญชีกับพวกนาย!

แต่นี่! คือเรื่องฉุกเฉินที่นายจะต้องช่วยฉัน!!!

ตอนนี้…

ฉัน… นางฟ้าของเจ้าปีศาจตัวน้อยหลังรถ

กำลังหลงทางอ่ะ!

T.T นายช่วยบอกทางกลับบ้านทีสิ~~~

( . . . . . . )

ฮ่าๆๆๆ แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?

ฉันเองก็… ยังไม่รู้เหมือนกัน

( . . . )

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ปีศาจ(ตัวอ้วน)จะกลายเป็นนางฟ้า เมื่อ นางฟ้าของเขากลายเป็นปีศาจ(ตัวน้อยๆ)

ขอบคุณคิวปิด(ตัวเล็ก)

และ อย่าให้ E.T. ขับรถเองตามลำพัง

Advertisements
 
 

Tags:

[Fic] คืนนั้น… Part5

 

. . . ณ สวนนัมซาน . . .

เอริคอ่า นายโทรตามพวกนั้นสิ ทำไมช้านักอ่ะ

นายก็โทรสิ -*- เจ็บชะมัดเลย

เอริคบ่นอุบ

วันนี้ฉันน่วมไปทั้งตัวเลย TT.TT

ก็… ฉันลืมโทรศัพท์ไว้ในรถอ่ะ – -;

ฉันก็ไม่ได้เอามา!!!

ห๊า!!! …

อ๊า~~~ ค่อยยังชั่ว

เอริคคว้ากระป๋องเบียร์มาดื่มอย่างสบายใจ

ทำไมป่านนี้ยังไม่มากันอีกนะ

นี่!!!!   นายกินคนเดียวได้ยังไงอ่ะ

เอริคส่งเบียร์ให้เฮซองบ้าง

ตรงนี้อากาศดีจริงๆด้วย
ฉันน่ะ … ไม่ได้มาเที่ยวสวนแบบนี้นานมากแล้ว

จริงเหรอ?

อืม… ตั้งแต่เดบิวท์น่ะ

ถ้านายอยากมาวันหลังเราก็มากันอีกสิ
เอริคชวน

ได้เหรอ? เรามากันอีกได้ใช่มั้ยอ่ะ?

ดีจัง ^ ^ ฮะ ฮ่าๆๆๆๆ

อยากไปเที่ยวด้วยกัน 6 คนจัง ^ ^
ไปแค้มปิ้ง ดื่มโซจู นอนดูดาวกัน

ทั้งคู่นั่งดูดาวอยู่เงียบๆ
ไม่รู้จะพูดคุยอะไรกันดี
แต่การมีเพื่อนที่รู้ใจอยู่เคียงข้าง
มันก็อุ่นใจไม่ใช่เหรอ

นั่นไงดาวแม่ของนาย…
ฮะฮ่าๆๆๆ   เอริค ฉันว่า… ฉัน ….

เฮซองงี่ฉันว่านะ … นาย… น่ะ …

ฉัน… มีความสุขจัง ^ ^)
เฮซองเริ่มเพ้อไม่หยุด

เฮซองสวมกอดเอริค

อ้ะ!   เอริคตกใจเล็กน้อย

จองพิลกโย ฉันว่านายเมาแล้วนะ – -;

เอริคชะเง้อมองข้างๆเฮซอง
พวงกระป๋องเบียร์เหลือแต่ความว่างเปล่า

นายดื่มหมดแล้วเหรอเนี่ย! (- -“)

ฉันว่าฉันมึนๆแล้วอ่ะ
แล้วทำไมฉันเมาคนเดียวอ่ะ?

ทำไมนายไม่ดื่ม ห๊า!!!
(เริ่มโวยวาย)

ก็นายดื่มมันหมดแล้วเห็นมั้ย!!!

อ้าวเหรอ ฮะฮ่าๆๆๆ
แล้วนายมาทำอะไรตรงนี้
ทำไมไม่กลับดาวไปสักทีอ่ะ

ก็…

ฉันง่วงละ ราตรีสวัสดิ์

แล้วคุณจองพิลกโยก็ตัดบทนอนเอาดื้อๆ

นายนอนหนุนตักฉันก็ได้นะ

เฮซองนอนหนุนตักเอริคอย่างว่าง่าย

เฮซองมองดูบรรยากาศรอบๆ

ที่นี่มีพวงกุญแจเยอะจัง สวยดีนะ

ไม่น่าล่ะ ดงวานถึงให้ฉันซื้อกุญแจมาด้วย

อ่า งั้นนายโทรบอกดงวานให้เอาเบียร์มาเพิ่มสิ
เฮซองยังพึมพำอยากดื่มอีก

จริงด้วย ^ ^ เอริคควักโทรศัพท์ออกมา

ไหนนายบอกไม่ได้เอาโทรศัพท์มา   ห๊า!!!!!!

เอ่อ… แบตมันหมดน่ะ
เอริคยิ้มแหยๆ

และแล้ว… เสียงโทรศัพท์ก็ดัง

เอ่อ…
(เอริค งานเข้าแล้ว)

เฮซองสร่างเมาทันที

เอริครีบรับสาย

เอริคฮยองอยู่ไหนฮะ?

แอนดี้ย่า!!!! ทำไมป่านนี้พวกนายยังไม่มากันอีก   ห๊า!!!
(เอริครีบโวยวาย)

แล้วฮยองอยู่ไหนล่ะฮะ?

เอ่อ… สวนนัมซานไง

อ้าวฮยอง   ไปทำอะไรที่นั่นล่ะฮะ?

แอนดี้ย่า… ฮยองบอกแล้วไงว่าให้ปิดโทรศัพท์
เสียงมินอูแทรกเข้ามา

ไหนคุยกะใคร…

เอริคฮยองฮะ … เขาอยู่ที่…

ฮัลโล~~~~

มินอูคว้าโทรศัพท์มาจากแอนดี้

เอริคนายอยู่กับ ….

นี่นายโกหกฉันเรอะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

มินอูได้ยินเฮซองโวยวายเสียงดัง

ฮ่าๆ ฉันเข้าใจละ พวกนายยังอยู่ดีใช่มั้ย?

เฮซองอ่า   นายจะทำอะไร?

เอากุญแจมาเซ่!!!!!

เฮ้ย…   อย่าล้วง!!!

ไหนอ๊ะ   กุญแจ!!!!!

เฮซองง่า!!!   มันจั้กกะจี้!!!!!

ฮ่าๆๆๆๆ   นี่พวกนายทำอะไรกันน่ะ?

ไม่ได้ทำอะไรเว้ย!!!!

นี่!!! ทำไมพวกนายยังไม่มาสักที เฮซองงี่จะฆ่าฉันอยู่แล้วนะ

ตอนนี้หมอนั่นก็… เมาแล้วด้วย – -;

นายช่วยซื้อเบียร์มาด้วยนะ เฮซองดื่มคนเดียวหมดเลยอ่ะ – -;

นี่พวกนายมัวทำอะไรกันอยู่!!!!!!
เฮซองยังโวยวาย

ฮ่าๆ เออ   เดี๋ยวพวกฉันตามไปนะ

เมื่อเอริควางสายจากมินอู

เฮซองงี่~~ นายอยู่ไหนอ๊ะ!!!!!!!!!

 
 

Tags:

[Fic] คืนนั้น… Part4

ดงวานอ่า~ ฉันคิดถึงนายจังเลยยยยยย

ฉันก็คิดถึงนายยยยยยยยยยยยยยยย

มินวูสวมกอดดงวาน (ล่ำกะล่ำมาเจอกัน คงอบอุ่นมากเนอะ)

ฮยอง!!!   จอนจินเข้ามาสวมกอดฮยองทั้งสองบ้าง

พวกนายเพิ่งมาเหรอ?

ดงวานทักเมื่อเห็นแอนดี้ตามจอนจินเข้ามา

โอ้ว แอนดี้ย่า…   ของพี่…….

มินวูโผเข้าหาแอนดี้น้องเล็กทันที

ฮ่าๆ ดีครับฮยอง แล้ว… เอริคฮยองล่ะฮะ???

เจอหน้าฮยองแล้วก็ถามหาเอริคฮยองเลยนะ – -;
ไม่คิดถึงมินอูฮยองใช่มั้ย

ไม่ใช่อย่างนั้นนนนนนน คือ…
ผมยังไม่เห็นเอริคฮยองเท่านั้นเองอ่ะ

แอนดี้ตอบแก้เก้อ

ผมก็ยังไม่เห็นเฮซองฮยองของผมด้วยอ่ะ

จอนจินถามหามั่ง

เดี๋ยวพวกนั้นก็มาแหละ เรามาสั่งอาหารกันก่อนดีกว่า

วันนี้พวกนายห้ามหนีกลับก่อนเด็ดขาด

มินอูจูงแอนดี้กับจอนจินไปนั่งข้างๆ

ฮยองนั่นแหละ อย่าชิ่งหนีไปกับสาวๆก่อนก็แล้วกัน
แอนดี้ตอกกลับ

เอางี้ฮยองปิดมือถือเลยนะ ไม่รับสายใครทั้งนั้น
ฮยองจะอยู่กับแอนดี้น้องรัก ดีป่าว?

แล้วผมล่ะ ผมก็เป็นน้องพี่เหมือนกันนะ
จอนจินเริ่มน้อยใจบ้าง

ชูงแจอ่า~ นายอยากให้ฉันเกิดปี 80 เหมือนนายไม่ใช่เหรอ?

แต่ฮยองก็ไม่ได้เกิดปี 80 จริงๆสักหน่อย

โอ๋ๆ ชูงแจมานี่มา
ดงวานดึงจอนจินมานั่งข้างๆ

มินอูเห็นน้องงอน อดขำไม่ได้

ฮ่าๆ ฮยองล้อเล่นนะ
ชูงแจมานี่มาๆ

ไม่เอาๆ ผมตามเฮซองฮยองของผมดีกว่า

เฮ้ยเดี๋ยวเขาก็มา… ไม่ต้องตามหรอกน่า

พวกนายเอามือถือมา ปิดมือถือเดี๋ยวนี้เลย

ฉันปิดมือถือของฉันแล้วนะ

มินอูเก็บมือถือของทุกคนมา

แอนดี้จ้ะ… มือถือ

นอกจากฮยอง ก็ไม่มีใครโทรหาผมหรอกฮะ

แอนดี้ตอบสีหน้าเศร้าๆ

สั่งอาหารกันเถอะ

ดงวานเริ่มลิสรายการอาหาร

นายสั่งมาเลย ฉันกินได้หมดแหละ

มินอูยังนั่งกอดคอแอนดี้ดูเมนูอาหาร

แล้วพวกเราไม่ไปนัมซานกันแล้วเหรอครับ?

แอนดี้สงสัย

ไปทำไมอ่ะ? ชูงแจสงสัย

ตอนแรกฉันอยากชวนพวกนายไปชมวิวบนนั้น
แล้วดื่มกัน ฉันอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง
แต่มินบงอยากกินที่นี่มากกว่า

เอาไว้วันหลังเราค่อยไปกันก็ได้นะ

ดงวานยังรู้สึกเสียดาย

ดงวานอ่า… ไว้วันหลังฉันจะไปกับนายให้ได้

มินอูขยิบตาให้สัญญากับเพื่อน

 
 

Tags:

[Fic] คืนนั้น… Part3

ยังไม่มีใครมาเลยอ่ะ
เฮ้   เอริค นายมาดูตรงนี้สิ
ฮ่าๆ อากาศดีจังเลย (เริงร่า)

เอริคค่อยๆเดินตามมา   (เหนื่อย)

ขานายหายแล้วเหรอ?

ไม่เจ็บแล้วใช่มั้ย?

เฮซองหันมายิ้มแหะๆ (ยิ้มหวาน ^  ^”)

ฮ่าๆๆ หายแล้ววววววว

หรือว่า… ขานายมันไม่ได้เป็นอะไร หึ?

เอ่อ… ฮะ ฮ่าๆๆ

จอง – พิล – โย      นาย!!!

เอริคปรี่เข้าไปหาเฮซอง

อีกคนวิ่งหนี

อีกคนวิ่งตาม

อ๊ะ!!!

เอริครู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่หลัง

เฮซองงี่~

หือ? เฮซองหยุดวิ่งหันกลับมาดูเพื่อนตัวอ้วนที่หยุดยืนหายใจหอบ

เฮซองเดินกลับมาหาเอริค ที่กำลังยืนก้มตัว มือเท้าเอวเพราะปวดหลัง

ฮึ้บ!!!!!!

เฮซองกระโดดขี่หลังเอริค

อ้ากกกกกกกกกก   เฮซองง่า!!!!!!

เอริคล้มหน้าคะมำไปพร้อมกับเฮซองจอมซน

ฮ่าๆๆๆๆ เฮซองล้มทับเอริคเต็มๆ (TT.TT)

อ้าก!!!!!! เฮซองง่า ฉันเจ็บหลังนะ   @#$$!$$%$@!#@!$%

เอริคโวยวาย

ชู้ว!!! เฮซองเอามือปิดปากเอริคไว้

เอริคตกใจ มองเฮซองตาปริบๆ

(เงียบ … ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่นา)

นายอย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวมีคนได้ยิน

เฮซองกระซิบเบาๆ

เอริคพยักหน้า หงึกๆ (ไม่เข้าใจ คิดไม่ทัน)

เฮซองจึงเอามือออกจากปากเอริค

เฮซ อ ง !!!!!!!!!! เอริคตะโกนทันที

เฮซองรีบเอามือปิดปากเอริคไว้

นี่!!! นายจะแหกปากทำไมเล่า เดี๋ยวก็มีใครได้ยินหรอก

เอริคยังทำตาแบ้วจ้องมองเพื่อนรัก แล้วแอบยิ้ม

ย้ากกก!!!!!!!!!!!!!   เอริค!!!!

เฮซองรีบดึงมือออกมา

นายเลียมือฉันได้ไง ห๊า!!! อี๋~~~   @#$%%%%@#$@

ฮ่าๆๆ เอริคยิ้มอย่างภูมิใจ

เฮ้ยยยย สกปรกอ้ะ!!! เฮซองตีไหล่เอริคเสียงดัง

ชู่ววววววว!!!

เอริคคว้ากอดเฮซองจากด้านหลัง
มือยาวๆคว้าปิดปากเฮซองไว้บ้าง

เงียบๆสิ เดี๋ยวเราสองคนก็ถูกจับได้หรอก

เอริคกระซิบเบาๆ

เฮซองหน้าร้อนผ่าว >.< พยายามแกะมือเอริคออก

เอริคยังกอดเฮซองแน่น

เฮ้ย มีคนมา!!! เอริคทัก

ทั้งคู่หลบเข้าพุ่มไม้ข้างๆ

แต่เอริคยังคงกอดเฮซองไว้

อยู่อย่างนั้น

เฮซองมองซ้ายขวา อย่างตื่นเต้น

เอริคมองปฏิกิริยาเพื่อนรัก อย่างสนใจ

เอริคพยายามฝืนยิ้มไว้

(มันยังไม่รู้ตัวอีก คิคิ)

เอริคยังคงเอามือปิดปากเฮซองไว้

เฮซองเฝ้ารออย่างตื่นเต้น

แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าใครจะเดินผ่านมา

เฮซองเหล่มองเอริค เอริคยังคงชะเง้อมองที่ลานกว้าง (ไม่รู้ไม่ชี้)

ย้า!!!!   นายกล้ามากนะ มาแกล้งหลอกฉัน!!!

เฮซองสะบัดมือเอริคออก รีบลุกขึ้นมาโวยวาย

เอ๋… ก็นายแกล้งหลอกฉันก่อนนี่นา

หรือว่า…

เอริคหยุดพูดแล้วยิ้มอายๆ

อะไรของนาย!!!

เฮซองง่า~ เอริคยังยืนยิ้มบิดไปบิดมา

นายน่ะ … อยากอยู่ใกล้ๆเราใช่ม้ายยย…

เอริคเอามือตีเฮซองเบาๆ

ชิ****   เฮซองพยายามกลั้นยิ้ม พูดไม่ออก

ฉันเนี่ยนะ!!! เชอะ…

เฮซองยืนเท้าเอว ไม่สนใจ

นายเริ่มชอบเราแล้วใช่ม๊าาาาาา…

เอริคเข้ามากอดคอเฮซองไว้

ชิ************* ไอ้บ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

แล้วฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ?

เอริคเท้าคางลงที่ไหล่กว้างๆของเพื่อนรัก

เฮซองไม่ตอบ ยืนนิ่ง ฝืนอมยิ้มเอาไว้

นั่น มัน ดาว อะ ไร อ่ะ?

เอริคชี้ไปที่ดาวดวงนั้น ค่อยๆถามเสียงเล็กๆเหมือนเด็กน้อย

ดาวแม่ของนายมั้ง?

อ้าาาาาาาาาาาาาาาากกกกกก !!!!!!!!!

ตุ้บ!!!

เฮซองจับแขนเอริคแล้วทุ่มเอริคลงกับพื้น

( ฮือ~~ >.< เล่นทีเผลอ )

” ฉันก็… ไม่ได้ชอบนายสักเท่าไหร่นะ ”

เฮซองหันหลังให้เอริคแล้วเดินจากไป

ทำไมพวกมันยังไม่มากันอีก!!!!  

 
 

Tags:

[Fic] คืนนั้น… Part2

Credit on pic

ที่นี่อากาศสดชื่นดีนะ   เอริค…

เอริค ???

นายอยู่ไหนอ๊ะ!!!

เฮซองหันกลับมา มองหาเพื่อนรัก

เอริคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

นายตกเขาตายไปรึยังงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ไม่มีเสียงตอบ

เอริคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

ไอ้หมูอ้วนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

เฮซองชักใจไม่ดี เดินลงบันไดกลับมาหาเอริค

จองพิลกโย!!! นายมัวทำอะไรอยู่อ่ะ?

เอริค ยืนยิ้มโบกมือให้อยู่ด้านบน

เอริค  นายหลอกฉันเรอะ!!!

ตามมาเร็วๆนะ คนแพ้เลี้ยงเหล้าด้วย!!!

ชิ~  เฮซองรีบวิ่งขึ้นบันไดตามเพื่อนตัวแสบไปติดๆ

วิ่งขึ้นบันไดสักพัก เฮซองจึงหยุดชะงัก

โอ๊ะ!!!!!!  โอ้ยยยยยยยยย!!!

เฮซองทรุดลงกับพื้น

อ๊ะ~ >.<

เอริคได้ยินเสียงเฮซองร้อง รีบวิ่งลงมาดู

เฮซองงี่~  นายเป็นอะไรรึป่าว?

เฮซองเอาแต่ก้มหน้าจับหัวเข่าตัวเองไว้

ฉันไปไม่ไหวแล้วล่ะ

งั้นนายนั่งพักตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามคนมาช่วย

เอริค! เฮซองดึงเสื้อเอริคไว้

นายจะทิ้งฉันไว้คนเดียวเหรอ?

นายพอเดินไหวมั้ยล่ะ?

เราขึ้นมาไกลแล้ว อีกไม่ไกลก็ถึงข้างบนแล้วล่ะ

นายแข็งใจอีกนิดได้ป่าว?

เอริคช่วยพยุงเฮซองลุกขึ้น เฮซองเซจะล้ม จึงกอดคอเอริคไว้

งั้น… อ่ะ นายถือไว้สิ

เอริคส่งพวงกระป๋องเบียร์ให้เฮซองถือ

แล้วก้มลงให้เฮซองขึ้นขี่หลัง

โอ๊ะ!!! หลังฉัน!!!

ไอ้บ้า!!! ฉันยังไม่ได้ขี่หลังนายเลยนะ

ฮ่าๆ หลังฉันจะหักมั้ยเนี่ย เอริคเริ่มหวั่นๆ

ฮึ้บ!!! เฮซองกระโดดขึ้นขี่หลังเพื่อน

เฮซองง่า!!!!  หนักเป็นบ้าเลย

อย่าพูดมากน่า!!!  ไปกันเถอะ!!!

เฮซองกอดคอเอริคแน่น ในมือเต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์

เอริคสูดหายใจลึกๆ ค่อยๆแบกเพื่อนรักขึ้นบันไดไป

เฮซองซบหน้าลงบนแผ่นหลังเพื่อน

(หลังของนายอบอุ่นเสมอ…)

เฮซองงี่ นายคิดอะไรอยู่น่ะ

เปล่า!!!

นายอย่าเงียบสิ!!! ฉันแบกนายอยู่นะ จะแอบหลับรึไง

งั้นฉันร้องเพลงให้นายฟังก็แล้วกันนะ ^ ^

เอาแรพนะ

แต่ฉันแรพไม่ได้นี่นา

อัลบั้มหน้าเราจะทำแต่เพลงแรพ

งั้นฉันจะไม่แรพ

ฉันจะเต้น!!!

ฮ่าๆๆๆ งั้น… ฉันจะบอกมินบงว่าเราเปลี่ยนใจละ
เราจะทำเพลงบัลลาดดึ!!!

บัลลาดดึก็เต้นได้นะ ^ ^

เอางั้นเลยนะ dance ballad ฮ่าๆ

บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง

ได้ยินเพียงเสียงก้าวเท้าและเสียงหายใจแรงๆของเอริค

เฮซองซุกหน้าลงที่ไหล่กว้างๆของเอริค

เอริคหยุดเดิน พักหายใจ เขายืนนิ่งเหมือนหยุดคิดอะไรบางอย่าง

มีอะไรเหรอ? เฮซองเงยหน้าขึ้นมา

นายปล่อยฉันลงก่อนก็ได้นะ

ไม่เป็นไรอีกไม่ไกลละ

นายร้องเพลง first love ให้ฟังหน่อยสิ

ทำไมต้องร้องเพลงนี้ล่ะ – -;

ก็ฉันอยากฟังนายร้องนี่นา

เฮซองหน้าแดงก้มหน้าซุกหลังเพื่อน

เร็วสิ!!! ไม่งั้นฉันไม่มีแรงแบกนายขึ้นไปนะ

เดี๋ยวสิ ฉันนึกเนื้อเพลงไม่ออก >.<

เอ๋~ แค่ร้องเพลงทำไมต้องตื่นเต้นล่ะ เอริคแซว

เฮซองหยิกแขนเพื่อน ไปได้แล้ว!!! ฉันเมื่อยแล้วนะ!!!

โอ้ย!!! ฉันสิควรจะต้องบ่นน่ะ!!!

เอริคยิ้มกว้าง แล้วแบกเพื่อนรักขึ้นบันไดต่อ

เหมือนเขาจะได้คำตอบที่เขาต้องการแล้ว

เฮซองเริ่มร้องเพลง first love ให้เอริคฟัง

ในสวนนี้มีเสียงนางไม้ด้วยเหรอเนี่ย ฮ่าๆ

ไอ้บ้า!!!! เฮซองยิ้มเขิลๆ แล้วร้องเพลงต่อ

ท่ามกลางสวนนัมซานอันเงียบสงบยามค่ำคืน

สายลมหนาวพัดมาแผ่วเบา

เสียงเพลงดังแว่วมา …

สลับกับ …

ไอ้บ้า!!!!!!!!!!

ฮ่าๆ !!!

ชิ**** !!!!!!!! ปล่อยฉันลงนะ!!!!

ฮ่าๆ !!!

สลับกับเสียงสบถโวยวาย (เป็นระยะๆ)

ในที่สุด

เฮ้อ!!! ถึงแล้ว!!!

เย้!!!

เฮซองกระโดดลงจากหลังของเอริค

ขอบใจนายมากนะเพื่อน  ลำบากนายจริงๆ

เราไปกันเถอะ!!! พวกนั้นคงรอเรานานแล้วล่ะ!

เฮซองเดินหิ้วพวงกระป๋องเบียร์อย่างลั้นลานำหน้าเอริคไป

ทิ้งให้เอริคยืนเท้าเอวหายใจหอบอยู่ลำพัง

ทั้งร้อน เหนื่อย และงุนงง

ฮ่าๆๆ ตามมาสิ  เฮซองแลบลิ้นให้เอริคแล้วเดินจากไป …

เฮซองง่า !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 
 

Tags:

[Fic] คืนนั้น … Part1

ที่นี่น่ะเหรอ?

นายพาฉันมาทำอะไรที่นี่อ่ะ!

เอาน่า… ขึ้นไปก่อนเถอะ

เอริคและเฮซองยืนมองทางเดินตรงหน้า

จะมีใครจำฉันได้มั้ยอ่ะ? เฮซองขยับหมวกลงมาปิดหน้า

มืดขนาดนี้ไม่มีใครสังเกตุหรอกน่า   เอริคคว้าแว่นมาจากมือเฮซอง

มืดขนาดนี้จะใส่แว่นทำไมล่ะ เดี๋ยวเดินตกบันได   ฉันไม่ช่วยนายหรอกนะ

อย่ามายุ่งน่า!!!

เฮซองคว้าแว่นตาคืนมาจากเอริค มาสวมดู

เออ… เอริค!

หือ?

นายอยู่ไหนอ๊ะ?   ฉันมองไม่เห็นเลย   ฮ่าๆๆๆ

ฮ่าๆ เอริคหัวเราะก่อนที่จะส่ายหัวไปมา

” ไอ้บ้า…”

อ้าว ไม่ขำเหรอ – -; เฮซองเก็บแว่นตากันแดดลงกระเป๋า

แล้วควักแว่นกรอบหนาขึ้นมาสวมแทน

เป็นไง? นายจำฉันได้ป่าว?

เอริคมองหน้าเฮซอง

นายก็คือ…

จองพิลกโยของฉันไง

เฮซองถอดแว่นกรอบหนาออกแล้วก้มลงหาแว่นตาอีกอัน
เอริคส่ายหัวในความเรื่องมากของเฮซอง

ต่อให้คลุมทั้งตัว ฉันก็จำได้

เพราะนายคือ “จองพิลกโยของฉัน”

ไปกันเถอะ

เอริคเดินขึ้นบันไดไปก่อน

เร็วสิ!!!

ทำไมฉันต้องขึ้นไปด้วยอ่ะ!!!

เฮซองมองบันไดเบื้องหน้า ทอดยาวขึ้นไปตามเขา

ไม่ล่ะ ฉันกลับดีกว่า

อ้าว!!! นายแก่แล้วล่ะสิ   กลัวเดินไม่ไหวใช่มะ?

เฮซองหันขวับ เดินดุ่มๆขึ้นบันไดตามเอริคไป

(จูบได้แต่หยามไม่ได้!!!)

เอริคยืนมองเพื่อนรักเดินขึ้นบันไดมา เขายืนยิ้มขำๆ

เฮซองเดินมาถึงหน้าเอริค ตบหัวเพื่อนตัวแสบไปที

โอ้ยยยยยย   ทำไมนายชอบตีฉันเรื่อยเลยอ่ะ >.<

ชิ~ ……….. (มันกวนที* น่ะสิ  )

เฮซองไม่สนใจเดินขึ้นบันไดต่อไป

 
Leave a comment

Posted by on September 29, 2012 in Story (คืนนั้น)

 

Tags: