RSS

Category Archives: RS’s Fic

[Fic] Last night

One-shot จบค่ะ สั้นๆ

[Fic] Last night

ตี3

 
นายมาทำอะไรตอนนี้?

ฉันรู้ว่านายยังไม่นอน

ทำไมนายไม่ถามฉันก่อน?!

ให้ฉันเข้าไปก่อนได้มั้ย?

ไม่! ถ้านายไม่บอกว่ามีเรื่องอะไร … ?!?
What !!!!!!!

เอริคยื่นกระป๋องเบียร์ใส่มือเพื่อนบ้าน

ดื่มด้วยกันหน่อยสิ

แต่ … (รู้สึกผิด) พรุ่งนี้ฉันมีงานนะ

แกร๊ก … เอริคเปิดเบียร์ของเขา
แล้วรอ …

ก็ได้ … ฉันดื่มแสดงความยินดีกับนายก็แล้วกัน!
แกร๊ก … (แอบจิบเล็กน้อย)

บ้านนายมีขนมมั่งมั้ย?

เฮ้! นี่มันเวลาไหนแล้ว?!

ก็นายยังไม่นอนนี่
เอริคเจอถุงขนมแล้ว

ฉันขอนะ
(แคว้กกกกกกกกกก)

ย้า!

นายมีอะไร?
ถ้าไม่คอขาดบาดตาย นายคงไม่โผล่มาแบบนี้
เฮซองนั่งมองเพื่อนรัก ที่นิ่งเงียบไป

ฉันเพิ่งทำอะไรบางอย่าง …
ที่คิดว่าดีที่สุดแล้ว …

พวกเขาเกลียดนายเหรอ?

ฉันคิดไว้อยู่แล้ว …
นายเกลียดฉันมั้ย?

แน่นอน! ฉันเกลียดนาย!
ฉันชอบนายน้อยยยยยยยยที่สุด!

แต่นายก็รู้ใช่มั้ย? ว่าฉันไม่ได้เกลียดนายจริงๆหรอกนะ
เฮซองมองเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง

ฉันรู้ว่านายรักฉันมากกกกก
ฉันทำให้นายเจ็บ
ฉันถึงต้องมาคุยกับนาย มาดูว่านายยัง ok

เห๋~~~~~~

ไอกูว …. ไม่ต้องห่วงน้า …
ฉันยังเอ็นดูนายเหมือนเดิม
เอริคส่งยิ้มหวาน(ย้วย) ลูบหัวเฮซองเบาๆ

เมิงท่าจะเมามากแล้ว!!! กลับบ้านไปซะ!!!
เฮซองลากคอเอริคออกไป

 

ก่อนจะกลับ เอริคหันมาสวมกอดเพื่อนรัก

ฉันเหนื่อยเหลือเกิน …
ถ้านายมาแทนที่ฉัน … นายจะรับไหวมั้ย?

 

เหนื่อยก็กลับไปนอนซะ!!!
นี่นายคิดว่าฉันว่างรึไง!!!
พรุ่งนี้ฉันมีงานนะเฟร้ย!!!
เลิกฟุ้ง แล้วกลับบ้านนอน!!!

 

เอริคอมยิ้ม

 

ยิ้ม ห่า…อะไรฟระ!!! (เริ่มหงุดหงิด)

 

นายด่าจนฉันสร่างเมาเลยล่ะ!
ชอบๆ!
อ่า … ฉันคิดไม่ผิดจริงๆ

 

สบายใจแล้วใช่มะ?!

 

อืมๆ
แล้วนายไม่อยากรู้แล้วเหรอ?

 

หมดหน้าที่ฉันแล้ว!
เมิงกลับไปได้แล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
กรูจานอน!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

เพื่อนบ้านที่เขินอาย ยังคงดูแลกันและกัน
เพื่อนรักที่เว้นระยะห่าง เพื่อคอยระวังหลังให้
ความสัมพันธ์ทั้งรักทั้งเกลียด แต่ยัง support กันเสมอ
ทะเลาะกันทีไร พวกเราจะรีบจบมัน … แล้วเริ่มทะเลาะกันเรื่องใหม่

นอกจาก destiny ที่พาเรามาเจอกันแล้ว
หลังจากนั้น … มันเป็นเส้นทางที่พวกเราเลือกเดินต่อไปด้วยกัน

 
Leave a comment

Posted by on April 24, 2017 in RS's Short Fic

 

Tags:

[Fic] Mirror Mirror Ep.4 Living the dream

นานๆจะมีโหมดแฟนตาซีนะคะ 555 อยากรู้เหมือนกันว่าเฮซองงี่ดูหนังแฟนตาซีแบบไหน

2016-09-24_02h35_20

 
Leave a comment

Posted by on September 24, 2016 in Story (Mirror)

 

Tags: ,

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.31 บทเรียนบทที่31

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.31 บทเรียนบทที่31

 

เตรียมน้ำให้ข้าด้วย
เสียงเจ้านายน้อยลอดผ่านช่องประตูห้องบรรทม

ขอรับ!
ทหารองครักษ์รีบไปตามบ่าวรับใช้

ห้องสรงน้ำ

เมื่อคืนนอนไม่สนิทหรือขอรับ?
เอริคค่อยๆโรยเครื่องหอมลงในอ่างน้ำ

เพราะยาของเจ้านั่นแหละ!

เอริคหยิบเครื่องยาสมุนไพรเทลงไป

เจ้าใส่อะไรลงไป?

ถ้าเจ้ากินยายาก ก็ควรจะนอนแช่น้ำสมุนไพร
ข้าใส่เครื่องหอมช่วยดับกลิ่นยาแล้ว

มันไม่อันตรายเหรอ?
เฮซองเริ่มระแวง

ข้าอ่านหนังสือมานะ!

เฮซองหยิบหนังสือมาดู
งั้นเจ้าลงไปแช่ก่อนก็แล้วกัน!

ได้ ข้าจะทดลองให้เจ้าดู!
เอริคจัดแจงถอดเสื้อผ้า

ข้าอยากกลับไปงีบสักหน่อย
เฮซองรู้สึกวิงเวียน เริ่มเซ

เฮซองงี่!
เอริครีบเข้ามารับตัวเจ้านายของเขา

พาข้ากลับไปที่ห้อง …
เฮซองหน้าซีด

นายท่าน!
หัวหน้าองครักษ์ถูกตามให้มาดูแลนายน้อย

เจ้าให้คนไปตามหมอหลวงหรือยัง?

ข้าให้คนไปตามแล้ว

นี่เจ้า!
เอริครีบปัดมือหัวหน้าองครักษ์ที่พยายามจะถอดเสื้อเจ้านายออก

เจ้ารักษาเป็นหรือไง?!
ข้ารู้ว่าเจ้านายของข้าเป็นอะไร!
ไปเอาอ่างน้ำมา!

เอริครีบออกไปเตรียมน้ำ

หัวหน้าองครักษ์หยิบถุงเครื่องหอมออกมาให้เจ้านายดม
สักพักเฮซองจึงรู้สึกตัว

เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือขอรับ?
หัวหน้าองครักษ์ถามด้วยความเป็นห่วง

เอริคยกอ่างน้ำเข้ามาด้วยความระวัง

ข้าแค่ …
เฮซองเหลือบมองเอริคที่จ้องมองเขาด้วยความเป็นห่วง

เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าจัดเอง
หัวหน้าองครักษ์สั่ง

เอริควางอ่างน้ำใกล้ๆเตียงบรรทม

เดี๋ยว!
หัวหน้าองครักษ์ดมแขนเสื้อของเอริคที่มีกลิ่นสมุนไพร

เจ้าอยากตายรึไง!
เจ้าใส่อะไรลงไป?!

ปล่อยเขาเถอะ!
ข้าไม่ได้บอกเขา เขาไม่รู้!
เฮซองดึงแขนเสื้อหัวหน้าองครักษ์ไว้

เจ้าแพ้กลิ่นของมันเหรอ?
เอริคตกใจ

เจ้าไปเปลี่ยนชุดเถอะ ข้าไม่เป็นไรแล้ว
เฮซองเบือนหน้าหนี

แต่ว่า …
เอริคเริ่มน้ำตาคลอ

ขอบคุณที่หวังดีกับข้า
เฮซองหันหลังให้เอริคเพื่อซ่อนใบหน้าซีดเซียว

ยังไม่ไปอีก!
หัวหน้าองครักษ์รีบลากตัวเอริคออกไป

จัดการห้องสรงน้ำอย่าให้มีกลิ่นพวกนี้หลงเหลืออีกนะ!

เอริคเดินใจลอย
ใจนึงก็เป็นห่วง อีกใจนึงก็นึกแต่โทษตัวเอง

เพราะข้าไม่ชอบกินยา
เขาถึงโรยสมุนไพรให้ข้าแช่น้ำแทน
เจ้าอย่าไปโทษเขาเลยนะ

ท่านห่วงแต่เขา ไม่ห่วงว่าข้าจะน้อยใจบ้างเหรอขอรับ

ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าระแวงในตัวเขา
เขาจะช่วยงานของเจ้าได้ ถ้าเจ้าฝึกเขาสักหน่อย
ข้าไม่ได้รับเขามาเพื่อแทนที่ของเจ้าหรอกนะ
เฮซองจับมือหัวหน้าองครักษ์ เพื่อให้เขาลดความกังวล

ณ สวนท้ายตำหนัก

ท่านเรียกข้ามา เพราะเรื่องเมื่อเช้าใช่มั้ย?
เอริคมาพบหัวหน้าองครักษ์ตามลำพัง

เจ้าเป็นบ่าว นอกจากจะต้องรู้ว่านายท่านโปรดอะไร ไม่โปรดอะไร
ก็ต้องรู้ว่านายท่านแพ้อะไรบ้าง

เดิมทีข้าไม่อยากเขียนมันออกมา แต่ข้ารู้ว่าคนอย่างเจ้าคงจำมันไม่ได้!

เจ้าคงอยู่รับใช้นายท่านมานานมาก

นานกว่าที่เจ้าเคยร่วมสำนักเดียวกับนายท่าน

ข้าขอเตือนเจ้า
อย่าได้ล่วงเกินนายท่านเหมือนที่เจ้าเคยทำ
ใครที่เป็นอันตรายกับนายท่าน ข้าจะจัดการมันให้หมด!

เอริคยิ้มรับพอเป็นพิธี
เขาไม่ได้อยากแข่งชิงดีชิงเด่นกับใคร
แต่ครั้งนี้ …

สักวัน … ข้าจะทำให้เจ้าไม่อยู่ในสายตา!

ณ ห้องหนังสือ

เจ้ากินยาบ้างรึเปล่า?
เฮซองเห็นมือของเอริคยังคงสั่นไหว

คงเพราะข้า ไม่ค่อยได้ออกกำลัง

เฮซองจับมือของเอริค ถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อดูรอยแผล

เจ้าทายานี้ทุกวัน แผลเป็นจะค่อยๆบางลง
เฮซองเปิดลิ้นชักหยิบตลับยาออกมา

เจ้าเป็นหมอเหรอ?

ข้ามีวิชาแพทย์มากกว่าเจ้าก็แล้วกัน!
เฮซองค่อยๆทายาให้เอริค

ถ้างั้น … เจ้ารู้ว่าข้าวางยาในอ่างน้ำของเจ้าใช่มั้ย?

ข้ารู้ …
แต่ข้าไม่อยากทำให้เจ้าเสียใจ
เสร็จแล้ว!
เฮซองดึงแขนเสื้อของเอริคลง

ข้ามันโง่จริงๆ

ใครให้เจ้าไม่ยอมเรียนล่ะ!
เฮซองแลบลิ้นใส่

ข้าแค่อยากช่วยเจ้า

เจ้าจะช่วยข้าได้ เจ้าก็ต้องอ่านให้มาก
เจ้าเห็นกองหนังสือนั่นมั้ย?
เอาไปอ่านแล้วสรุปมาให้ข้า
ถ้าเจ้าลดเวลาอ่านหนังสือของข้าได้
ข้าก็จะมีเวลาออกไปเที่ยวเล่นบ้าง

ทำไมเจ้าต้องอ่านหนังสือมากมายขนาดนี้?

เพราะข้าต้องเตรียมพร้อมเสมอ
แม้วันนี้ยังไม่ใช่วันของข้า …

เอริครู้สึกได้ถึงความผิดหวัง

ข้าจะช่วยเจ้า … คัดลอกมันออกมา
แต่เจ้าอย่าลืมนะ ว่าเจ้าต้องออกไปเล่นกับข้าด้วย!
เอริคยกหนังสือกองโตขึ้นมา

เจ้าทำให้เสร็จก่อนเถอะ!!!
เฮซองยักคิ้วท้าทายเอริค

หัวหน้าองครักษ์เข้าพบเฮซองเพื่อรายงานความคืบหน้า
แต่เอริคกำลังนั่งคัดลอกหนังสืออยู่ข้างๆ

เจ้าพูดมาเถอะ
เฮซองอนุญาตให้เอริคอยู่รับฟังได้

เรื่องที่ให้ข้าน้อยไปสอบถาม
เขายินดีจะขายให้เรา
แต่เรื่องราคา เขาต้องการให้เราไปคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวขอรับ

เอริคยังคงแสร้งนั่งคัดหนังสือต่ออย่างมีสมาธิ

ถ้านายท่านอนุญาต ข้าจะขอจัดการเรื่องนี้เองขอรับ

เอริค เจ้าเลือกม้าเป็นมั้ย?
เฮซองหันมาถามเอริค

ข้าเหรอ? …
ข้าเป็นลูกหลานตระกูลแม่ทัพนะ (โม้บ้าง)
เอริควางพู่กันลง

เจ้ารู้มั้ยว่าม้าตัวนึงราคาเท่าไหร่?

เอริคเหล่มองหัวหน้าองครักษ์
ข้าไม่รู้หรอก!

หัวหน้าองครักษ์แสยะยิ้มที่มุมปาก

ข้าจะจัดการเอง
เจ้ากลับไปได้

แต่ว่า …
หัวหน้าองครักษ์ยังมีเรื่องอยากจะรายงานต่อ เป็นการส่วนตัว

เรื่องม้า ข้าจะให้บ่าวไปซื้อ!
(เอริคสะดุ้ง)

ข้ามีเรื่องสำคัญกว่าจะให้เจ้าทำ
เฮซองยื่นซองจดหมายให้หัวหน้าองครักษ์

ขอรับ
หัวหน้าองครักษ์ยิ้มแล้วจากไป

ต้องมีเรื่องที่สำคัญกว่า ถึงจะพอใจสินะ!
เอริคแอบแขวะหัวหน้าองครักษ์

เจ้าอิจฉาเหรอ?

ข้าจะอิจฉาทำไม?

เรื่องม้า ข้าจะให้บ่าวไปซื้อ!
(เอริคล้อเลียนเสียงเฮซอง)

เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญ ข้าถึงมอบหมายให้บ่าว… ที่ข้าไว้ใจ

ข้ามีเงินให้เจ้าเท่านี้
เจ้าต้องซื้อมาพันธุ์ดีมาให้ข้า 1,000 ตัว ห้ามขาด!

เอริคมองตัวเลขในกระดาษที่เฮซองเขียนให้ดู

เจ้าฝันเอารึไง? เจ้ารู้มั้ยว่าม้าตัวนึงต้องใช้เงินเท่าไหร่?
เจ้ามีที่เลี้ยงม้าหรือยัง?
ไหนจะค่าอาหาร ค่าคนดูแล
แล้วเจ้าจะเอาม้าพันธุ์ดีไปทำอะไร?

เจ้าก็ลองคิดดูสิ
เฮซองกอดอกมองเอริค

เจ้าคงอยากเลี้ยงม้าไว้ขี่เล่นมั้ง
ไม่ก็ …

ถ้ายังคิดไม่ออกก็นั่งคัดหนังสือไป!

เจ้าต้องการใช้เมื่อไหร่?

——— บทรักบทที่ 31 การวางใจไว้กับผู้อื่น ถือเป็นรักหรือไม่? ———

ปล.อาจจะเนิบๆหน่อยนะคะ คือตอนนี้ง่วงมาก z Z z Z ปิดตอนดีกว่า

 
Leave a comment

Posted by on September 24, 2016 in 21-Now, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.30 บทเรียนบทที่30

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.30 บทเรียนบทที่30

 

เอริคค่อยๆดมถุงเครื่องหอมที่วางอยู่บนโต๊ะ

เจ้าชอบมันเหรอ?
เฮซองออกมาจากม่านบังตาหลังจากอาบน้ำเสร็จ

เอริครีบวางถุงเครื่องหอมลง

ข้าจะแปรงผมให้
เอริครีบหยิบหวี

เฮซองนั่งลง

เอริคค่อยๆจับปลายผมของเจ้านายอย่างเบามือ

ข้าเคยมีสหายคนนึง แม้แต่เส้นผม เขาก็ไม่ยอมให้ข้าแตะ
เอริคเปรย

ข้าก็ไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัวข้า ถ้าข้าไม่อนุญาต

เอริคค่อยๆรวบผมให้เจ้านาย
ต้นคอเรียวขาวพี่เขาเคยคลั่งไคล้

ข้าอยากวาดรูปของเจ้า
เอริคเผลอพูดออกมา

เอาสิ …

เอริคเผลอยิ้มออกมา

แต่ข้าไม่เปลื้องผ้าเป็นแบบให้เจ้าเด็ดขาด!

เช้านี้เอริคอยู่ในห้องแต่งตัวกับเฮซองเพียงลำพัง

เฮซองยังคงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ผมรวบขึ้นหลวมๆ
นั่งกินขนมและอ่านหนังสือไปพลางๆ

ข้าไม่มีเวลามากนะ รีบๆวาดให้เสร็จ

เอริคกระตือรือร้นที่ได้จับพู่กันวาดภาพอีกครั้ง

เฮซองเหลือบมองเอริคที่ใช้มือซ้ายประคองมือขวาวาดภาพ

มือขวาของเจ้า …

มือขวาของข้ายังไม่ค่อยมีแรง
ส่วนมือซ้ายของข้า ยังต้องฝึกอีกมาก

งั้นเจ้าก็ค่อยๆวาดให้ข้า ทุกวันหลังข้าอาบน้ำเสร็จก็แล้วกัน

( ทุกวัน … )
เอริคเริ่มประหม่า การอยู่กันเพียงลำพังแบบนี้
กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บนโลกคนละใบ

(เจ้าเป็นเจ้านายชั้นสูง
ส่วนข้าเป็นบ่าวรับใช้
ที่ทำได้เพียงแค่เฝ้ามอง)

ณ ห้องหนังสือ

เอริคยกชาเข้ามาเปลี่ยน
เพราะมือขวายังไม่ค่อยมีแรง ถาดน้ำชาจึงสั่นไหว

ท่านหมอ บ่าวของข้ามือขวาของเขาเคยได้รับบาดเจ็บสาหัส
จนตอนนี้แผลภายนอกหายสนิทแล้ว แต่มือขวาของเขายังคงใช้งานไม่ได้เต็มที่
ท่านช่วยดูให้เขาหน่อยสิ

มานี่สิ!
เฮซองเรียกเอริค

นายท่านไม่สบายเหรอขอรับ?
เอริคสอบถามหมอหลวง

ข้ามาตรวจอาการของนายท่านตามปกติ

เป็นอะไรเหรอขอรับ?

โอ๊ย!!!

เฮซองแอบเตะขาเอริคที่ยังไม่หยุดความสงสัย

มือของข้าจะกลับมาดีเหมือนเดิมมั้ยขอรับ?
เอริคกลับมาที่คำถามของตัวเอง

มันก็มีวิธี แต่ต้องใช้เวลา และขึ้นอยู่กับตัวของเจ้าด้วย
ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้เจ้า และวิธีฟื้นฟูกำลังแขนของเจ้า

ถ้าเขาไม่ทำ ข้าจะสั่งเขาเอง 🙂
เฮซองยิ้มมุมปาก

เจ้าเอาใบสั่งยานี้ไปเบิกยาที่โรงหมอนะ
ใบนี้ของนายท่าน ใบนี้ของเจ้า

ขอบคุณท่านหมอ
เอริคยิ้มอย่างมีความหวัง

เมื่อหมอหลวงออกไปแล้ว

เจ้าบอกห้องยาที่โรงหมอไปว่ายาทั้งหมดนี้เป็นของเจ้านะ

ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย?

ข้าเกือบตายเพราะมีคนวางยาในยาของข้า!
แต่ข้าไว้ใจเจ้า

เอริคเก็บใบสั่งยาไว้เป็นอย่างดี
แม้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาไม่เข้าใจ
แต่เขารู้ว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยของเฮซอง
ในหัวของเขาคงมีเรื่องมากมายที่ต้องคิด

เจ้ารับข้ากลับเข้ามาเพราะอะไร?

ข้าอยากให้มือของเจ้าหายเป็นปกติ

ถ้ามือของข้าหายดีแล้ว เจ้าจะปล่อยข้าไปมั้ย?

เจ้าอยากไปจากข้านักเหรอ?
เฮซองเริ่มเสียงดัง

สำหรับเจ้า ข้าเป็นแค่เพียงบ่าวรับใช้อย่างนั้นหรือ?

ถ้าถึงวันนั้น เจ้าไม่อยากอยู่กับข้า ก็ตามใจเจ้าเถอะ!
เฮซองผิดหวังที่เอริคคิดจะจากไป

ณ โรงหมอ

ข้ามารับยาขอรับ

เจ้าเพิ่งมาอยู่ตำหนักองค์ชายรองเหรอ? ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเลย

มีแต่คนป่วยเท่านั้นถึงจะมาที่นี่ ใครอยากจะป่วยกันล่ะ!

เจ้าคงจะป่วยหนักน่าดู
กินยาตามนี้นะ

เอริคชะเง้อมองใบสั่งกินยา
ตัวนี้ช่วยรักษาอะไรเหรอ?

เจ้าสนใจเรื่องยาด้วยเหรอ?

ข้าก็เคยเรียนมาบ้าง แต่แค่ผ่านๆตาน่ะ
ข้าจำไม่ค่อยได้หรอก

ตัวนี้รักษาอาการบอบช้ำภายใน
ตัวนี้ช่วยบำรุงเลือดให้ไหลเวียนดี
ตัวนี้ช่วยสร้างกล้ามเนื้อ
ตัวนี้เพิ่มพละกำลัง
ตัวนี้ …

เอริคเริ่มกังวลและสงสัยว่าเฮซองป่วยเป็นอะไร

ข้าไม่อยากให้นายท่านไว้ใจเอริคมากนัก
หัวหน้าองครักษ์ไม่เห็นด้วยที่เฮซองให้เอริคไปรับยา

ข้าเข้าใจความหวาดระแวงของเจ้า
แต่เจ้าทำให้มันเป็นเรื่องปกติได้มั้ย?
ข้าไม่อยากให้มันดูเป็นเรื่องผิดปกติ

ขอรับ ข้าจะเฝ้าดูอยู่เงียบๆ

ตามใจเจ้า
เฮซองตัดบท

ยามาแล้วขอรับ
เอริคค่อยๆยกถาดยาเข้ามา (มือสั่นเล็กน้อย)

หัวหน้าองค์รักษ์รีบพุ่งตัวเข้าไปรับถาดยาจากมือของเอริค

(เขาว่องไวมาก!!)
แต่ด้วยสัญชาตญาณของเอริคเขารีบเอี้ยวตัวหลบโดยทำยาหกเพียงเล็กน้อย

ให้เขาถือเข้ามาเถอะ
มือของเขาต้องใช้งานถึงจะดีขึ้น

แต่เจ้าทำยาของนายท่านหก!!!

เจ้าต่างหาก ที่พุ่งมาหาข้า ข้าก็ต้องหลบสิ!

ด้วยฝีมืออดีตองครักษ์อย่างเจ้า ยาควรจะหกหรือไม่?

คราวหน้าข้าจะไม่ทำพลาดอีก!
เอริคฉีกยิ้มตอบพอเป็นพิธี

เอริควางถาดยาลง
ข้าต้องถวายยานายท่าน

ข้าจัดการเอง เจ้าออกไปได้แล้ว!
หัวหน้าองครักษ์สั่ง

แต่ข้าต้องถวายยานายท่าน!
เอริคย้ำ

เจ้ากลับไปก่อน
เฮซองให้หัวหน้าองครักษ์กลับไป

เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าเหรอ?
เฮซองถามเอริคเมื่อพวกเขาอยู่กันตามลำพัง

เจ้าได้รับบาดเจ็บจากสงครามวันนั้นเหรอ?

ข้าไม่น่าใช้งานคนงานอย่างเจ้าเลย!

ที่ข้าถามเพราะข้าเป็นห่วง
นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว
ถ้าเจ้าไม่เป็นอะไรมาก ทำไมถึงยังกินยาพวกนี้?

มันก็แค่ยาบำรุง

ถึงข้าจะโดดเรียน แต่ข้าก็ไม่ได้โง่นะ!
เจ้าป่วยหนัก!

เจ้าเป็นหมอรึไง?!
ทำเป็นหูหนวกตาบอดบ้างได้มั้ย?
ไม่งั้นข้าคงต้องเย็บปากของเจ้า!

เจ้าเป็นแบบนี้ก็เพราะข้า
เจ้าเสี่ยงชีวิตของตัวเอง
โดยที่ข้าไม่อาจปกป้องเจ้าได้
เอริคกลับรู้สึกผิด

เจ้าทำเต็มที่แล้ว มือของเจ้าจะต้องหายเป็นปกติ!

ทานยาก่อนเถิด
เอริคดึงหนังสือในมือของเฮซองออก

เดี๋ยวก่อน …

ยาดีต้องกินตอนยังร้อน

ใครบอกเจ้า?

แม่ของข้า!
ข้าจะเป่าให้นะ

ไม่ต้อง ข้ากินเองได้!

เอริคนั่งลง

ไม่มีอะไรทำแล้วเหรอ?

ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะกินยาหมด

เฮซองหน้านิ่ว
ก็มันขมอ๊ะ! จะให้ข้ากินรวดเดียวได้ยังไง

เอริคหยิบห่อขนมออกมา

ถ้าเจ้ากินยารวดเดียวหมด ข้าจะให้ลูกอมเจ้า!
เอริคหยิบลูกอมขึ้นมาล่อ
ยายิ่งขม ยิ่งทำให้ลูกอมหวานนะ!

เฮซองหยิบถ้วยยาขึ้น ทำหน้าเบ้

เอริคแกะห่อลูกอมรอ

1 … 2 … 3 !
เอริคนับ เฮซองรีบซดยาให้หมด

ว้าว ยาหมดแล้ว!

เฮซองคิ้วขมวดหลังสัมผัสถึงความขมในปาก
เฮซองยื่นมือขอลูกอมจากเอริค

เอริคหยิบลูกอมออกมา … แล้วยัดใส่ปากของตัวเอง
หน้า-ตา-เฉย!
เอริคยิ้มหน้าทะเล้น มองเจ้านายยืนเท้าเอวทำหน้าหน้าหงิก

คนป่วยจะต้องทำใจให้เบิกบานนะ~
เอริคค่อยๆถอยหนี

หยุดอยู่ตรงนั้น!!!
ถ้าเจ้าขยับ ข้าจะสั่งโบยเจ้า!!!
เฮซองเดินเข้ามาจนประชิดตัวของเอริค

ส่งลูกอมมา!!!

เอริคแลบลิ้นออกมา

(เฮ้ย!)
เอริคผงะเมื่อเฮซองประกบปากกับเขา
แล้วกวาดลูกอมไป

เพี๊ยะ!!!!
เฮซองตบหน้าเอริคที่เล่นไม่เข้าเรื่อง

เอริคยืนจับแก้มแดงๆของตัวเอง

ออกไปได้แล้ว!
เฮซองหันกลับไปที่โต๊ะหนังสือ

เอริครีบเดินออกไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ

เจ้าไปโดนอะไรมา?
เพื่อนองครักษ์ถาม เมื่อเห็นเอริครีบเดินออกมาจากตำหนัก

หน้าของเจ้า!

ไม่มีอะไร!! ข้าอยากกลับบ้าน!
เอริครีบวิ่งออกไปเพราะไม่อยากให้ใครเห็น

นายท่านจะกลับแล้วขอรับ?
องครักษ์หน้าห้องหนังสือถาม

อืม
เฮซองรู้สึกเหนื่อย จึงออกจากห้องหนังสือเร็วกว่าปกติ

เอริคไปไหน?
เฮซองแปลกใจ เมื่อบ่าวที่มารับไม่ใช่เอริค

ลากลับไปแล้วขอรับ ข้าน้อยจึงมารับเวรแทน

เฮซองกลับตำหนัก แต่ในใจยังคงคิดไม่ตก
(ข้าทำให้เจ้าโกรธหรือเปล่า?)

เอริคไม่กล้ากลับบ้าน เพราะท่านแม่ทัพสั่งไม่ให้กลับจนกว่าจะหายดี
เขาจึงนอนตากน้ำค้างอยู่ในสวนด้านหลังของตำหนัก

เอริคแตะปากแหลมๆของตัวเอง
ลิ้นของเจ้า …
เอริคนอนหน้าแดง

ทำไมข้าจะต้อง ! …
เอริคพยายามข่มตาหลับ ไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน

แต่รสจากลิ้นของเจ้ายังคง …
(อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกก)
เอริคนอนอมยิ้ม เขาก็อธิบายสิ่งนี้ไม่ถูก

ทำไมข้าถึงรู้สึกแบบนี้กับเจ้านะ!

——— บทรักบทที่ 30 รักเพียงข้างเดียว ขมเหมือนกินยา ———

 
Leave a comment

Posted by on September 18, 2016 in 21-Now, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

[Fic] Mirror Mirror Ep.3 Crown Prince

เรื่องสุดท้ายของวันนี้ บังเอิญเจอดราฟที่เคยเซฟเก็บไว้แต่หาไม่เจอ เลยเอามาปัดฝุ่น แต่งต่อ (เรื่องอื่นยังไม่จบ ยังจะมีเรื่องใหม่อีก ^ ^”)
เรื่องนี้จะพยายามทำให้สนุกนะคะ หนีความดราม่าของเรื่องอื่นๆบ้าง

ปล. เก็บไว้นาน จนลืมว่าชื่อเรื่องคือ Mirror Mirror นะคะ ^ ^

 
Leave a comment

Posted by on September 4, 2016 in Story (Mirror)

 

Tags: ,

ความ(ลับ)รักของซุปตา ภาค3 [Superstar’s secret love 3] – Ep.9 รัก(ห้าม)โปรโมท

เป็นอีกเรื่องที่แต่งทิ้งไว้กลางทางค่ะ เพิ่งเห็น ^ ^” รูปอาจจะแปลกๆนะคะ เปลี่ยน program capture ใหม่ program ตัวเก่าถูกสั่งเก็บไปแล้ว

 
3 Comments

Posted by on September 4, 2016 in Story (ซุปตา3)

 

Tags: ,

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.29 บทเรียนบทที่29

งานด่วนถาโถม ยิ่งอยากอัพฟิค Y Y แต่พอพิมพ์ได้ไม่กี่บรรทัดก็หลับค่ะ มันเลยไปไม่ถึงไหน 😛

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.29 บทเรียนบทที่29

 

นายท่าน คุณชายกลับมาแล้วขอรับ

ท่านแม่ทัพมองเอริคที่ยืนอยู่คนเดียวในสวน
ในมือมีพัดกระดาษสา

ไม่ต้องรีบร้อน ไม่นานมือของเจ้า ต้องกลับมาวาดรูปได้อีก
ท่านแม่ทัพปลอบใจเอริค

แต่คงไม่ดีเหมือนเดิม …
ท่านพ่อ … พัดเล่มนี้ ข้าวาดเอง

ข้ารู้ แค่เห็นลายมือของเจ้า ข้าก็จำได้

ในตอนนั้น … ข้าเอาพัดเล่มนี้ไปขาย เพราะว่ามันยังไม่สวยพอ
แต่ตอนนี้ ข้าไม่อาจวาดภาพให้สวยได้เท่านี้อีกแล้ว

แต่ตอนนี้เจ้าก็ใช้มือซ้ายวาดภาพได้แล้วนะ
สงครามแม้จะสร้างรอยแผลและความเจ็บปวดให้แก่เจ้า
แต่มันก็ทำให้เจ้าโตขึ้น แข็งแกร่งขึ้น
เจ้าต้องไม่ท้อ … อย่ายอมแพ้นะลูก

เอริครู้สึกประหม่า เพราะช่องว่างระหว่างพ่อ(แม่ทัพที่เข้มงวด)ลูก(ที่ไม่เอาไหน)
ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้อยู่ตามลำพังกับท่านแม่ทัพ โดยไม่มีเรื่องให้ทะเลาะ

อืม … เจ้าเอายาไปให้พ่อบ้านต้มหรือยัง?

ข้าลืมสนิทเลยท่านพ่อ!!!
เอริครีบวิ่งกลับไปที่ร้านขายพัดในตลาด

เถ้าแก่! เห็นห่อยาของข้ามั้ย?

อันนี้เหรอ?

ใช่! ขอบใจ!
เอริครีบคว้าห่อยา แล้วรีบวิ่งกลับจวน

ข้ามาแล้ว!!!!!!!!
เอริคเข้ามาที่ครัวหลังจวนแล้วยื่นห่อยาให้พ่อบ้าน

คุณชายขอรับ … ห่อนี้มันไม่ใช่ยานะขอรับ

ข้าไปซื้อเองที่ร้านขายยา มันจะไม่ใช่ได้ยังไง?!
เอริคยังคงนั่งหายใจหอบ

คุณชายคงหยิบมาผิดนะขอรับ
พ่อบ้านกางห่อกระดาษที่มีแต่ขนมหวาน
และ ใบเซียมซีทำนายโชค

“สัญญาที่เคยให้ไว้ จักต้องทำตาม
อุปสรรค ต้องพยายาม สำเร็จได้
มิตรสหายเก่า จักช่วยให้พ้นภัย
สายน้ำไหล ดาวส่องแสง แม้ไร้เดือน”

ข้าอ่านไม่เข้าใจเลยสักนิด!

ข้าน้อยก็อ่านไม่ค่อยออกนะขอรับ
เดี๋ยวข้าน้อยออกไปซื้อยาให้คุณชายดีกว่าขอรับ

แค่ออกไปซื้อยา ข้ายังทำไม่สำเร็จเลย
เอริคบ่นกับตัวเอง

หน้าที่ซื้อยามันสำหรับบ่าวขอรับ
หน้าที่นักรบถึงเหมาะสำหรับคุณชาย
ถ้าคุณชายทำได้ทุกอย่าง แม้แต่เรื่องเล็กน้อยพวกนี้
ข้าน้อยก็คงตกงานนะขอรับ

ถ้าเจ้าไปซื้อยาแทนข้า
แล้วข้าจะออกไปข้างนอกได้ยังไง!

เอริคกินขนมในห่อกระดาษ
พลางให้นึกถึงสหายเก่า

ของโปรดของข้า …
ของโปรดของเจ้า …

ณ ศาลาริมน้ำ คืนเดือนแรม

เจ้าโง่เอ้ย ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่มานะ!!!
เฮซองสะบัดพัดไปมา ด้วยความหงุดหงิด

นายท่านขอรับ
จะให้ออกเรือหรือยังขอรับ?

น่าเบื่อที่สุด!
ออกเรือได้เลย ข้าหิวแล้ว!!!

เอริคเดินหิ้วถุงยากำลังจะกลับจวน

“สายน้ำไหล ดาวส่องแสง แม้ไร้เดือน”

เอริคหยุดพักที่ศาลาริมน้ำ วันนี้เป็นคืนเดือนมืด ไร้แสงจันทร์
มีเพียงแสงดาวดวงเล็กๆ ตกกระทบกับผืนน้ำ
ไกลออกไป ยังมีแสงอีกดวง สะท้อนผิวน้ำ

เอริคขยี้ตา เพื่อมองให้ถนัด
ชายชุดขาวยืนถือพัดกระดาษอยู่ข้างๆโคมไฟบนเรือลำนั้น

เอริควิ่งไปดักรอที่สะพานข้ามคลอง
เรือลำน้อย ใกล้เข้ามา …

เจ้ามาช้านะ!
ชายชุดขาวบนเรือยิ้มให้เอริค

ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!!
ละอองน้ำกระจัดกระจายเป็นวงกว้าง

นี่เจ้ากระโดดลงมาทำไม?!
เฮซองสั่งให้บ่าวพายเรือไปหาเอริค

เอริคโผล่พ้นจากน้ำด้วยความมึนงง

ถ้าเจ้าคิดจะฆ่าตัวตาย
ข้าจะไม่ช่วยเจ้า!
เฮซองนั่งลงที่กราบเรือ

เจ้าคงอยากให้ข้าตายอยู่แล้วนี่!
เอริคดำหายลงไปในน้ำ

ย้ากกกกกกกกกก!!!!
ถ้าข้าไม่อนุญาต เจ้าก็ห้ามตาย!!!
เฮซองรีบคว้าคอเสื้อของเอริค

เอาตัวเขาขึ้นมา!
เฮซองสั่งให้บ่าวช่วยดึงเอริคขึ้นมาบนเรือ

ฮัดดดดดดดดดดดด ชิ้วววววววววว

เอริคนั่งสั่นแม้จะมีผ้าคลุมหัวเปียกๆของเขา

เจ้าถอดเสื้อผ้าเปียกๆของเจ้าเถอะ
เฮซองถอดเสื้อคลุมตัวนอก แล้วโยนให้เอริค

เอริคมองเฮซอง

มองอะไร!!! รีบเปลี่ยนชุดเส่!!

เจ้า…จะนั่งมองข้าเปลือยกายงั้นเหรอ?

เฮซองรีบหันหลังกลับ

เอริคถอดเสื้อผ้าเปียกปอนของเขาออก
แล้วหันไปหยิบเสื้อคุมแห้งๆที่แขวนไว้

เฮซองแอบเหลือบมองเอริค
ร่องรอยบาดแผลจากสงครามยังคงทิ้งไว้บนร่างกายของเขา

เฮซองรีบหันกลับไป
เสร็จหรือยัง?

เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?

บาดแผลของเจ้าหายดีหรือยัง?
เฮซองชวนคุย

หลังจากเจ้าทิ้งข้าไว้ในสนามรบ
เจ้ายังเป็นห่วงข้าอีกเหรอ?
เอริคตัดพ้อ

ข้าไม่ได้ . . . (ทิ้งเจ้า)
เฮซองหันกลับมา

เจ้าไม่เคยมาเยี่ยมข้า!
ทำไมเพิ่งโผล่มาตอนนี้ล่ะ?

พ่อของเจ้า ไม่เปิดประตูรับข้าหรอก
แม้แต่หมอและยาที่ข้าส่งไป เขาก็ไม่รับ
ข้าถึงรอวันที่เจ้าได้ออกมาจากจวน
เฮซองเดินเข้ามาหาเอริค

มือของเจ้า …
เฮซองกุมมือขวาของเอริค ที่เคยช่วยเขาไว้

จะกลับมาใช้งานได้ดีเหมือนเดิม …
เพียงแค่เจ้า … ยอมไปกับข้า
เฮซองสบตาเอริค

ข้ายังมีประโยชน์อยู่อีกเหรอ?

“ข้าไม่เคย … ไม่ต้องการเจ้า”

ณ ตำหนักองค์ชายรอง

ข้าให้เจ้าเข้าไปไม่ได้
เพื่อนองครักษ์ขวางเอริคไว้

ข้าสบายดีแล้ว ข้าแค่กลับมาทำงาน

แต่ว่าเจ้าย้ายออกไปแล้ว
เจ้าไม่ใช่องครักษ์ที่นี่
ข้าให้เจ้าเข้าไปไม่ได้เด็ดขาด!

แต่ว่าข้ามีป้ายอนุญาตนะ!
เอริคชูป้ายอนุญาตที่เฮซองให้เขาไว้

ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากข้า
ใครก็เข้ามาไม่ได้!
หัวหน้าองครักษ์เดินออกมา

เจ้ามีปัญหาอะไรกัน?

ข้าเคยเป็นองครักษ์ที่นี่
แต่ถูกส่งตัวไปรบ
ตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว
ข้าก็จะกลับมาทำหน้าที่ของข้าต่อ
เอริคแสดงป้ายประจำตัวของเขา

ทำไมข้าไม่คุ้นหน้าของเจ้า?
หัวหน้าองครักษ์ตรวจป้ายประจำตัวของเอริค

เขาเพิ่งเข้ามาตอนหัวหน้าไม่อยู่ขอรับ
เพื่อนองครักษ์ช่วยรายงาน

เจ้าย้ายไปเป็นทหารแล้ว ทำไมถึงมีป้ายอนุญาตพวกนี้?
เจ้าไปเอามาจากไหน?!

นายท่านให้คนนำมามอบให้ข้า

เจ้ากลับไปก่อน
จนกว่าข้าจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่าง
แล้วข้าจะให้คนไปเรียกเจ้ากลับมา!
หัวหน้าองครักษ์ยึดป้ายอนุญาตไว้

แต่ว่า! นั่นมันป้ายของข้านะ!!!
เอริคไม่ยอม แต่เพื่อนองครักษ์รีบเข้ามาห้าม

ข้าน้อยจะส่งเขากลับไปเองขอรับ!
มากับข้า!!!!
เพื่อนองครักษ์รีบลากแขนเอริคออกไป

เจ้าจะมีเรื่องกับคนอื่นได้ แต่ไม่ใช่หัวหน้าของเจ้า!

เขายังไม่ใช่หัวหน้าของข้า!!
เอริคยังคงฮึดฮัด

เจ้ากลับไปก่อน
ถ้ามีอะไรคืบหน้า ข้าจะรีบบอกเจ้านะ

ณ ห้องหนังสือ

เรียกข้าเหรอขอรับ
หัวหน้าองครักษ์มาพบเฮซองที่ห้องหนังสือ

คืนป้ายของเอริคมา!
เฮซองวางหนังสือลง

ข้าน้อยเตือนนายท่านแล้ว ว่าเขาไม่เหมาะจะอยู่ที่นี่

ข้าให้เขากลับเข้ามาเพื่อรักษาตัว!
ถ้าไม่เพราะเจ้า ทิ้งเขาไว้ที่สนามรบ
เขาคงไม่เป็นแบบนี้!

ข้าน้อยทำไปก็เพื่อนายท่าน
ถ้านายท่านยังรับเขากลับมา
เรื่องพ่ายสงคราม อาจจะมีคนใส่ร้ายนายท่านได้

เพราะเขาเคยเป็นคนของข้าอย่างนั้นเหรอ?
หรือเพราะเขาเป็นลูกชายของท่านแม่ทัพแดนใต้?

ข้าน้อยสามารถรับใช้นายท่านได้
โดยไม่ต้องพึ่งความสำคัญของเขา

ข้าต้องการเขา!
ไปเอาตัวเขากลับมาให้ข้า!
เฮซองสั่ง โดยไม่ฟังคำคัดค้านใดๆ

ณ จวนแม่ทัพ

เขาเป็นทหารในสังกัดของข้า
ข้าไม่ให้เขาย้ายไปเป็นองครักษ์เด็ดขาด!
ท่านแม่ทัพปฏิเสธที่เอริคจะกลับไปเป็นองครักษ์เหมือนเดิม

องค์ชายรอง ต้องการให้เอริคได้รับการรักษามือข้างขวาของเขาให้หายดี
ท่านก็รู้ว่าในราชสำนักมีแต่หมอฝีมือดีทั้งนั้น
ท่านควรคิดถึงอนาคตของลูกชายท่านบ้าง
หัวหน้าองครักษ์พยายามหว่านล้อม

ข้าขอรับด้วยใจ
ข้ายังยืนยันว่าไม่ให้ลูกชายของข้า
กลับไปรับใช้เจ้านายของเจ้า!

นายท่านไม่ได้ให้ข้ามารับเขากลับไปทำงาน
แต่ให้มารับไปรักษาตัว

หากเข้าไปในฐานะบ่าวรับใช้ ก็คงไม่มีใครสนใจ
หัวหน้าองครักษ์วางเครื่องแบบของบ่าวรับใช้ในตำหนัก

ทำไมองค์ชายรองถึงได้เมตตาลูกชายของข้าถึงเพียงนี้?

คงเพราะเอริคเป็นสหายของนายท่านตอนเรียนอยู่ที่สำนักนะขอรับ

ท่านแม่ทัพไม่คาดคิดว่าองค์ชายรองจะรู้จักลูกชายของเขาเป็นอย่างดี

ขอบใจท่านมาก
ท่านแม่ทัพรับของจากตำหนักองค์ชายรองไว้

เอริคมองชุดของบ่าวรับใช้ในตำหนักองค์ชาย

เจ้าอย่าลืม ว่าเจ้าไปเพื่อรักษาตัว
อย่าสร้างปัญหา อย่าออกมาเพ่นพ่านนอกตำหนัก
ไม่ควรให้คนอื่นรู้ ว่าเจ้าอยู่ที่ตำหนักองค์ชายรอง

ข้าไม่ไป!
เอริคล้มตัวลงนอน

ไอ้ลูกโง่!!!

ท่านพ่อไม่อยากให้ข้าไป ข้ารู้!
เอริคคว้าผ้าห่มมาคลุมทั้งตัว

สวมชุดนี้ แล้วไปซะ!!!
ถ้าพรุ่งนี้ข้ายังเห็นหน้าเจ้าอีก!
เจ้าตายแน่!!!

ณ ตำหนักองค์ชายรอง ในตอนเช้า

เอริคในชุดบ่าวรับใช้พยายามจัดแจงตั้งหมวกให้ตรง

นี่เจ้ามัวทำอะไรอยู่! เตรียมน้ำให้นายท่านหรือยัง?

ข้าเหรอ?! ข้ามาแทนคนเก่าน่ะ
เอริคเตรียมหาทางหนี

เอ้า ยกไปให้นายท่านด้วย
อย่าส่งเสียงดังจนทำให้ท่านตื่นนะ!

เอริครับอ่างใส่น้ำมาแบบงงๆ

เจ้ารู้ว่าห้องบรรทมอยู่ที่ไหนใช่มั้ย?

ข้ารู้ๆ
เอริคกอดอ่างน้ำแน่น เพราะมือข้างขวายังรับน้ำหนักไม่ค่อยไหว

เอริคค่อยๆแง้มประตูห้องเข้าไป
และวางอ่างน้ำอย่างเบามือ

ป๊อก!
เสียงขอบอ่างกระทบพื้นโต๊ะ
เอริคมุดหลบด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นว่าเฮซองยังคงหลับอยู่ จึงค่อยๆลุกขึ้นมา
เอริคมองซ้าย มองขวา ค่อยๆย่องไปที่เตียงบรรทม

(ป่านนี้ยังนอนขี้เซาอยู่อีก!)

เอริคแหวกม่านออกเล็กน้อย
เจ้านายน้อยของเขายังคงหลับตาพริ้ม
ผมสีน้ำตาลเข้มเป็นลอนถูกปล่อยยาว

เหมือนตุ๊กตาไม่มีผิด
เอริคพึมพำกับตัวเอง

ย้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เฮซองคว้ากระบี่ที่ซ่อนไว้ข้างตัว
ชี้มาที่เอริค

เอริคยืนช็อค(นิ่ง)

เจ้าเข้ามาทำไม!!!
เฮซองสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

ข้า … ข้า ยกอ่างล้างหน้าเข้ามาให้

เปิดม่าน แล้วไปยกอ่างมาให้ข้า
เฮซองเก็บกระบี่ ถอนใจ(เพลีย)

เอริคประคองอ่างน้ำด้วยแขนซ้าย มาวางข้างๆเตียง

เช็ดหน้าให้ข้าด้วย

ว่าไงนะ?!

เฮซองจัดแจงผมของเขาให้เข้าที่
บ่าวต้องแต่ตัวให้ข้า!

เฮซองหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย

เอริคนั่งลง เอาผ้าจุ่มน้ำแล้วบีบหมาดๆ
เจ้าต้องการให้ข้าทำแบบนี้เหรอ?

เฮซองลืมตาขึ้น สบตาเอริค
เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าอาบก็แล้วกัน!

ทำไมชีวิตของข้า ถึงไม่เคยเป็นของข้าเลย
เอริคค่อยๆเช็ดหน้าให้เฮซอง อย่างเบามือ

เจ้าไม่ชอบเหรอ?
เฮซองทำสายตาแบ้ว

เจ้าจะได้อยู่ข้างๆข้า

ใครบอกว่าข้าอยากอยู่ข้างๆเจ้า?!

เจ้าเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

เอริคมองเพื่อนรักตรงหน้า
เจ้าเลือกที่จะลืมข้า
แล้วยังจะเก็บข้าไว้อีกทำไม?

เฮซองดึงผ้าในมือของเอริคออก

มือที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่
สัมผัสใบหน้าเล็กๆ ทั้งขาวและซีดเซียว

ถ้าข้า…ไม่ใช่บัญฑิตคนนั้น
เจ้ายังจะอยู่เคียงข้างข้ามั้ย?

——— บทรักบทที่ 29 บางคนยอมสูญเสียความเป็นตัวตน เพียงเพราะคำว่ารัก ———

 
2 Comments

Posted by on September 4, 2016 in 21-Now, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags: