RSS

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.30 บทเรียนบทที่30

18 Sep

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.30 บทเรียนบทที่30

 

เอริคค่อยๆดมถุงเครื่องหอมที่วางอยู่บนโต๊ะ

เจ้าชอบมันเหรอ?
เฮซองออกมาจากม่านบังตาหลังจากอาบน้ำเสร็จ

เอริครีบวางถุงเครื่องหอมลง

ข้าจะแปรงผมให้
เอริครีบหยิบหวี

เฮซองนั่งลง

เอริคค่อยๆจับปลายผมของเจ้านายอย่างเบามือ

ข้าเคยมีสหายคนนึง แม้แต่เส้นผม เขาก็ไม่ยอมให้ข้าแตะ
เอริคเปรย

ข้าก็ไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัวข้า ถ้าข้าไม่อนุญาต

เอริคค่อยๆรวบผมให้เจ้านาย
ต้นคอเรียวขาวพี่เขาเคยคลั่งไคล้

ข้าอยากวาดรูปของเจ้า
เอริคเผลอพูดออกมา

เอาสิ …

เอริคเผลอยิ้มออกมา

แต่ข้าไม่เปลื้องผ้าเป็นแบบให้เจ้าเด็ดขาด!

เช้านี้เอริคอยู่ในห้องแต่งตัวกับเฮซองเพียงลำพัง

เฮซองยังคงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ผมรวบขึ้นหลวมๆ
นั่งกินขนมและอ่านหนังสือไปพลางๆ

ข้าไม่มีเวลามากนะ รีบๆวาดให้เสร็จ

เอริคกระตือรือร้นที่ได้จับพู่กันวาดภาพอีกครั้ง

เฮซองเหลือบมองเอริคที่ใช้มือซ้ายประคองมือขวาวาดภาพ

มือขวาของเจ้า …

มือขวาของข้ายังไม่ค่อยมีแรง
ส่วนมือซ้ายของข้า ยังต้องฝึกอีกมาก

งั้นเจ้าก็ค่อยๆวาดให้ข้า ทุกวันหลังข้าอาบน้ำเสร็จก็แล้วกัน

( ทุกวัน … )
เอริคเริ่มประหม่า การอยู่กันเพียงลำพังแบบนี้
กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บนโลกคนละใบ

(เจ้าเป็นเจ้านายชั้นสูง
ส่วนข้าเป็นบ่าวรับใช้
ที่ทำได้เพียงแค่เฝ้ามอง)

ณ ห้องหนังสือ

เอริคยกชาเข้ามาเปลี่ยน
เพราะมือขวายังไม่ค่อยมีแรง ถาดน้ำชาจึงสั่นไหว

ท่านหมอ บ่าวของข้ามือขวาของเขาเคยได้รับบาดเจ็บสาหัส
จนตอนนี้แผลภายนอกหายสนิทแล้ว แต่มือขวาของเขายังคงใช้งานไม่ได้เต็มที่
ท่านช่วยดูให้เขาหน่อยสิ

มานี่สิ!
เฮซองเรียกเอริค

นายท่านไม่สบายเหรอขอรับ?
เอริคสอบถามหมอหลวง

ข้ามาตรวจอาการของนายท่านตามปกติ

เป็นอะไรเหรอขอรับ?

โอ๊ย!!!

เฮซองแอบเตะขาเอริคที่ยังไม่หยุดความสงสัย

มือของข้าจะกลับมาดีเหมือนเดิมมั้ยขอรับ?
เอริคกลับมาที่คำถามของตัวเอง

มันก็มีวิธี แต่ต้องใช้เวลา และขึ้นอยู่กับตัวของเจ้าด้วย
ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้เจ้า และวิธีฟื้นฟูกำลังแขนของเจ้า

ถ้าเขาไม่ทำ ข้าจะสั่งเขาเอง 🙂
เฮซองยิ้มมุมปาก

เจ้าเอาใบสั่งยานี้ไปเบิกยาที่โรงหมอนะ
ใบนี้ของนายท่าน ใบนี้ของเจ้า

ขอบคุณท่านหมอ
เอริคยิ้มอย่างมีความหวัง

เมื่อหมอหลวงออกไปแล้ว

เจ้าบอกห้องยาที่โรงหมอไปว่ายาทั้งหมดนี้เป็นของเจ้านะ

ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย?

ข้าเกือบตายเพราะมีคนวางยาในยาของข้า!
แต่ข้าไว้ใจเจ้า

เอริคเก็บใบสั่งยาไว้เป็นอย่างดี
แม้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาไม่เข้าใจ
แต่เขารู้ว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยของเฮซอง
ในหัวของเขาคงมีเรื่องมากมายที่ต้องคิด

เจ้ารับข้ากลับเข้ามาเพราะอะไร?

ข้าอยากให้มือของเจ้าหายเป็นปกติ

ถ้ามือของข้าหายดีแล้ว เจ้าจะปล่อยข้าไปมั้ย?

เจ้าอยากไปจากข้านักเหรอ?
เฮซองเริ่มเสียงดัง

สำหรับเจ้า ข้าเป็นแค่เพียงบ่าวรับใช้อย่างนั้นหรือ?

ถ้าถึงวันนั้น เจ้าไม่อยากอยู่กับข้า ก็ตามใจเจ้าเถอะ!
เฮซองผิดหวังที่เอริคคิดจะจากไป

ณ โรงหมอ

ข้ามารับยาขอรับ

เจ้าเพิ่งมาอยู่ตำหนักองค์ชายรองเหรอ? ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเลย

มีแต่คนป่วยเท่านั้นถึงจะมาที่นี่ ใครอยากจะป่วยกันล่ะ!

เจ้าคงจะป่วยหนักน่าดู
กินยาตามนี้นะ

เอริคชะเง้อมองใบสั่งกินยา
ตัวนี้ช่วยรักษาอะไรเหรอ?

เจ้าสนใจเรื่องยาด้วยเหรอ?

ข้าก็เคยเรียนมาบ้าง แต่แค่ผ่านๆตาน่ะ
ข้าจำไม่ค่อยได้หรอก

ตัวนี้รักษาอาการบอบช้ำภายใน
ตัวนี้ช่วยบำรุงเลือดให้ไหลเวียนดี
ตัวนี้ช่วยสร้างกล้ามเนื้อ
ตัวนี้เพิ่มพละกำลัง
ตัวนี้ …

เอริคเริ่มกังวลและสงสัยว่าเฮซองป่วยเป็นอะไร

ข้าไม่อยากให้นายท่านไว้ใจเอริคมากนัก
หัวหน้าองครักษ์ไม่เห็นด้วยที่เฮซองให้เอริคไปรับยา

ข้าเข้าใจความหวาดระแวงของเจ้า
แต่เจ้าทำให้มันเป็นเรื่องปกติได้มั้ย?
ข้าไม่อยากให้มันดูเป็นเรื่องผิดปกติ

ขอรับ ข้าจะเฝ้าดูอยู่เงียบๆ

ตามใจเจ้า
เฮซองตัดบท

ยามาแล้วขอรับ
เอริคค่อยๆยกถาดยาเข้ามา (มือสั่นเล็กน้อย)

หัวหน้าองค์รักษ์รีบพุ่งตัวเข้าไปรับถาดยาจากมือของเอริค

(เขาว่องไวมาก!!)
แต่ด้วยสัญชาตญาณของเอริคเขารีบเอี้ยวตัวหลบโดยทำยาหกเพียงเล็กน้อย

ให้เขาถือเข้ามาเถอะ
มือของเขาต้องใช้งานถึงจะดีขึ้น

แต่เจ้าทำยาของนายท่านหก!!!

เจ้าต่างหาก ที่พุ่งมาหาข้า ข้าก็ต้องหลบสิ!

ด้วยฝีมืออดีตองครักษ์อย่างเจ้า ยาควรจะหกหรือไม่?

คราวหน้าข้าจะไม่ทำพลาดอีก!
เอริคฉีกยิ้มตอบพอเป็นพิธี

เอริควางถาดยาลง
ข้าต้องถวายยานายท่าน

ข้าจัดการเอง เจ้าออกไปได้แล้ว!
หัวหน้าองครักษ์สั่ง

แต่ข้าต้องถวายยานายท่าน!
เอริคย้ำ

เจ้ากลับไปก่อน
เฮซองให้หัวหน้าองครักษ์กลับไป

เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าเหรอ?
เฮซองถามเอริคเมื่อพวกเขาอยู่กันตามลำพัง

เจ้าได้รับบาดเจ็บจากสงครามวันนั้นเหรอ?

ข้าไม่น่าใช้งานคนงานอย่างเจ้าเลย!

ที่ข้าถามเพราะข้าเป็นห่วง
นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว
ถ้าเจ้าไม่เป็นอะไรมาก ทำไมถึงยังกินยาพวกนี้?

มันก็แค่ยาบำรุง

ถึงข้าจะโดดเรียน แต่ข้าก็ไม่ได้โง่นะ!
เจ้าป่วยหนัก!

เจ้าเป็นหมอรึไง?!
ทำเป็นหูหนวกตาบอดบ้างได้มั้ย?
ไม่งั้นข้าคงต้องเย็บปากของเจ้า!

เจ้าเป็นแบบนี้ก็เพราะข้า
เจ้าเสี่ยงชีวิตของตัวเอง
โดยที่ข้าไม่อาจปกป้องเจ้าได้
เอริคกลับรู้สึกผิด

เจ้าทำเต็มที่แล้ว มือของเจ้าจะต้องหายเป็นปกติ!

ทานยาก่อนเถิด
เอริคดึงหนังสือในมือของเฮซองออก

เดี๋ยวก่อน …

ยาดีต้องกินตอนยังร้อน

ใครบอกเจ้า?

แม่ของข้า!
ข้าจะเป่าให้นะ

ไม่ต้อง ข้ากินเองได้!

เอริคนั่งลง

ไม่มีอะไรทำแล้วเหรอ?

ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะกินยาหมด

เฮซองหน้านิ่ว
ก็มันขมอ๊ะ! จะให้ข้ากินรวดเดียวได้ยังไง

เอริคหยิบห่อขนมออกมา

ถ้าเจ้ากินยารวดเดียวหมด ข้าจะให้ลูกอมเจ้า!
เอริคหยิบลูกอมขึ้นมาล่อ
ยายิ่งขม ยิ่งทำให้ลูกอมหวานนะ!

เฮซองหยิบถ้วยยาขึ้น ทำหน้าเบ้

เอริคแกะห่อลูกอมรอ

1 … 2 … 3 !
เอริคนับ เฮซองรีบซดยาให้หมด

ว้าว ยาหมดแล้ว!

เฮซองคิ้วขมวดหลังสัมผัสถึงความขมในปาก
เฮซองยื่นมือขอลูกอมจากเอริค

เอริคหยิบลูกอมออกมา … แล้วยัดใส่ปากของตัวเอง
หน้า-ตา-เฉย!
เอริคยิ้มหน้าทะเล้น มองเจ้านายยืนเท้าเอวทำหน้าหน้าหงิก

คนป่วยจะต้องทำใจให้เบิกบานนะ~
เอริคค่อยๆถอยหนี

หยุดอยู่ตรงนั้น!!!
ถ้าเจ้าขยับ ข้าจะสั่งโบยเจ้า!!!
เฮซองเดินเข้ามาจนประชิดตัวของเอริค

ส่งลูกอมมา!!!

เอริคแลบลิ้นออกมา

(เฮ้ย!)
เอริคผงะเมื่อเฮซองประกบปากกับเขา
แล้วกวาดลูกอมไป

เพี๊ยะ!!!!
เฮซองตบหน้าเอริคที่เล่นไม่เข้าเรื่อง

เอริคยืนจับแก้มแดงๆของตัวเอง

ออกไปได้แล้ว!
เฮซองหันกลับไปที่โต๊ะหนังสือ

เอริครีบเดินออกไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ

เจ้าไปโดนอะไรมา?
เพื่อนองครักษ์ถาม เมื่อเห็นเอริครีบเดินออกมาจากตำหนัก

หน้าของเจ้า!

ไม่มีอะไร!! ข้าอยากกลับบ้าน!
เอริครีบวิ่งออกไปเพราะไม่อยากให้ใครเห็น

นายท่านจะกลับแล้วขอรับ?
องครักษ์หน้าห้องหนังสือถาม

อืม
เฮซองรู้สึกเหนื่อย จึงออกจากห้องหนังสือเร็วกว่าปกติ

เอริคไปไหน?
เฮซองแปลกใจ เมื่อบ่าวที่มารับไม่ใช่เอริค

ลากลับไปแล้วขอรับ ข้าน้อยจึงมารับเวรแทน

เฮซองกลับตำหนัก แต่ในใจยังคงคิดไม่ตก
(ข้าทำให้เจ้าโกรธหรือเปล่า?)

เอริคไม่กล้ากลับบ้าน เพราะท่านแม่ทัพสั่งไม่ให้กลับจนกว่าจะหายดี
เขาจึงนอนตากน้ำค้างอยู่ในสวนด้านหลังของตำหนัก

เอริคแตะปากแหลมๆของตัวเอง
ลิ้นของเจ้า …
เอริคนอนหน้าแดง

ทำไมข้าจะต้อง ! …
เอริคพยายามข่มตาหลับ ไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน

แต่รสจากลิ้นของเจ้ายังคง …
(อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกก)
เอริคนอนอมยิ้ม เขาก็อธิบายสิ่งนี้ไม่ถูก

ทำไมข้าถึงรู้สึกแบบนี้กับเจ้านะ!

——— บทรักบทที่ 30 รักเพียงข้างเดียว ขมเหมือนกินยา ———

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 18, 2016 in 21-Now, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: