RSS

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.28 บทเรียนบทที่28

25 Aug

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.28 บทเรียนบทที่28

 

คุณชายเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องขอรับ
บ่าวรายงานท่านแม่ทัพ

เขาทำอะไรอยู่?

วาดรูปขอรับ

ท่านแม่ทัพเป็นกังวลว่าเอริคจะไม่กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม
หลังจากมินวูมาเยี่ยม เอริคก็ไม่ต้องการพบใครอีก

เอริคพยายามใช้แขนซ้ายวาดภาพ แต่ก็ไม่ถูกใจเหมือนมือขวาข้างถนัด
เอริคขยำกระดาษทิ้งจนเกลื่อนห้อง

ณ ตำหนักองค์ชายรอง

เอริคยังไม่หายดีเหรอ?
เฮซองถามเพื่อนองครักษ์ของเอริค

เห็นว่าเก็บตัวเงียบอยู่ในจวนไม่ออกไปไหนขอรับ

ยาที่เราให้ส่งไปคราวก่อนหมดหรือยัง?
ถ้ายังไม่หายดี ให้เข้ามารักษาตัวที่นี่!

ท่านแม่ทัพคงไม่ยอมนะขอรับ
หัวหน้าองครักษ์ยื่นแขนให้เฮซอง

ข้าแข็งแรงแล้ว ข้าเดินเองได้
ข้าจะไปเยี่ยมเอริค

เกรงว่าจะไม่เหมาะนะขอรับ
ท่านแม่ทัพไม่ยอมให้คนของตำหนักองค์ชายเข้าพบ
อีกทั้ง… เอริคก็ไม่ได้เป็นองค์รักษ์ของนายท่านอีกแล้ว

แต่เขาช่วยปกป้องข้า!
ข้าจะทำเป็นลืมเขาได้ยังไง?

ท่านแม่ทัพไม่อยากให้ลูกชายของตัวเองยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนัก
เพราะเขาเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต ในขณะที่อดีตองค์รัชทายาทและทหารฝีมือดียัง…
มันจะไม่เป็นผลดีกับตัวของนายท่านและเอริค ถ้ามีคนเห็นแล้วเอาไปพูดว่าร้าย
นายท่านได้โปรดตรองให้ดี

เฮซองมองหัวหน้าองครักษ์ เขาไม่อาจหาข้ออ้างมาทัดทานได้

ก็ข้าเบื่อ! ข้าอยากออกไปข้างนอก!!!
เฮซองเบ้ปาก ทำหน้าเศร้า

ขอรับ … ถ้าท่านหมอยืนยันว่านายท่านหายดีแล้ว
ข้าน้อยจะอนุญาตให้ออกไปเที่ยวนะขอรับ

นี่เจ้า!!! ข้าเป็นนายของเจ้านะ!!!

ข้าน้อยก็ทำตามหน้าที่ของตัวเองนะขอรับ

ชิ……………….
ถ้าข้าออกไปเที่ยวได้เมื่อไหร่ ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่!!!!!

ณ จวนแม่ทัพ 1 เดือนต่อมา

ไหนลองขยับแขนขวาหน่อยสิ

เอริคค่อยขยับแขนขวาของตัวเอง หลังจากถอดเฝือกออกเป็นครั้งแรก

ช่วงแรก ก็อย่าเพิ่งรีบร้อนนะ เอ็นที่มือของเจ้าจะค่อยๆเข้าที่เข้าทางเอง
สักพักเรี่ยวแรงก็จะคืนกลับมา
ท่านหมอเขียนใบสั่งยาให้เอริค

ท่านหมอ แล้วมือขวาของเขา จะใช้กระบี่ได้อีกหรือไม่?

ทุกอย่างต้องใช้เวลานะท่านแม่ทัพ
เราจะรีบร้อนไม่ได้

ระหว่างนี้ เจ้าก็หัดใช้พู่กันคัดตำราพิชัยสงครามไปก่อนก็แล้วกัน!
ท่านแม่ทัพยังคงหวังให้เอริคสืบต่องานของเขา

นี่ใบสั่งยา กินไปอีก 1 เดือน แล้วข้าจะมาตรวจเจ้าใหม่

ขอบคุณมากท่านหมอ ข้าจะให้เด็กส่งท่านกลับ
ส่วนเจ้า ไปซื้อยาตามนี้
ท่านแม่ทัพสั่งงานบ่าวรับใช้

เอริคหยิบใบสั่งยามาดู
ข้าจะไปซื้อเอง

นี่มันงานของบ่าว เจ้าพักรักษาตัวเถอะ!

ท่านพ่อ ขาข้าเดินได้ปกติดี
ตอนนี้ก็ไม่มีเฝือกแล้ว ข้าหายดีแล้ว
ข้าอยากออกไปนอกจวนบ้าง

เจ้าดูเหมือนคนที่สบายดีแล้วงั้นหรืฆอ?
ท่านแม่ทัพมองลูกชาย ที่ผอมจนแก้มตอบ ผิวขาวซีดๆ ไร้ซึ่งรอยยิ้ม

เพราะที่นี่ทำให้ข้าป่วย!
ข้า … ไม่อยากทนอยู่ในจวนนี้อีกแล้ว T__T
เอริคระบายด้วยความอัดอั้น น้ำตาซึม

ถ้าเจ้าไม่รู้จักร้านขายยา ก็ถามพ่อบ้านเอาละกัน!
ท่านแม่ทัพเดินออกจากห้องนอนของลูกชาย
แม้จะเป็นห่วง แต่เขาก็ดีใจที่เอริคคิดอยากจะออกไปข้างนอกบ้าง

ณ ร้านขายยา

ยาได้แล้วขอรับนายท่าน

เอริคจ่ายเงิน แล้วคว้าถุงยา
อ้า!!!
แขนขวาของเขายังถือของหนักไม่ได้

ยาที่เหลือข้าฝากเอาไว้ก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะให้เด็กมาเอาวันหลัง
เอริคใช้มือขวาหิ้วยากลับไปเพียงห่อเดียว สำหรับ 1-2 วัน

“อะไรที่เกินตัว ก็ต้องปล่อยวาง”
เอริคคิดได้หลายอย่าง หลังจากผ่านความเป็นความตายเมื่อหลายเดือนก่อน

เอริคเดินเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้ แต่ก็ยังสลัดไม่หลุด

แม่นาง! เจ้าตามข้ามาทำไม?
เอริคหยุดเดินและหันกลับมากะทันหัน

ว้าย!!!
หญิงสาวทำผ้าเช็ดหน้าหล่นด้วยความตกใจ

ข้า … ข้า … ข้านึกว่าเจ้าคือคนที่ข้ารู้จัก

เอริคก้มลงจะเก็บผ้าเช็ดหน้า
มือขวาของเขากลับจับของบางๆอย่างผ้าเช็ดหน้าไม่อยู่

ไม่เป็นไร ข้าเก็บเอง
หญิงสาวก้มลงเก็บผ้าเช็ดหน้าและปัดฝุ่นที่เปื้อนออก
(มือของเจ้า!)
หญิงสาวสังเกตเห็นรอยแผลที่มือขวาของเอริค
(เจ้าคงบาดเจ็บไม่น้อย)

เอริครีบซ่อนมือขวาไว้ด้านหลัง (ทำทียืนเอามือไพล่หลัง)

ข้าซื้อผืนใหม่ให้เจ้าดีกว่า
เอริคเดินนำว่าที่คู่หมั้นของเขาไปที่ร้านขายผ้าเช็ดหน้า

ไม่เป็นไร มันเป็นความผิดของข้าเอง
หญิงสาวรีบเดินตามเอริคไป

เจ้าชอบผืนไหน? เลือกตามสบายเลยนะ!

ข้า … เกรงใจ

เพราะข้าทำให้เจ้าตกใจจนทำผ้าเช็ดหน้าตก แถมเลอะเทอะเสียด้วย
ถ้าข้าไม่ซื้อผืนใหม่คืนให้เจ้า ข้าคงไม่สบายใจ

ถ้างั้น เจ้าเลือกให้ข้าหน่อยสิ
หญิงสาวเริ่มยิ้มออก

อืม … ผืนนั้นก็แล้วกัน!
เอริคชี้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่มีลายลูกเป็ดเล็กๆ 1 ตัว

เจ้าคิดว่ามันเหมาะกับข้าเหรอ?
หญิงสาวแอบซ่อนความผิดหวังไว้ใต้คิ้วบางๆที่ขมวดหากัน

ก็เจ้าอยากให้ข้าเลือกให้นี่นา … ข้าจะเดาใจของเจ้าถูกได้อย่างไร
ผู้หญิงนี่น้า … ช่างซับซ้อน

เอริคอมยิ้ม เขาไม่ได้แกล้งใครมานานแล้วตั้งแต่ออกจากสำนัก
เขาชอบความรู้สึกที่ได้เห็นใบหน้าตกตะลึงไม่คาดฝันของเหยื่อ

ชีวิตของเจ้า เจ้าเลือกเองเถอะ!

ส่วนข้า … ขอซื้อลายลูกเป็ดผืนนั้น แล้วก็ …
ช่วยหาลายที่คล้ายๆกับผ้าผืนนี้ของแม่นางน้อยด้วยนะ
เอริควางเงินไว้ แล้วเดินจากไปพร้อมผ้าเช็ดหน้า(ลายเป็ด)โดยไม่หันกลับมา

แม่นาง … ข้าว่าผ้าผืนนี้ลายใกล้เคียงกันมากนะ
หรือแม่นางจะเลือกผืนนี้?
ข้าว่าผืนนี้ก็สวยนะ เผื่อเจ้าอยากได้ผืนใหม่ที่ต่างจากเดิม

เจ้ามีลายลูกเป็ดแบบผืนนั้นมั้ย?

ข้าว่ามันไม่เหมาะกับแม่นางหรอกนะ

ถ้าเขาว่าเหมาะ ข้าก็ว่าตามนั้น 🙂

พ่อหนุ่มนั่นเขาแกล้งหยอกเจ้าเล่นหรอกนะ

ข้ารู้ … แต่ดูไปดูมา ข้าว่ามันก็น่ารักดีนะ 🙂
บางที … มันอาจจะถูกลิขิตไว้แล้ว (ว่าต้องคู่กับเรา)
หญิงสาวมองผ้าเช็ดหน้าลายเป็ดน้อยที่เอริคเลือก

เอริคหยุดมองภาพวาดหน้าร้านขายพัดกระดาษ
ลายเส้นที่คุ้นตา …

พ่อค้า ข้าขอดูพัดเล่มนั้นหน่อย

อ่า … พัดเล่มนี้มีคนฝากข้าไว้เมื่อหลายเดือนก่อน

เขาเป็นใครเหรอ?
เอริควางถุงยา แล้วพลิกพัดกระดาษดูอย่างถี่ถ้วน

“อาทิตย์อัสดง …
นกน้อยกินน้ำ …”

เอริคสัมผัสกระดาษสาที่ใช้ทำพัด
ผ่านมาหลายปีแล้วกระดาษยังคงความขาวไว้
เจ้าของคงเก็บใส่กล่องไว้เป็นอย่างดี

ข้าก็ไม่รู้จักเขาหรอก
มันเหมือนงานลอกเลียนแบบมากกว่า
ข้าไม่คิดว่าจะมีคนสนใจมันด้วย

มันไม่ใช่งานลอกเลียนแบบนะ!

เจ้ารู้ได้ยังไง?

ก็ข้าวาดเองกับมือ!
เอริคจำลายเส้นของตัวเองได้

หรือเจ้าเองก็จำรูปวาดของตัวเองไม่ได้เหรอ?
ข้าจะซื้อพัดเล่มนี้!

ข้าขายให้เจ้าไม่ได้หรอก
เจ้าของเขาไม่ได้ฝากข้าขาย
แต่เขาฝากข้าคืนให้เจ้าของ

นี่คือพัดที่ข้าวาด! ข้ามั่นใจ!

แล้วเจ้ามีอะไรมาพิสูจน์?

เจ้าแขวนพัดเล่มนี้ไว้หลายเดือน
มีแต่ข้าที่สนใจ ถึงเข้ามาร้านของเจ้า

ถ้าเจ้าของมาถามข้า ข้าจะยืนยันเขาได้ยังไง
ว่าข้าส่งพัดคืนให้เจ้าของตัวจริง?

เอางี้ … เจ้าวาดรูปให้เหมือนกับลายบนพัดเล่มนี้
ข้าจะพิจารณาเอง ว่าพัดเล่มนี้ควรจะเป็นของเจ้าหรือเปล่า

ได้!!!
เอริคถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลยาวที่ได้จากสงคราม

โอ๊ะ!!! นี่เจ้าไปทำอะไรมา?

ข้าไม่เพียงแต่วาดรูปได้ มือข้างนี้ก็ฆ่าคนได้เหมือนกัน!
จับกระบี่อยู่หลายเดือน ฆ่าศัตรูมานับไม่ถ้วน
ช่วงหลังแทบไม่ได้จับพู่กันเลย
เอริคลองขยับนิ้วมือข้างขวาเพื่อคลายเส้นแม้จะยังคงรู้สึกเจ็บ

เจ้าของร้านรีบยื่นพู่กันให้เอริค ใบหน้าเริ่มหวาดหวั่น

เอริคพยายามควบคุมมือขวาให้นิ่่ง
แต่มือขวาที่ไร้เรี่ยวแรงทำให้ยากต่อการบังคับพู่กันให้ได้ดั่งใจ
เอริคกัดฟันทนความเจ็บปวด ลากเส้นแรกลงบนกระดาษ

พ่อหนุ่ม … ไว้วันหลังเจ้าค่อยมาวาดก็ได้นะ
ดูท่าแผลของเจ้าคงยังไม่หายดี

เอริคเปลี่ยนมือจับพู่กันเป็นมือซ้าย
ตั้งแต่หยุดพักรักษาตัว เขาก็หัดใช้มือซ้ายเขียนรูปแทนมือขวา

ลายเส้นก็เหมือนตัวตนของข้า
ถึงจะไม่สวยงามดังเดิม แต่มันก็คือตัวตนของข้า!

เจ้าของร้านพิจารณาภาพวาดของเอริค

รูปที่เจ้าวาด เส้นยังไม่คม ไม่พริ้วไหวได้ดั่งใจ
เจ้ายังต้องฝึกอีกมาก
เจ้าของร้านเก็บพัดใส่กล่อง แล้วมอบให้เอริค

ข้าเสียดายที่มือขวาของเจ้าได้รับบาดเจ็บ
ข้าก็เป็นศิลปินคนนึง ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี
มือที่จับพู่กันวาดรูปก็สำคัญเหมือนมือที่จับกระบี่ของนักรบ

ขอบคุณ
เอริคยิ้มบางๆ

พัดเล่มนี้ มีความสำคัญทางจิตใจต่อข้ามาก
รูปนั้นท่านเก็บไว้เถิด เพราะเจ้าของคงไม่กลับมาหาท่านอีกแล้ว

——— บทรักบทที่ 28 เมื่อฝืนรัก(ษา)ไม่ได้ ก็ควรปล่อยวาง ———

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on August 25, 2016 in 21-Now, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: