RSS

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.25 บทเรียนบทที่25

05 Aug

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.25 บทเรียนบทที่25

 

เรื่องที่แม่ทัพแดนใต้ได้รับโทษให้ยืนเฝ้าประตูอยู่หน้าตำหนักองค์ชายรอง
เป็นที่วิจารณ์กันในราชสำนัก ต่างฝ่ายต่างถกเถียงและตั้งข้อสงสัยจนเกิดข่าวลือมากมาย

บ้างก็คิดว่า ท่านแม่ทัพไม่ยอมให้ลูกชายอยู่ฝั่งองค์ชายรอง จึงอุกอาจเข้าไปล่วงเกินองค์ชาย
บ้างก็คิดว่า ท่านแม่ทัพจัดฉากขึ้นเพื่อสร้างภาพว่าเขาไม่ได้เลือกข้างองค์ชายรอง
บ้างก็คิดว่า ท่านแม่ทัพอยากให้ลูกชายของเขาเป็นที่รู้จัก เพื่อให้องค์รัชทายาทเรียกลูกชายของเขามาใช้งาน

เห็นมั้ยว่าเจ้าทำอะไรลงไป?!
ตอนนี้ข้าเดินไปไหน ก็มีแต่คนนินทาทั้งต่อหน้าและลับหลัง!

ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะท่านพ่อ
อยู่ๆท่านพ่อก็ไปที่ตำหนักองค์ชายเอง
ข้านอนปวดหัวอยู่ ท่านพ่อยังไม่มาสนใจข้าเลย
(ตัดสินใจเอง ทำตัวเองชัดๆ … เอริคพึมพำเบาๆ)

ข้ายอมแบกหน้าเข้าไปหาองค์ชาย ก็เพื่ออนาคตของเจ้า!
เจ้าจะอยู่รับใช้คนๆเดียวได้ยังไง?
เจ้าได้ทำประโยชน์อะไรให้บ้านเมืองบ้าง?

หรือท่านพ่ออยากให้ข้ารับใช้องค์รัชทายาท?

ไอ้ลูกคนนี้!!!
เจ้าต้องไม่อยู่ข้างใครทั้งนั้น นอกจากประชาชน!!!

ไม่ว่าใครจะขึ้นเป็นพระราชา ท่านพ่อก็จะลอยตัว
ไม่ได้ไม่เสียสินะ!

อ้า … ข้าเพิ่งเข้าใจ
เอริคเริ่มวิเคราะห์เป็น

นี่เจ้า! ข้าทำเพื่อรักษาชีวิตของเจ้าและชีวิตครอบครัวของเรา
อย่าเอาตัวเองไปพัวพันการเมืองข้างในเด็ดขาด!

ตอนนี้ข้าคงถอยหลังไม่ได้แล้ว
เอริคครุ่นคิด

แล้วเจ้าจะทำยังไง?

ข้าก็… จะอยู่ของข้าอย่างเจียมตัว
ไม่ทำตัวให้โดดเด่น (ซึ่งข้าถนัดนัก)
เป็นบ่าวชั้นผู้น้อย
ถ้าเกิดเหตุอะไรขึ้นจริงๆ
พวกเขาคงไม่มาลงที่บ่าวตัวน้อยๆอย่างข้าหรอก!
เอริคกัดขนมเปี๊ยะพลางจิบชาอย่างผ่อนคลาย

ท่านแม่ทัพกุมขมับ
ใครให้เจ้าเกิดมาเป็นลูกชายของข้าล่ะ?!
ภาระ หน้าที่ ความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่
เจ้าไม่มีทางหลบซ่อนอยู่ในกำบังนี้ได้ตลอดไปหรอกนะ!

ก็ท่านนั่นแหละ!
ทำยังไงให้แม่ข้าท้องได้ล่ะ?!!!

ไอ้นี่!!!
ท่านแม่ทัพยกขาขึ้นเตะ แต่เอริคก็วิ่งหนีออกไปเสียแล้ว

ข้าจะช่วยเจ้าอย่างไรดี …
ท่านแม่ทัพยังคงคิดไม่ตก

เมื่อมีข้าศึกมาประชิดชายแดน
องค์รัชทายาทอย่างแสดงผลงาน จึงอาสารับผิดชอบงานนี้
ท่านแม่ทัพแดนใต้จึงเข้าพบองค์รัชทายาท
เพื่อเสนอให้เรียกตัวลูกชายของเขาที่เป็นองครักษ์องค์ชายรองให้มาช่วยเขาออกรบ

ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

ลูกชายของท่านหรือ?

ขอรับ

เก่งกล้าเหมือนท่านแม่ทัพหรือเปล่า?

ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นนะขอรับ
ที่ปรึกษาขององค์รัชทายาทช่วยสมทบ

ทำไมข้าถึงไม่เคยรู้จักลูกชายของท่าน?
ตอนเขามาคัดตัว ทำไมเจ้าไม่พาเขามาพบข้าก่อน?

ตอนนั้นข้าน้อยรับราชการอยู่ชายแดนขอรับ
ไม่คิดว่าเจ้าลูกชายซื่อบื้อ จะสอบเป็นองครักษ์แทนที่จะเป็นทหาร

ลูกชายของท่านไม่ได้ซื่อบื้อไปซะทีเดียวหรอก
เพียงแต่เขายังอ่อนประสบการณ์และโชคไม่ดีนัก
ที่ไม่ได้รับคัดเลือกเข้ามาที่ตำหนักนี้
ที่ปรึกษาพูดเสริม

ถ้าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง
ลูกชายของท่านแม่ทัพจะไม่ถูกคัดมาที่ตำหนักข้าได้อย่างไร?
มีแต่พวกไม่เอาไหน ถึงจะเหลือไปที่ตำหนักนั้น!

แม่ทัพยิ้มไม่ออก เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายของเขาไม่ได้เรื่องแค่ไหน

ข้ารู้มาว่า ลูกชายของท่านมาคัดตัวช้า ใช่หรือเปล่า?
ที่ปรึกษายังคงช่วยหนุนเต็มที่

ใช่ ใช่ขอรับ
ตามประสาคนหนุ่ม ก็อยากออกท่องโลกเองบ้าง
จึงมาไม่ทันรอบคัดตัว ข้าน้อยลงโทษเขาอยู่หลายวัน

นี่ก็เป็นโอกาสดี ที่หายากนะ
ถ้าลูกชายของท่านทำได้ดี … มีผลงาน
ที่ปรึกษาช่วยพูดกรุยทาง

เรียกเขามาเข้ากองทัพข้า!
ถ้ามีผลงาน ข้าก็จะตอบแทนเขาอย่างดี!
ข้าไม่อยากทิ้งเพชรเม็ดงาม
ไว้คอยรับใช้ปัดกวาดเช็ดถูตำหนักเล็กของน้องข้าหรอก!

นายท่าน ลูกชายของข้า ยังไม่มีผลงาน
เกณฑ์เขามาเป็นทหารชั้นเลวในกองทัพของหม่อมฉันดีกว่าขอรับ
หม่อมฉันจะจัดการเคี่ยวเขาเอง

หึ เจ้ากังวลว่าคนจะนินทาเหรอ?

ไม่ใช่ขอรับ ลูกชายของข้าน้อยยังอ่อนประสบการณ์
ข้าน้อยเกรงว่า ถ้าผลงานออกมาไม่ดี จะทำให้องค์รัชทายาทขายหน้าขอรับ

แล้วเจ้ามาหาข้าทำไม?

เพราะว่า …

เพราะว่าคราวก่อนท่านแม่ทัพเข้าไปขอองค์ชายรอง
แต่กลับถูกทำโทษให้ยืนสำนึกผิดอยู่หน้าตำหนักนะขอรับ
ที่ปรึกษารีบเสริม

หึ … หวงคน หวงไปซะทุกอย่าง!
แต่ข้าเป็นองค์รัชทายาท
ข้าอยากได้อะไร เขาก็ต้องยกให้ข้า!
ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการเรื่องลูกชายของท่านเอง

ขอรับองค์รัชทายาท
ท่านแม่ทัพสบตากับที่ปรึกษา
แม้จะต้องยอมลดศักศรี แต่เขาต้องทำเพื่อหนทางข้างหน้าของเอริค

ณ ตำหนักองค์ชายรอง

ท่านมาหาเรา มีธุระอะไร?
เฮซองหยิบพัดออกมาสะบัดเบาๆ เพื่อสงวนท่าทีและใช้ความคิด

น้องข้า เจ้าก็รู้ว่าข้ารับผิดชอบในการทำศึกครั้งนี้
ข้าต้องการกำลังพลชั้นดี มาช่วยปกป้องบ้านเมืองของเรา

ที่กระทรวงกลาโหมมีกำลังพลชั้นดีที่ท่านต้องการ
ตำหนักของเรา หาใช่ที่ฝึกทหาร มีเพียงบ่าวไม่กี่คน

เจ้ายังคงเย็นชากับข้าไม่เปลี่ยนเลย
ได้ยินมาว่า องครักษ์ของเจ้าฝีมือไม่เลวนี่

พูดมาตั้งนาน ท่านแค่ต้องการคนของเรา?
องครักษ์ของท่าน ท่านคัดเลือกก่อนใคร ยังไม่เก่งพอหรือ?

คนเก่งๆก็ต้องคุ้มกันข้าสิ!
ข้าถึงต้องมาคัดคนของเจ้าไปเพิ่ม!

เฮซองค่อยๆสะบัดพัดเพื่อเก็บซ่อนความโกรธที่เริ่มประทุข้างใน

เรียกองครักษ์ของเจ้ามาให้หมด!
องค์รัชทายาทออกคำสั่ง

เฮซองส่งสายตาให้คนของเขาเข้ามารวมกัน

องครักษ์ขององค์รัชทายาทก้าวออกมา พร้อมกระบี่
องครักษ์ขององค์ชายรอง รีบตั้งด่านคุ้มกัน

นี่มันตำหนักของข้านะ!

ทดสอบพวกเขา!
องค์รัชทายาทสั่งองครักษ์มือดี เข้าจู่โจมฝ่ายตรงข้าม (แต่ไม่ดึงกระบี่ออกมา)

เอริคที่เพิ่งเข้าเวร วิ่งทะเล่อทะล่ามาทีหลัง
เมื่อเห็นเพื่อนองครักษ์ของเขากำลังต่อสู้เพื่อปกป้ององค์ชายรองอยู่
เอริคจึงชักกระบี่ออกมาแล้วกระโดดเข้าไปร่วมด้วย

ย้ากกกกกกกกกกก!!!!!!
เอริคปัดกระบี่(ทั้งปลอก)กระเด็นออกจากมือขององครักษ์ฝ่ายตรงข้าม

เฮ้ย!!!
เอริคชะงัก เหมือนได้พบคนคุ้นเคย
ก่อนจะถูกฝ่ายตรงข้าม ถีบยอดอกจนล้มหงายไม่เป็นท่า

องครักษ์ขององค์รัชทายาทยังคงทดสอบฝ่ายตรงข้ามต่อ
แต่องครักษ์ขององค์ชายรองแข็งแกร่งเกินกว่าที่คิด

คนนั้นขอรับ ลูกชายท่านแม่ทัพ
ที่ปรึกษากระซิบบอกองค์รัชทายาท

คนไหน?

คนที่… กระโดดเข้ามาปัดกระบี่นะขอรับ (ละส่วนโดนถีบกระเด็นออกไป)

หยุด!!!!!!
องค์รัชทายาทสั่ง

หยุด!!!
ที่ปรึกษาทวนคำสั่งอีกครั้ง

ข้าเลือกได้แล้ว
องค์รัชทายาทยิ้ม แล้วชี้นิ้วเลือก

เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า

ท่านไม่มีสิทธิ์เอาคนของเราไป!!!
เฮซองแย้ง

ทำไมข้าจะทำไม่ได้?
องค์รัชทายาทแสยะยิ้ม

ถ้าท่านไม่เกรงว่าเราจะได้หน้าไปด้วย …
เราก็จะให้ยืมคนบางส่วน
เฮซองกำพัดแน่นเพราะความตึงเครียด

หึ …
เดี๋ยวเจ้าจะไปฟ้องว่าข้ารังแกเจ้าสินะ
ก็ได้! ข้าจะไม่เอาคนเก่งของเจ้าไป
งั้นข้าเลือกเจ้า!

ข้า?!
เอริคที่ยังนั่งกอง (ทำหน้างงๆ) อยู่ที่พื้น

เจ้านั่นแหละ!
เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งสุดรึไง?!

ทำไมต้องเป็นข้าล่ะ?
ข้ามีเจ้านายเพียงคนเดียวเท่านั้น!
เอริคประกาศกร้าว

งั้นเจ้าเลือกให้ข้าก็แล้วกัน
สามคนนั้น กับ เจ้าปากดีคนนี้

เฮซองมองตาองค์รัชทายาทอย่างไม่ยำเกรง
ทันทีที่เสร็จสงคราม ท่านต้องคืนเขามาให้ข้า
ไม่ว่า… จะเป็น หรือ ตาย!

เอริคมองเฮซองแทบกลั้นหายใจ
เขาไม่เคยเห็นเฮซองทำหน้าขึงขังแบบนี้มาก่อน

ได้! ถ้าเขายังอยากกลับมาอยู่กับเจ้านะ!

เจ้า! อยู่ในกองทัพ อย่าทำให้ข้าขายหน้าล่ะ!
เฮซองหันมามองเอริค ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ข้า?
(นี่ … นี่เจ้า … ยกข้าให้เขาเหรอ?)
เอริคพูดไม่ออก ได้แต่มองค้อนเจ้านายด้วยความน้อยใจ

จะมัวนั่งบื้ออยู่ทำไม?!
ลุกขึ้นมาๆ
วันนี้เจ้ายังไม่เก่ง
แต่ต่อไปเจ้าต้องมีอนาคตที่ดีแน่!
ที่ปรึกษาเข้ามาประคองเอริคให้ลุกขึ้น

เฮ้! รีบรายงานตัวกับเจ้านายคนใหม่สิ!
ที่ปรึกษาจับหัวเอริคให้ก้มลง แต่เอริคสะบัดหัว

นี่มันอะไรกัน?!
เอริคยังตั้งตัวไม่ทัน

พรุ่งนี้คนของข้าจะไปรายงานตัวที่กระทรวงกลาโหมเอง
เสร็จธุระแล้ว ท่านก็กลับไปได้แล้ว!
เฮซองเก็บพัดแล้วเดินกลับเข้าตำหนัก

องครักษ์รีบตามองค์ชายรองไป

เฮ้ จะยืนโง่อีกนานมั้ย?
เพื่อนองครักษ์รีบลากเอริคให้ตามเขากลับเข้าตำหนัก

องค์รัชทายาทเรียกองครักษ์ฝีมือดีของเขา
ที่เพิ่งทำการทดสอบประลองฝีมือเมื่อสักครู่

เจ้าเรียนสำนักเดียวกับเอริคใช่หรือไม่?

ขอรับ

ที่เจ้าเตะหมอนั่น เจ้าแน่ใจนะว่าใช่เอริค

ใช่ขอรับ

มินอู เจ้ากับเอริค ใครเก่งกว่ากัน?

แม้เอริคจะสูงยาวกว่าข้าน้อย
แต่เขาก็ไม่เคยเอาชนะข้าน้อยได้

ข้าควรเรียกเขามาใช้งานหรือเปล่า?
องค์รัชทายาทถามมินอู

เขาเป็นคนที่ควบคุมได้ยาก
ไม่มีใครบังคับให้เขาทำได้ ถ้าเขาไม่อยากทำ

ดูรั้นไม่ใช่น้อย

คงเพราะอย่างนี้ องค์ชายรองถึงเลือกตัดเขาทิ้งโดยไม่ลังเลนะขอรับ
ที่ปรึกษาเสนอความเห็น

เฮซองเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องพระ ไม่ให้ใครรบกวน

นับ 40 … 41 … นับ 1 … 2 … 3

เฮซองกระชากสายร้อยลูกประคำในมือจนขาด

ก็ได้ !!! … ข้าจะนับ 1 ใหม่!!!

เฮซองค่อยๆเก็บลูกประคำทีละอัน

ข้าจะต้องอดทน … แม้จะต้องถอย 1 ก้าว หรือเริ่มนับ 1 ใหม่

เกือบเที่ยงคืนแล้ว เฮซองจึงออกมาจากห้องพระ
โดยมีเอริคยืนเฝ้าหน้าประตูห้องอยู่เพียงคนเดียว

ทำไมเป็นเจ้า?
เฮซองแปลกใจ ที่เอริคยืนเฝ้าเวรยามหน้าห้องพระ
(โดยไม่ส่งเสียงรบกวน)

ยังไม่กลับไปพักอีก พรุ่งนี้เช้าเจ้าต้องไปรายงานตัวนะ

บอกข้า ว่านี่มันเรื่องอะไร?
จนป่านนี้แล้ว เจ้าบอกข้าก่อนได้มั้ย?
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?!

เฮซองมองเอริค แววตาสงบนิ่ง

บ้านเมืองกำลังจะมีสงคราม
ข้าเลือกส่งเจ้า … ไปออกรบ

เจ้ารู้ว่าข้าไม่อยากไปรบ!
เอริคตัดพ้อ

แต่เจ้าคงไม่ยอมแลกองครักษ์ฝีมือดีสามคน … เพื่อแลกกับข้า
เอริคเข้าใจความสำคัญ(อันน้อยนิด)ของตัวเองดี

ไม่ว่ายังไง … วันนี้ก็ต้องมาถึง
ไม่ว่าข้าจะช่วยซ่อนเจ้ายังไง …
พ่อของเจ้า ก็ต้องดึงเจ้ากลับไป

พ่อของข้า?
เอริคจับต้นชนปลายไม่ถูก

เจ้าไม่รู้จริงๆเหรอ? ว่าข้าทำโทษพ่อของเจ้าทำไม?
เฮซองย้อนถาม ด้วยตาใส(แบ้ว)

ทำไมองค์รัชทายาทถึงยอมเลือกเจ้า แทนคนของข้าสามคนด้วยล่ะ?
ถ้าเขาไม่ได้ต้องการเจ้าอยู่แล้ว
หึ … ใครให้เจ้าวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาแบบนั้น!

ก็เจ้ามีอันตราย ข้าจะไม่วิ่งเข้าไปขวางได้ยังไง?
เอริคมองเฮซองด้วยความเป็นห่วง

ถ้าข้าไม่อยู่แล้ว อย่าเอาแต่เก็บตัวอยู่ในนั้นนะ
ถ้าใจของเจ้าไม่สงบ ก็ระบายออกมา
พระท่านพูดไม่ได้ กอดเจ้าก็ไม่ได้ โกรธไปก็ทำอะไรไม่ได้

อย่า!(กอดข้า…)
เฮซองพูดไม่ออก เมื่อเอริคสวมกอดเขา

ลืมตัวเองสักพักเถอะ
เอริคลูบหลังเฮซองเบาๆ
ไหล่กว้างๆของเขาเริ่มสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตา

ถ้าเดินกลับมาเองไม่ได้
ต่อให้เป็นศพของเจ้า
ก็ต้องกลับมาหาข้า เข้าใจมั้ย?!

ศพบ้าบออะไรกัน!
ข้าต้องกลับมาเอาคืนเจ้าอยู่แล้ว!
เจ้าทำข้าไว้เจ็บแสบนัก!
เอริคโอบกอดเฮซองเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสองปี
และอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย

เฮซองผลักเอริคออก

เจ้ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว
มีพ่อของเจ้าอยู่ในกองทัพ
ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

ถ้าเจ้าไม่เซ่อซ่าเดินไปให้เขาฆ่าตายซะก่อน
เฮซองหันหลังให้เอริค เพื่อเป็นการจากลา

เอริคแอบขโมยหอมแก้มเจ้านายของเขาจากด้านหลัง
แล้วหายตัวไปโดยไม่ทิ้งร่องรอย …

นอกจาก รอยแดงๆบนแก้มของเจ้านาย

ถ้าเจ้ารอดกลับมาได้ …
ข้าจะฆ่าเจ้าเอง!
เฮซองเดิน(ลูบแก้มเบาๆ)กลับเข้าห้องพระ

——— บทรักบทที่ 25 โชคชะตา ไม่อาจหลีกหนี แต่จงเผชิญหน้า อย่างกล้าหาญ ———

Advertisements
 
 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: