RSS

Monthly Archives: July 2016

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.24 บทเรียนบทที่24

 วันนี้อัพ 2 เรื่องนะคะ ซุปตาอยู่โพสล่างค่ะ

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.24 บทเรียนบทที่24

ว่าไงนะ?!
ทำไมเจ้าเลือกไปเป็นองครักษ์?!!!

ก็ท่านพ่ออยากให้ข้ารับราชการนี่นา!

อ๊า… นวดตรงนั้นอีกๆ
เอริคนั่งให้บ่าวช่วยนวดขา หลังจากวันหยุดแรกมาถึง

ข้าหวังให้เจ้าเป็นทหารกล้า ไม่ใช่บ่าวรับใช้องค์ชายพวกนั้น!
ตระกูลของเราจะไม่ยุ่งเรื่องการเมือง
เราต้องเป็นทหารปกป้องประเทศชาติเท่านั้น!
ท่านแม่ทัพประกาศกร้าวด้วยความภาคภูมิใจ

แต่ว่าเจ้า!!!
ท่านแม่ทัพมองลูกชายที่ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง

มันต่างกันตรงไหน?
ยังไงทหารก็ต้องมีเจ้านายอยู่ดี!
ข้ามีเจ้านายคนเดียว ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว!

พวกขุนนางจะมองว่าตระกูลเราเลือกข้างองค์ชายรองน่ะสิ!
ท่านแม่ทัพเดินไปมา คิดหนัก

ข้าไม่รู้เรื่องการเมืองอะไรทั้งนั้น
พวกเขาลากข้าไปทดสอบนู่นนี่นั่น
แล้วก็ให้ข้าบรรจุเป็นองครักษ์
ถ้าข้าไม่ทำ ท่านพ่อจะได้กลับจวนเหรอ?

ไอ้ลูกโง่!!!
ท่านแม่ทัพตบกะโหลกลูกชายเสียงดัง

อ้าาาาาาา
เอริคล้มลง รู้สึกมึน และหูอื้อไปชั่วขณะ

แล้วท่านจะให้ข้าทำยังไง?
ข้าต้องทำอะไร ท่านพ่อถึงจะพอใจ?
ข้าต้องทำยังไง ถึงจะปล่อยข้าไปสักที?
เอริคล้มตัวลงนอนแผ่ พึมพำด้วยความมึนงง

ข้าต้องพาเจ้าออกมาจากตำหนักองค์ชายรองให้ได้!!!
ท่านแม่ทัพออกไปข้างนอก
ส่วนเอริคยังคงนอนน้ำตาซึม (หูอื้ออึงไม่รู้เรื่อง)

ท่านแม่ทัพ มาพบข้าด้วยเหตุใดหรือ?
เฮซองรินน้ำชาสองถ้วย

คือว่า… ไม่นานมานี้
ที่ตำหนักขององค์ชายได้รับองครักษ์เข้ามาใหม่
1 ในนั้นมีลูกชายของหม่อมฉัน มุน เอริค ขอรับ

ข้ายังจำชื่อพวกเขาไม่ได้
คนไหนคือลูกชายของท่านหรือ?

ข้าน้อยขออภัย
ข้ารู้ว่าลูกชายของหม่อมฉันทำหน้าที่องครักษ์ได้ไม่ดี
หม่อมฉันจึงลงโทษอย่างหนักจนไม่สามารถมาทำงานได้

เฮซองแกว่งพัดไปมาช้าๆ ในขณะที่ท่านแม่ทัพรายงานชุดใหญ่

ข้าน้อยจึงมาขอพบองค์ชายที่นี่เพื่อขอพระราชทานอภัยโทษ
ข้าน้อยจะคัดองครักษ์ฝีมือดีมารับใช้องค์ชาย
ส่วนองครักษ์มุนนั้น หม่อมฉันจะขอรับเขาเข้าไปอยู่ในสังกัดทหารเกณฑ์ขอรับ

รายงานจบแล้วใช่มั้ย?
เฮซองวางถ้วยชาลง

ขอรับ

ถึงแม้ว่าข้าจะจำไม่ได้ ว่าลูกชายของท่านแม่ทัพคือคนไหน
เฮซองเก็บพัด

แต่ท่านไม่มีสิทธิ์ลงโทษคนของข้า!
แม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายของท่านหรือไม่!
เฮซองลุกขึ้นยืน เสียงดังด้วยความไม่พอใจ

เดิมทีข้าจะสั่งโบยท่าน!
แต่เห็นแก่ความดีที่ท่านเคยทำให้ประเทศของเรา
จงยืนสำนึกตนอยู่หน้าประตูเข้าตำหนักของข้า
จนกว่าลูกชายของท่านจะมาทำงานไหว!
เฮซองเดินกลับตำหนักด้านใน ด้วยความหงุดหงิด

ณ ตำหนักใน

นายท่าน … นายท่านขอรับ
ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป จะไม่เกิดผลดีต่อนายท่านนะขอรับ
องค์รักษ์ช่วยทัดทาน

เขาคิดจะท้าทายข้าเหรอ?
ลงโทษคนของข้า
ยังจะกล้ามาย้ายคนของข้าไปอีก!
เฮซองยังคงโกรธจนมือสั่น

ปกตินายท่านจะไม่ลงโทษใครโดยวู่วามนะขอรับ

เจ้าก็คิดว่าข้าทำผิดงั้นเหรอ?

เปล่าขอรับ ข้าน้อยมีหน้าที่เตือนนายท่าน
ถ้านายท่านทำอะไรลงไปด้วยอารมณ์
ตามที่นายท่านสั่งไว้นะขอรับ

เขาทำเหมือนข้าไม่มีตัวตน
ข้าไม่เคยใส่ใจเขาอยู่แล้ว!
แต่เพราะเขาทำร้ายคนของข้า!
เรื่องนี้ข้าจะไม่ยอมให้เขาแน่!

พอแล้ว เลิกกล่อมข้า ข้าจะพักผ่อน!

ท่านแม่ทัพยืนสำรวมตนอยู่หน้าประตูทางเข้าของตำหนักองค์ชายรอง
แม้เหล่าขุนนางจะแวะเข้ามาถามไถ่ แต่ท่านแม่ทัพก็ไม่ปริปากพูด

ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยออกเวรแล้ว ข้าจะไปตามเอริคกลับมา
เพื่อนองครักษ์ของเอริค มาพบท่านแม่ทัพที่หน้าประตู

ไม่ต้อง! ข้าไม่ต้องการ!
ถ้าเจ้าอยากช่วยข้า ก็กลับบ้านของเจ้าไป!

นายท่านไม่ทำร้ายเอริคหรอกขอรับ
นายท่านดูแลพวกเราดีทุกคน

ข้าไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น
และอย่ามายุ่งเรื่องในครอบครัวของข้า!

องครักษ์เดินจากไป แม้ในใจยังคงเป็นกังวล

ณ จวนแม่ทัพ

คุณชาย เรื่องใหญ่แล้ว!!!!

เอริคยังคงนอนซึมอยู่ในห้อง

คุณชาย!!!!!!!!!!!! เกิดเรื่องแล้ว!!!

เอริคที่ยังคงหูอื้อ เหลือบมองบ่าว แล้วหลับตานอน

คุณชายๆ เกิดเรื่องกับท่านแม่ทัพแล้วขอรับ!!!
บ่าวเขย่าตัวเอริคให้ตื่น

เฮ้ย!!! ข้าปวดหัว หูก็อื้อ
เจ้าพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย!!!

บ่าวรีบเขียนข้อความลงบนกระดาษ

“พ่อ” “วัง” “ยืน”

อะไรของเจ้า?

คือ… ข้าน้อยเขียนหนังสือได้ไม่กี่ตัวอ่ะ
ขอโทษนะขอรับคุณชาย

บ่าวตบบ้องหูเอริคไปอีก 1-2 ครั้ง!!

โอ้ยยยยยยยยยยยย!!!
เจ้ามาตบข้าทำไม!!!!!!!
เอริคตะโกนลั่น พอทำให้หูหายอื้อลงมาบ้าง

พูดช้าๆชัดๆ ข้าก็ฟังได้แล้ว!!!
เอริคยังคงตะโกนเสียงดัง

คือว่า… ตอนนี้ …
ท่านแม่ทัพโดนทำโทษอยู่หน้าทางเข้าตำหนักองค์ชายขอรับ!!!

อะไรนะ!!!!!!!!!!!!!!!
ท่านพ่อ!!! ท่านมันโง่เหมือนข้าเลย!!!
เอริครีบคว้าชุดองครักษ์แล้ววิ่งออกไป

เดี๋ยว นายท่าน กระบี่ด้วยขอรับ!!!!!!!!!

เอริควิ่งหน้าตาตื่นมาจนถึงทางเข้าหน้าตำหนัก

พ่อของเจ้าไปล่วงเกินองค์ชายรองหรือไง?
เอริคพบขุนนางในราชสำนักที่ยืนจับกลุ่มมองดูท่านแม่ทัพอยู่ห่างๆ

เอริคไม่ตอบ (หูยังอื้ออยู่ข้างนึง) รีบจัดแจงชุดองครักษ์ให้เข้าที่
แล้วเดินเข้าไปที่ตำหนักองค์ชายรอง

ท่าน…
ยังไม่ทันที่เอริคจะเอ่ยปาก

ไอ้ลูกโง่ เจ้ามาทำไม?!!!

แล้วท่านพ่อมาทำอะไรที่นี่?!

กลับไปซะ!

ข้าจะคุยกับองค์ชายเอง

ไอ้ลูกโง่ ข้าบอกให้กลับไป!!!
ท่านแม่ทัพยกมือขึ้นจะฟาดเอริค แต่องครักษ์ของตำหนักองค์ชายห้ามไว้

ท่านแม่ทัพ ที่นี่เป็นตำหนักขององค์ชาย ไม่ใช่จวนของท่าน!
องครักษ์ปราม

เอริควิ่งเข้าไปที่ตำหนัก โดยไม่ฟังคำทัดท่านจากผู้เป็นพ่อ

ท่านแม่ทัพ เชิญกลับไปพักผ่อนได้
องครักษ์ที่ยืนเฝ้าหน้าประตู ผายมือเชิญท่านแม่ทัพกลับจวน

ไม่ต้องเป็นห่วง คนของตำหนักนี้ เป็นคนขององค์ชาย
ลูกชายท่านได้กลับบ้านอย่างแน่นอน

ท่านแม่ทัพถอนใจคิดหนัก ที่ลูกชายของเขาไม่รู้อะไรเสียเลย

นายท่าน!!!!
เอริคตะโกนลั่นตำหนัก (เพราะหูอื้อ)

ชู่ว!!! นายท่านเปลี่ยนชุดอยู่
องครักษ์หน้าประตูห้องห้ามเอริคไว้

นายท่าน!!! ข้ามาแล้ว!!
เอริคยังคงตะโกนเสียงดัง

ให้เขาเข้ามา

เอริครีบวิ่งเข้ามาในห้องส่วนตัวขององค์ชาย

เจ้าหายดีแล้วเหรอ?
เฮซองยังคงหันหลังให้บ่าวช่วยแปรงผม และแต่งตัวให้

เสร็จแล้วใช่มั้ย? งั้นออกไปก่อน

นี่ขอรับ ถุงเครื่องหอม
บ่าวขอตัวออกไปข้างนอก
เหลือเพียงเฮซอง และ เอริค

เฮซองเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กลิ่นเครื่องหอมยังคงฟุ้งอบอวลอยู่ในห้อง

ข้าถาม ว่าเจ้าหายดีแล้วเหรอ?
เฮซองเดินเข้ามาหาเอริคใกล้ๆ

เอริคจ้องมองเฮซองไม่กระพริบตา

อ้า!!!!!!!!!!!!!!!
เอริคร้องเมื่อเฮซองดึงหูของเขา

เจ้าหูหนวกหรือไง!!!

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ข้า ข้าน้อยหูอื้อ!!!
เอริคเอี้ยวตัวตามแรงดึง(หู)ของเฮซอง

ได้ยินข้าหรือยัง?

ได้ ได้ยินแล้วขอรับ!!!

เจ้ามาทำงานได้ ก็ดีแล้ว ^ ^
เฮซองยิ้มให้เอริค

นายท่านลงโทษท่านแม่ทัพ
เพราะข้าน้อยลาหยุดหรือขอรับ?

ข้าให้เขายืนเฝ้าเวรแทนเจ้า
เฮซองยิ้มบางๆ

นายท่านลงโทษข้าน้อยเถิดขอรับ
ไม่ใช่ความผิดของท่านแม่ทัพเลย

หืม?
เฮซองมองเอริค ที่คุกเข่าต่อหน้าเขา

ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ข้าจะลงโทษเจ้าทำไม?
เฮซองนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเอริค

ท่านแม่ทัพลงโทษคนของข้า ข้าถึงลงโทษเขา
เฮซองค่อยๆสัมผัสใบหน้าเรียวเข้มของเอริค

นอกจากหูอื้อแล้ว เจ้าเจ็บตรงไหนอีกมั้ย?
เฮซองขยับใบหน้าของเอริค ซ้าย ขวา อย่างเบามือ

เจ้าเป็นคนของข้า!
ใครจะมาลงโทษเจ้าไม่ได้ แม้แต่พ่อของเจ้า!
เฮซองสบตาเอริค พูดช้าๆแต่ชัดเจน และจริงจัง

เอริคน้ำตาร่วง แม้จะพยายามฝืน
เฮซองยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน และปาดน้ำตาให้

ถ้าเจ้าหายดีแล้ว ก็ไปทำงานได้
เฮซองมอบถุงเครื่องหอมให้เอริค

ถือว่าเป็นของปลอบขวัญจากข้า
เฮซองวางถุงเครื่องหอมบนมือของเอริค ที่ยังคงคุกเข่านิ่ง
เอริคจ้องมองเฮซองเหมือนตัวของเขา ใจของเขา ไม่ได้อยู่กับตัวเองในตอนนี้

เฮซองยัดถุงเครื่องหอมเข้าไปในเสื้อของเอริค

ออกไปได้แล้ว!
เฮซองปรับเสียงเรียบ และเย็นชาอีกครั้ง

ข้าจะพักผ่อน
เฮซองเดินกลับเข้าไปที่เตียงหลังม่าน

เอริคค่อยๆลุกขึ้น เช็ดน้ำตา หูของเขาหายอื้ออึงแล้ว
แต่ตาของเขากลับพร่ามัวไปด้วยคราบน้ำตา
หูสองข้างของเขาแดงและร้อนฉ่า

(ข้ารู้สึกเหมือนหน้าของข้าขยาย!)
เอริคจับแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง
(เจ้า… เจ้ามาแกล้งข้าแบบนี้ได้ยังไง!!)

เอริคเดินออกไปยืนเฝ้าเวรข้างนอก ด้วยจิตใจล่องลอยไม่อยู่กับตัว
เขาค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสถุงเครื่องหอมที่อยู่ในเสื้อของเขา

กลิ่นนี้… กลิ่นของเจ้า… กลิ่นที่ข้าเคยรู้จัก…
คนเมื่อครู่ … คือเจ้าใช่มั้ย? … เฮซองงี่ของข้า …
เจ้ายัง … ไม่ลืมข้าใช่มั้ย?
เอริคยังคงเหม่อลอย

ตอนนี้ … ข้าเป็นคนของเจ้า …
เอริคเผลอยืนฉีกยิ้มอยู่คนเดียว

ข้ารู้สึกเหมือนมีเจ้าอยู่ข้างๆข้า …
เอริคแหงนมองพระจันทร์ เป็นคืนแรกที่เขารู้สึกดี เมื่ออยู่ที่นี่

——— บทรักบทที่ 24 ให้สิ่งใด ก็ได้สิ่งนั้น ———

 
 

Tags:

ความ(ลับ)รักของซุปตา ภาค3 [Superstar’s secret love 3] – Ep.8 Nobody

 

 
 

Tags: ,

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.23 บทเรียนบทที่23

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.23 บทเรียนบทที่23

คุณชายขอรับ
มีจดหมายถึงคุณชายขอรับ
บ่าวเคาะประตูเรียกเอริค
หลังจากมื้อค่ำเมื่อคืนเขายังคงเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง

จดหมายถึงข้า?
เอริคดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียง
ทั้งตื่นเต้น อยากรู้ แต่ก็หวาดหวั่น

ถ้าเป็นจดหมายจากราชสำนัก
ไม่ต้องเอาเข้ามา!!!

ไม่น่าใช่นะขอรับ
คุณชายจะให้ข้าน้อยอ่านให้ฟังมั้ยขอรับ?

เจ้าอ่านหนังสือได้หรือ?

เอ่อ … งั้นให้ข้าน้อยเอาไปให้นายท่านมั้ยขอรับ?

ไม่ต้อง!
เอามานี่!!!
เอริครีบเปิดประตู
รับจดหมายแล้วปิดประตูขังตัวเองต่อไป

ณ ศาลาริมน้ำ กลางตลาด

เอริคหยุดชะงักเมื่อพบองครักษ์ยืนขวางเขาอยู่

เจ้าซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง?

ของกินของข้าน่ะ!
เอริคซ่อนพุทราเชื่อมไว้ด้านหลัง
เขาไม่คิดว่าเฮซองจะพาองครักษ์มาด้วย

เฮซองหันหลังกลับมามอง เมื่อได้ยินเสียงของเอริค
ให้เขาเข้ามา!

ข้าต้องคุกเข่าให้เจ้าด้วยหรือเปล่า?
เอริคเดินเข้ามาหาเฮซอง (หน้าตาเอาเรื่อง)

อ้ากกกก!!!

องครักษ์เตะขาเอริคให้คุกเข่าลงต่อหน้าเจ้านาย
จนพุทราเชื่อมกระเด็นตกลงพื้น

เฮซองส่งสายตาให้องครักษ์ออกไปเฝ้าด้านนอก

ลุกขึ้น
เฮซองบอกเอริค

เอริคเก็บพุทราเชื่อมด้วยความเสียดาย
มันสกปรกแล้ว ข้าอุตส่าห์ซื้อมาให้เจ้า T_T

ช่างมันเถอะ
เฮซองพยุงเอริคให้ลุกขึ้น

ที่ข้าเรียกเจ้าออกมา
เพราะข้าอยากจะขอโทษเจ้า

ที่ผ่านมา เจ้าหลอกข้า!
เอริคขึ้นเสียง เมื่อถูกสะกิดโดนกลางใจ

เฮซองยกมือปรามองครักษ์ไม่ให้เข้ามา

ถ้าเจ้ายังเสียงดังใส่ข้า
พวกเขา(องครักษ์)จะคิดว่าเจ้าจะทำร้ายข้า

เอริคมองเฮซอง ด้วยความอัดอั้น
ข้าคิดอยู่หลายครั้ง ว่าถ้าข้าได้พบเจ้าอีก ข้าจะทำอะไร
แต่ว่า … ตอนนี้
ข้าจำมันไม่ได้แล้ว

ข้าไม่สนใจอดีตของเจ้า
นับจากนี้ไป เจ้าคือคนของข้า!
ข้าคือนายของเจ้า!

เอริคมองค้อนด้วยสายตาตัดพ้อ
เจ้าเลือกที่จะลืมข้า …
เจ้าไม่สนใจอดีตของข้า
ข้าก็จะไม่สนใจเจ้าเหมือนกัน!
เอริคหันหลังกลับ

เจ้าจะไปไหน!!!
องครักษ์ยกกระบี่ขวางหน้าเอริคไว้

คิดว่าอดีตมันลืมกันได้ง่ายๆรึไง!!!
เอริคพยายามสะกดอารมณ์

ไปรับชุดและกระบี่ประจำตำแหน่งด้วย
พรุ่งนี้เช้าค่อยมารายงานตัวกับข้า!

เอริคไม่ตอบ รีบเดินจากไป

เฮซองยื่นห่อขนมให้องครักษ์ของเขา
ข้าให้เจ้า

ขอบคุณขอรับ
นายท่านจะกลับหรือยังขอรับ?

เฮซองมองแผ่นหลังเพื่อนร่วมสำนักของเขาเป็นครั้งสุดท้าย
(ต่อจากนี้ไป เราจะเริ่มต้นกันใหม่)

เฮซองนั่งอ่านหนังสือรอองครักษ์คนใหม่มารายงานตัว

นี่ก็ถึงเวลาแล้ว เขายังไม่มารายงานตัว
ให้ข้าน้อยไปตามมั้ยขอรับ?

ไม่ต้อง ข้าจะลงโทษเขาเอง
เฮซองอ่านหนังสือต่ออย่างใจเย็น

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
เอริครีบวิ่งมาถึงห้องหนังสือ

แฮ้กๆ
องครักษ์คนใหม่ หยุดหายใจหอบที่หน้าประตู

นี่เจ้า! ทำไมเพิ่งมา?!
องครักษ์เดินไปหาเอริคที่หน้าประตู

เอริคพุ่งพรวดเข้ามาหาเฮซอง แต่องครักษ์เตะตัดขาไว้ทัน
เอริคล้มคว่ำต่อหน้าเฮซอง

เฮซองเงยหน้าจากหนังสือ

พวกเจ้าส่งเสียงรบกวนข้าทำไม?!

ขอน้ำหน่อย!!
เอริคลุกขึ้น คว้าถ้วยน้ำชาของเฮซองดื่มจนหมด
องครักษ์ยกมือเตรียมฟาด แต่เฮซองยกมือห้ามไว้

เฮซองรินน้ำชาให้เอริคเพิ่ม
เอริครีบดื่มจนหมด

ขอบใจ!
เฮ้อ … ทำไมเจ้าไม่บอกก่อน ว่าห้องหนังสือมันไม่ได้มีแค่ห้องเดียว!!!
ข้าเดินวนอยู่ 3 ตำหนัก กว่าจะหาทางมาที่นี่ได้!!!

เฮซองขมวดคิ้วมองสภาพองครักษ์คนใหม่
พยายามกลั้นหัวเราะ

หายเหนื่อยรึยัง?

ค่อยยังชั่วแล้ว!
เอริคนั่งกองลงที่พื้น ถอดหมวกองครักษ์ออกมา
เหงื่อท่วมไปทั้งหัว

นี่เจ้า! ยังไม่รีบรายงานตัวอีก!!

ข้า?! ข้าเหรอ?
เอริคชี้ตัวเขาเอง

ที่ข้าสอนเจ้าเมื่อวานไง!
องครักษ์สะกิดเอริคด้วยปลายเท้า

ข้าน้อย มุน เอริค มารายงานตัวเป็นองครักษ์ประจำตำหนักนี้ขอรับ!
เอริครีบรายงานตัวด้วยความกระตือรือร้น (แม้จะยังหอบ)

เจ้าไปยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู จนกว่าข้าจะออกไป
เฮซองก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

เอริคเหลือบมองเจ้านายคนใหม่ของเขา

ไปยืนเฝ้าที่หน้าประตู!
องครักษ์ดันเอริคออกไป

ผ่านไป 1 ชั่วยาม เอริคยังคงเหลือบมองเจ้านายด้านใน ที่ยังคงนั่งอ่านหนังสือนิ่ง

นี่เขาจะไม่ออกไปไหนเลยเหรอ?
เอริคกระซิบถามองครักษ์ข้างๆ

ห้ามนินทาเจ้านาย
เจ้ามีหน้าที่เฝ้าประตู ก็ยืนเฝ้าไป อย่าส่งเสียงรบกวน

ข้ายืนน้ำลายบูดมา 1 ชั่วยามแล้วนะ และ …
ขาของข้า T___T แข็งไปหมดแล้ว

กลับไปข้าจะหายานวดให้
วันต่อๆไป เจ้าจะชินเอง

ฮ้า…
เอริคแทบอยากจะล้มทั้งยืน
(งานของลูกผู้ชายชาติทหาร ยืนเฝ้าประตูเนี่ยนะ!!)

ข้าจะกลับแล้ว
เฮซองบอกองครักษ์หน้าประตู

ขอรับ!
องครักษ์เดินเข้าไปหาเจ้านาย ส่วนองครักษ์คนใหม่ ยังคงยืนเฝ้าอยู่ที่เดิม

เฮซองเดินมาถึงหน้าประตู
เอริคยังคงยืนแข็งทื่อ

เจ้ากลับไปพักได้
เฮซองมองหน้าองครักษ์คนใหม่แว้บเดียวแล้วเดินผ่านไป

เดี๋ยวก่อน!!!
เอริคเรียก

เฮซองหยุดเดิน แต่ไม่หันกลับมา
มีอะไร?

ขาข้า… ก้าว…ไม่…ออก!

เฮซองพยายามฝืนกลั้นหัวเราะ

เจ้าพาเขากลับไปพักเถอะ ข้าจะกลับตำหนักเอง
เฮซองบอกองครักษ์

ไม่ได้ขอรับ งานของข้าน้อยคือดูแลนายท่าน

(แล้วใครจะดูแลข้าล่ะ!)
เอริคแอบน้อยใจ

นายท่านขอรับ
องครักษ์อีกคน เข้ามารายงานตัว

ข้าจะกลับตำหนักกับเขา
ส่วนเจ้า พาเขา(เอริค)กลับไปพักเถอะ

เฮซองเดินจากไป

โอ้ะ!!!!! ขา! ขา! ข้า!
ทำไมข้าไม่รู้สึกอะไรเลย T_T
เอริคเริ่มโอดครวญ

วันแรกก็แบบนี้ล่ะ!
เลิกทำสำออยต่อหน้านายท่านได้แล้ว!!!
คิดว่าเคยเป็นเพื่อนเรียนกับนายท่าน
แล้วนายท่านจะเอ็นดูเจ้าเป็นพิเศษเหรอ?

ข้าไม่เคยเป็นอะไรกับนายท่านทั้งนั้นแหละ!
นอกจากนายกับบ่าว!

เจ้าก็ไม่โง่นี่!
ถ้าจะเป็นคนโปรดของนายท่าน เจ้าต้องสงบปาก สงบคำ
เป็นบ่าวที่รู้ใจนาย โดยไม่ต้องถาม

พูดเป็นเล่น! ข้าจะไปอ่านใจนายท่านได้ยังไง

นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องเรียนรู้!

โอ้ย! ขาข้า!!!
ข้าต้องยืนแบบนี้ทุกวันเหรอ?
นายท่านขังตัวเองในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้ทั้งวันเหรอ?

นั่นเพราะเจ้ามารายงานตัวช้า
นายท่านถึงได้ทำโทษเจ้า

ทำโทษข้า!!!

ใช่ เพราะเจ้ามาช้า ข้าถึงต้องโดนทำโทษไปกับเจ้าด้วย!

อ้ากกกกกกกกกก!!!
เอริคเซไปข้างหน้า แต่เพื่อนองครักษ์รับไว้ทัน

ช่วยพยุงข้าไปที
เอริคกอดเพื่อนองครักษ์ไม่ปล่อย

เฮ้ย! ปล่อย! เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า!!!

ช่วยพยุงเค้ากลับไปหน่อยน้า…
เอริคส่งเสียงอ้อน

ปล่อยสิวะ! เจ้านี่มันน่ารำคาญจริงๆ!

น้า… ช่วยข้าหน่อย
วันหน้าข้าจะไม่ลืมพระคุณเลย!
เอริครีบตีสนิทเข้าไว้ เขายังต้องเรียนรู้อะไรอีกมาก

——— บทรักบทที่ 23 ความรักเริ่มต้นจากการเรียนรู้(กันและกัน) ———

 
 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.22 บทเรียนบทที่22

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.22 บทเรียนบทที่22

เจ้าเด็กใหม่ แสดงฝีมือหน่อยสิ!
ครูฝึกเรียกเอริคออกมา

เนื่องจากเอริคมารายงานตัวช้า จึงไม่ได้ฝึกตั้งแต่เริ่มเหมือนคนอื่นๆ

ข้า? ข้าาาาาาาาาาา! เนี่ยนะ?!

ข้าเพิ่งมานะ แล้ว…
ยังไม่ทันได้เจรจา ครูฝึกก็ฟันดาบใส่เอริคทันที

เอริครีบวิ่งหนี

ย้ากกกกกกก!
นี่เจ้าเป็นลูกแม่ทัพใหญ่จริงๆเรอะ ทำไมขี้ขลาดแบบนี้!

ก็ข้ายังไม่พร้อมนี่นา!

ศัตรูไม่รอให้เจ้าพร้อมหรอกนะ!

แล้วเมื่อไหร่เจ้าถึงจะพร้อม?
หัวหน้าองครักษ์ปรากฏตัวขึ้น

มันเรื่องของข้า!!!

งั้นเจ้าจงฟัง!
ถ้าวันนี้เจ้าล้มครูฝึกไม่ได้
ครอบครัวของเจ้าจะต้องรับผิดชอบ

เรื่องของข้า มันไม่เกี่ยวกับพวกเขานะ!

เพราะพวกเขาสอนเจ้ามาไม่ดี!

เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินพวกเขา!

ข้าไม่มีสิทธิ์หรอก แต่เป็นบัญชาของเจ้านายข้า…และของเจ้า!

ข้าไม่มีเจ้านาย!!!

รับไป! เอาชีวิตให้รอดล่ะ!
หัวหน้าองครักษ์โยนดาบให้เอริค

เอริคเอื้อมมือรับดาบ ครูฝึกก็ฟันดาบมาสุดแรง
เอริคไม่มีทางเลือกนอกจากต้องป้องกันตัว

เดี๋ยวก่อน! ทำไมต้องจริงจังแบบนี้ด้วย!!!
เอริครับดาบจนเหนื่อย เขาไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลย

ครูฝึกไม่เล่นด้วยยังคงฟาดดาบใส่ไม่ยั้ง
แต่เอริคก็ยังยืนหยัดรับจนผ่านไป 1 ชั่วโมง

ข้าเหนื่อยจริงๆนะ
เอริคหายใจหอบ

ทำไมเจ้าไม่สู้!
ครูฝึกเริ่มหมดแรง

ข้าจะสู้ไปทำไม ข้าไม่ได้มีความแค้นอะไรเจ้าสักหน่อย!
วันนี้พอแค่นี้เถอะนะ ถ้าหิวแล้ว
เอริคทิ้งดาบลงดื้อๆ

โป๊กกกกกกกกกกกกก!!!

โอ้ยยย ใครวะ!!!
เอริคหันมามองเมื่อหัวของเขาถูกปาด้วยของแข็ง

เจ้าจะไปไม่ได้ ถ้าข้าไม่อนุญาต!

เหล่าองครักษ์และครูฝึกโค้งให้ชายหนุ่มในชุดราชสำนัก
พวกเขายืนมองอยู่บนป้อมปราการข้างลานฝึก

เขาคือเจ้านายของที่นี่เหรอ?
เอริคกระซิบถามครูฝึก

ลุกขึ้นมาสู้!
ชายบนป้อมสั่ง

แต่ว่าข้าหิวนี่นา
เอริคโอดครวญ

ถ้าเจ้าไม่สู้ จะเป็นเหมือนหยกชิ้นนี้!

หยกสีขาวถูกโยนลงมากระแทกก้อนหินจนแตกกระจาย
เอริคจำได้ทันทีว่ามันคือหยกที่เขาเคยให้เฮซองไว้

เจ้าไปเอามาได้ยังไง!
แล้ว… เขาล่ะ?

ถ้าเจ้าสอบไม่ผ่าน เจ้าจะไม่มีวันได้พบใครอีก!

เอริคทรุดลงเก็บเศษหยกที่แตกกระจาย
อยู่ๆน้ำตาก็ร่วงออกมา เขานึกภาพไม่ออกว่าคนที่เกี่ยวข้องกับเขา
ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

เอริคกัดฟันลุกขึ้นสู้ แม้จะอ่อนแรง
เขาต้องเอาชนะครูฝึกให้ได้ เพื่อครอบครัวและเพื่อนของเขา

บนป้อมปราการข้างลานฝึก

ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย?
องค์รัชทายาทถามที่ปรึกษาส่วนตัว

คนแบบนั้นจะไม่สู้ถ้าไม่จนตรอกนะขอรับ

เจ้ามั่นใจว่าเขาคือคนที่เหมาะสมเหรอ? ถึงพาข้ามาที่นี่

ไม่ค่อยมั่นใจขอรับ ข้าน้อยถึงต้องทดสอบเขา!

องค์รัชทายาทยืนมองทหารใหม่ที่ฝึกอยู่ที่ลานยุทธด้านล่าง

เอริคเป็นลมล้มพับเพราะหมดแรง
แต่ก็ยังไม่สามารถล้มครูฝึกของเขาได้

นี่เหรอ ลูกชายตระกูลแม่ทัพ?
ไม่ได้เรื่องตามเขาว่ากันมาจริงๆ
หัวหน้าองครักษ์สั่งให้คนพาเอริคกลับไปพัก

คงเป็นได้แค่ทหารชั้นเลว!
องค์รัชทายาทกลับตำหนัก

ข้ามันไม่เอาไหน …
เอริคนอนพึมพำอย่างไร้สติ

“เจ้ามันไม่เอาไหน!
เจ้าเป็นก้อนหิน ที่อยู่ในตระกูลหยก!!!”

เอริคสะดุ้งตื่น เมื่อได้ยินเสียงเฮซองด่าเขา

พวกเขาเอาข้ามานอนในคุกเหรอ?!
เอริคมองไปรอบๆ มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านลูกกรงหน้าต่างเข้ามา

กลัวข้าหนีสินะ
เอริคมองแขนคล้ำๆ และรอยฟกช้ำตามร่างกาย

ข้าไม่ได้กลัวเจ็บ
ข้าแค่อยากมีอิสรภาพ
ข้าไม่อยากตายเพื่อพวกเขา
เอริคหลับตาลง นอนพักให้เต็มที่

เอริคสอบยุทธกับครูฝึกในวันรุ่งขึ้น ตั้งแต่สาย จนตกเย็น

เอริคสู้จนเฮือกสุดท้าย เขาไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ความเจ้าเล่ห์นิดหน่อย
เอาเปรียบครูฝึกจนล้มเขาได้

ข้าทำได้แล้ว!!!
เอริคกระโดดตัวลอย

เจ้ามันไม่ใช่สุภาพบุรุษ
ครูฝึกขยี้ตา เพราะเอริคปัดเศษดินใส่ตาของเขา

เฮ้ย! ในสงครามมันไม่เกี่ยงวิธีเฟร้ย!
ข้าต้องทำเพื่อความอยู่รอด!

เจ้าทำได้ด้วย?
หัวหน้าองครักษ์รู้สึกแปลกใจที่เอริคทำได้

ตามข้ามา!

เอริคเดินตามหัวหน้าองครักษ์ไปทั้งที่ร่างกายแทบจะหมดแรง

แล้ว … แล้วเขาจะเป็นอะไรมั้ย?

เจ้าหมายถึงใคร?

ครูฝึกคนนั้นที่ข้าเพิ่งชนะเขามาน่ะ?

ความตายเท่านั้นที่รอเขาอยู่!

ห๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ตายห่า!!!
เอริคตกใจ ยกมือปิดปาก

หรือเจ้าอยากแทนที่เขา?

มะ ไม่!!
เอริคยังคงช็อคและเดินตามไปอย่างไร้สติ

หัวหน้าองครักษ์พาเอริคมาพบเจ้านายคนใหม่

คุกเข่าสิ!

ทำไมข้าต้องทำด้วย?
เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า?!
ข้าไม่ได้รับใช้เจ้านะ!

องครักษ์เตะขาเอริคให้คุกเข่าลง
แม้เอริคจะพยายามลุกขึ้น แต่ก็โดนเตะหน้าคว่ำอยู่ดี

สาบานตนซะ ต่อจากนี้ไป เจ้าต้องเป็นคนของข้า!

เอริคเงยหน้ามอง เจ้านายคนใหม่ของเขา
เอริคกระพริบตาเพื่อมองให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ดูผิดไป

เฮซองงี่?

“เจ้าจะรับใช้ข้า จงรักภักดีต่อข้า จนกว่าชีวิตจะหาไม่”

พูดสิ …
เจ้าอยากพบข้าไม่ใช่เหรอ?
เฮซองมองเอริคด้วยสายตาเย็นชา

นี่มันอะไรกัน?!
เอริคโวยวาย พยายามลุกขึ้น
แต่องครักษ์กดตัวของเขาให้คุกเข่าลง

จะรับใช้ข้า หรือ เนรเทศตัวเองและครอบครัวไปเป็นทาส?

เฮซองหันหลังให้เอริค
ข้าไม่มีเวลาฟังเจ้าทั้งคืนหรอกนะ!

เอริคเห็นแหวนหยกที่เฮซองเคยให้เขา บัดนี้กลับไปอยู่กับเจ้าของแล้ว

ก็ได้!
ถ้าเป็นความต้องการของเจ้า!
ข้าจะรับใช้เจ้า จงรักภักดีต่อเจ้า จนกว่าชีวิตข้าจะหาไม่!
เอริคจำใจสาบานตนเพื่อความอยู่รอด

ดี!
เจ้าเป็นคนของข้าแล้ว!
เฮซองเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเอริค

เอริคยังคงคุกเข่าด้วยความว่างเปล่า

ข้าฝันไปใช่มั้ย?
นี่คงเป็นฝันร้ายใช่มั้ย?
เอริคหยิกแก้มตัวเอง

ลุกขึ้นเถอะน่า กลับไปพักได้แล้ว!
หัวหน้าองครักษ์ดึงเอริคขึ้นมา

แต่เอริคกลับเป็นลมล้มพับลงไป (อันนี้ไม่ได้ตั้งใจ)

เอริคตื่นมา พบตัวเองอยู่ในห้องพักของเหล่าองครักษ์

ข้าไม่ได้ฝันไปสินะ
เอริคควานหาเศษหยกของเขาในกระเป๋าเสื้อ

เจ้านั่น!!!
เอริคแค้นใจที่ถูกเพื่อนหลอก ดีดตัวลุกขึ้นมา

เจ้าปิดบังข้า หลอกให้ข้าออกตามหาเจ้า!
แต่สิ่งที่เจ้าทำกับข้าและครอบครัวของข้า!!!

นี่มัน!!!

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เอริคร้องลั่นจนทุกคนในบ้านพักต้องเข้ามาดู

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อย่ามายุ่งกับข้า!!!
ข้ากำลังคุ้มคลั่ง อยากฆ่าคน!!!

แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

เอริคนั่งสงบจิตสงบใจอยู่สักพัก
ก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าต่อ
เพราะเขาหันหลังกลับไปไม่ได้เสียแล้ว

ข้าอยากพบ… เจ้านายของข้า
เอริคแจ้งหัวหน้าองครักษ์

เจ้าเพิ่งได้รับการบรรจุ ยังไม่สามารถพบนายท่านได้

ข้ามาทวงสัญญา ยังไงข้าก็ต้องพบเขา!

ให้เขาเข้ามา
เฮซองได้ยินเสียงเอริคโวยวายอยู่ข้างนอก

ครอบครัวของข้าล่ะ?
เอริคทวงถาม

พวกเขาสบายดี
เฮซองเงยหน้าจากกองหนังสือ ตอบเรียบๆ

จับพวกเขาขังคุกเนี่ยนะ สบายดี?

เจ้าได้พบพวกเขาแล้วเหรอ?

ก็… ยังน่ะสิ!

งั้นก็กลับบ้านของเจ้าไป ข้าอนุญาตให้เจ้าพัก 2 วัน

เอริคยังไม่ยอมไป

มีอะไรอีก?

ทำไม?
เอริคหยิบเศษหยกที่แตกกระจายของเขาออกมา

เอริคพยายามกลั้นน้ำตา
ข้าผิดหวังกับคำสัญญาของเพื่อน!

ข้าไม่ใช่เพื่อนของเจ้า แต่เป็นเจ้านาย!
กลับไปพักผ่อนได้แล้ว!

เอริคกลับบ้านไปด้วยความผิดหวัง
ความฝันของเขาพังทลาย เพียงไม่กี่วัน

เมื่อเอริคกลับถึงบ้าน
ครอบครัวของเขาอยู่รอเขากลับมาทานข้าวอยู่ก่อนแล้ว

เอริค!!!!!!!! ลูกกลับมาแล้ว!
ในที่สุดลูกก็ทำได้!

เอริคงงกับการที่ทุกคนดีใจที่เขาได้บรรจุในราชสำนัก

เดี๋ยวก่อน! ไม่มีใครบอกผมหน่อยเหรอ? ว่าไปอยู่ที่ไหนมา!!!
ไหน ท่านพ่อ ถูกเขาทรมานรึป่าว?
ท่านแม่ ท่านลำบากมากมั้ย?

นี่แหนะ! ไอ้ลูกไม่รักดี กะล่อนนักจนพวกเราเกือบเดือดร้อนกันหมด
ถ้าเจ้าสอบไม่ได้ ข้าจะเอาหน้าไว้ที่ไหน!
ท่านแม่ทัพยกเหล้าดื่ม ดีใจที่ลูกชายสอบทหารผ่านตามที่เขาต้องการ

หลังจากอาหารมื้อค่ำอันแสนยาวนาน เอริคจึงได้รู้ว่า
ทุกคนในบ้านถูกคุมตัวอยู่ต่างเมือง ไม่ให้ติดต่อใคร
แต่ทุกคนยืนยันว่าราชสำนักดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี

ทำไมเจ้าต้องทำกับข้าแบบนี้ด้วย?
เอริคยังคงผิดหวัง นอนกอดหมอนคิดไม่ตก

เฮซองดีใจที่ได้เอริคมาใช้งานในที่สุด แต่ยังคงกังวล
เป็นเรื่องยากที่เขาจะต้องกลับมาเผชิญหน้าในฐานะที่แตกต่างกัน

ทำไมคุณชาย ถึงเลือกเอริคไว้ล่ะขอรับ?
องครักษ์ติดตามเฮซองไปที่ห้องหนังสือ

ข้ามีสิทธิ์เลือกคนที่องค์รัชทายาทเลือกด้วยเหรอ?

แม้แต่การสอบกับครูฝึก เขายังต้องโกงถึงจะชนะ

ไม่ …
ข้าสั่งให้เขายอมแพ้เอง
เฮซองกางพัด สะบัดไปมาช้าๆใช้ความคิด

ข้าไม่ต้องการคนเก่งกล้า
ข้าต้องการคนที่ข้าไว้ใจได้!

——— บทรักบทที่ 22 ความรัก ไม่ทรยศใคร ———

 
3 Comments

Posted by on July 21, 2016 in 21-Now, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.21 บทเรียนบทที่21

อยากจะแต่งอีกหลายเรื่องต่อนะคะ แต่งานเยอะมาก Y_Y ไม่รู้ยังมีคนตามอ่านอยู่รึป่าวนะ นานจัด ฮ่าๆ แต่จะมาอัพเรื่อยๆค่ะ โมเม้นริคซองก็ปล่อยผ่านไปหลายอัน ไว้มีเวลา เบื่อๆจะตามอัพนะคะ ช่วงนี้คงมีแฟนเอริคเพิ่มขึ้นจากละคร เราก็เพิ่งดูไปสองตอนเองอ่ะ มันมีความจั้กจี้แปลกๆ เพราะเรารู้ว่าเอริค มุน เป็นยังไง พอดูละครแล้วไม่ค่อยอิน ออกจะตลกป๋าด้วยซ้ำ ละครป๋าที่ดูจบมีเรื่องเดียวคือ Discovery of Love ชอบมากตอนป๋าด่านางเอกรัวๆ ชอบความปากจัดและซึนของพระเอก แอบจิ้นให้ลงเอยกับพระรองแทน ฮ่าๆ

 

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.21 บทเรียนบทที่21

ท่านป้า ข้าวาดเสร็จแล้ว
พอใจมั้ย?
เอริคหันภาพวาดเหมือนของเขาให้ลูกค้าดู

พ่อหนุ่ม ทำไมรูปสามีของป้าไม่มีรอยตีนกาเลยล่ะ?

ไหนๆ ขอดูมั่งสิ
สามีของนาง ที่นั่งนิ่งเป็นชั่วโมง ยังไม่กล้าขยับตัว

ก็ดีแล้วนี่ ในรูปดูหนุ่มขึ้นเป็นกองเลย ฮ่าๆ

เอริคยิ้ม รู้สึกดีที่ลูกค้าชอบผลงานของเขา

ไม่อ่ะ ฉันอยากได้รอยตีนกามหาเสน่ห์ของสามีฉัน!
ฉันชอบเขาที่ตรงนี้แหละ พ่อหนุ่ม วาดตีนกาเพิ่มให้ฉันหน่อยนะ!

อ่อ ได้สิ ลุง ยิ้มกว้างๆหน่อยนะ ฉีกยิ้มจนถึงใบหูเลยนะ!!!
เอริคเริ่มรับจ้างวาดภาพเหมือนให้ผู้คนในตลาด เพราะเงินของเขาเริ่มหมด

อ่า … ใช่เลยๆ นี่แหละรูปสามีของป้า!!!
พ่อหนุ่มฝีมือดีจริงๆนะ!!

เอริคอมยิ้ม

แล้วนั่นคือรูปเมียของพ่อหนุ่มเหรอ?

เอริคหันไปมองรูปตัวอย่างที่เขาตั้งโชว์ไว้

ไม่ใช่ๆ นั่นเป็น … รูปเพื่อนรักของข้าเอง
ป้าเคยเห็นเขาบ้างมั้ย?
ข้ามีอีกรูปนึงนะ!

เอริคหยิบรูปเฮซองในชุดบัณฑิตให้ลุงและป้าดู

พ่อหนุ่มที่เกล้าผม … ดูคุ้นตานะ

ลุงเคยเห็นเขาใช่มั้ย?!

ข้าเคยเห็นพวกบัณฑิตที่จะไปสอบที่เมืองหลวงก็แต่งตัว เกล้าผม แบบนี้แหละ!
เห็นทุกปี! เจ้าลองไปหาที่เมืองหลวงหรือยังล่ะ?

เอริคเก็บรูปเพื่อนรักของเขา
บางทีเฮซองอาจจะกลับไปสอบเป็นขุนนางที่เมืองหลวงแล้วก็ได้

แต่ถ้าเขายังอยู่ที่แดนเหนือล่ะ?
เอริคคิดไม่ตก ถ้าหากเขากลับเมืองหลวง เขาคงไม่ได้ออกมาอีก

ท่านแม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ข้ากลับมาแล้ว!!!
ลูกแม่ทัพแดนใต้ยืนเคาะประตูอยู่หน้าจวนของแม่ทัพ

แต่ไม่มีคนเปิดประตู

แปลกนัก ต่อให้ท่านพ่อไปชายแดน ก็ต้องมีคนอยู่ที่จวนสิ

เอริคพยายามผลักประตู แต่ประตูล็อคไว้

คุณชาย!!!!!!!!

พ่อบ้าน!!!

คุณชายยยยยยยยยยยยยย!!!!

มีอะไร?!!!
เอริคแปลกใจที่พ่อบ้านของเขาวิ่งเข้ามากอด

ทำไมคุณชายเพิ่งมาเอาป่านนี้ล่ะขอรับ?

ทำไม?! ทุกคนหายไปไหนกันหมด?!
เปิดประตูให้ข้าหน่อย ข้าหิว!!

คุณชายตามข้าน้อยมา!
พ่อบ้านรีบจูงเอริคออกมาจากหน้าจวน ไปยังบ้านของเขา

เอริครีบยัดหมั่นโถเข้าปากด้วยความหิว

ที่บ้านข้าน้อยไม่ค่อยมีอาหารดีๆ หวังว่าคุณชายจะทานได้นะขอรับ

ไปเอามาอีก!!
เอริคอยากได้หมั่นโถเพิ่ม

ขอรับ!!

คุณชายดูผอมไปนะขอรับ

ข้าสบายดี!
เอริคยิ้ม

สรุปว่าท่านพ่อท่านแม่ย้ายไปชายแดนหมดแล้วเหรอ?

คือว่า … เมื่อสองเดือนก่อน ทางการส่งจดหมายมาเรียกตัวคุณชายไปรับราชการทหารขอรับ
แต่ว่าคุณชายยังไม่กลับมาสักที นายท่านก็ตามหาคุณชายไม่พบ
พวกท่านก็เลย …

ท่านพ่อออกตามหาข้า?

ตอนนี้พวกท่านถูกทางการจับไปขังขอรับ

ห้ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!
เอริคแทบสำลัก

นายท่านให้ข้าน้อยรอคุณชายกลับมา
และมอบจดหมายมอบตัวนี้ขอรับ
นายท่านสั่งไว้ว่า …
ให้คุณชายนำจดหมายรายงานตัวนี้ไปยื่นที่กลาโหม
เพื่อนของนายท่านจะรีบจัดการให้ขอรับ

แค่ข้าไม่ไปรายงานตัว เขาต้องจับครอบครัวของข้าไปด้วยเหรอ?!!!

ถ้าเป็นครอบครัวชาวบ้านทั่วไปแบบข้าน้อย
ทางการคงไม่ละเว้นโทษตายให้หรอกนะขอรับ

เอริครู้สึกผิด เดิมทีเขาคิดจะหนีไปให้ไกล
แต่เขาคิดถึงเพื่อน และ ครอบครัว จึงตัดสินใจกลับมา

ไม่รู้ว่าป่านนี้นายท่านจะเป็นอย่างไรบ้างนะขอรับ
พ่อบ้านเริ่มปาดน้ำตา

ไม่ต้องห่วง ข้ากลับมาแล้ว!
ข้าจะพาพวกเขากลับมา!
เอริคเก็บจดหมายรายตัวไว้ อย่างไม่มีทางเลือก

เอริคโกรธมาก จึงไปอาละวาดที่ทางการ
และโดนจับเข้าคุกไปตามระเบียบ

เอริคถูกโบยโทษฐานอาละวาดและถูกไต่สวนกรณีหนีทหาร
เอริคอ้างว่าเขาต้องตามหาเพื่อนเพื่อทำตามสัญญาลูกผู้ชาย
เขาต้องการคืนแหวนหยกวงนี้และทวงหยกของเขาคืน

ผู้ไต่สวนเห็นแหวนหยกวงนั้นก็ตกใจ

เจ้ามีแหวนวงนี้ได้ยังไง?

เป็นของสหายข้า! ข้าไม่ได้ขโมยมานะ
เราแลกเปลี่ยนหยกกัน แต่ข้าต้องตามหาเขา!
ข้าแค่ตามหาเขาเท่านั้น ไม่คิดว่าจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่

เจ้าต้องเข้ารับการบรรจุเป็นทหาร ไม่สามารถผ่อนผันได้!

แต่ข้าอยากเป็นบัณฑิตนี่นา ข้าจะสอบเป็นบัณฑิต!!!

บัณฑิต? แต่เจ้าเติบโตในตระกูลแม่ทัพนะ!

ข้าเติบโตในตระกูลแม่ทัพมาหลายช่วงคนก็จริง
ตั้งแต่ปู่ ของปู่ ของปู่ ของพ่อข้า
เอริคนับนิ้วไล่ลำดับบรรพบุรุษ

แต่พ่อของข้าไม่เคยอยู่บ้านเลี้ยงดูข้าเลย เพราะท่านอยู่แต่ชายแดน
ตระกูลของข้าเป็นรั้วของชาติมาหลายช่วงคนแล้ว
จะเว้นข้าสักช่วงไม่ได้หรือไง?
ข้าก็อยากมีอายุยืนยาว อยู่ดูแลลูกหลานเหมือนท่านนั่นแหละ!

เจ้าพูดอะไรออกมา? ไม่สมกับที่เป็นลูกของแม่ทัพใหญ่!
พ่อของเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

ก็ … ไว้บนไหล่ของท่านพ่อนั่นแหละ!
ข้าจะสอบเป็นบัณฑิต ข้าจะเลือกทางของข้าเอง!!!

แล้วถ้าเจ้าสอบไม่ผ่านล่ะ?

ให้ข้าเป็นประชาชนตาใสๆคนนึงไม่ได้เหรอ?
เอริคยังคงต่อรอง

ไม่ได้! เจ้าร่ำเรียนมาตั้งกี่ปี
ราชสำนักลงทุนกับเจ้าไปมาก เจ้าไม่มีทางหลีกหนี
ถ้าอยากเป็นประชาชนตาใสๆ เจ้าคงไม่มีสิทธิ์ตั้งแต่ร่ำเรียนแล้ว!

ถ้างั้น ขอให้ข้าพิสูจน์ตัวเองก่อน!
เป็นบัณฑิต ก็รับใช้ราชสำนักเหมือนกันกับท่านนี่แหละ!

ก็ได้ … ข้าจะให้โอกาสเจ้า

เอริคไม่มีทางเลือกมากนัก นอกจากเตรียมตัวสอบบัณฑิต

เดี๋ยว ขอแหวนหยกของข้าคืนด้วย!

ไม่ได้ สิ่งนี้จะถูกเก็บไว้เพื่อประกันตัวของเจ้า
ถ้าหากเจ้าคิดหนีทางการอีก เจ้าจะไม่มีวันได้พบครอบครัวของเจ้า
หรือแม้แต่เจ้าของแหวนนี้อีกเลย!

เอริคโกรธมากที่โดนรังแก เขาถูกปล่อยตัวออกไป เพื่อเตรียมสอบ
แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เยี่ยมครอบครัว

นอกจากการทะเลาะวิวาทแล้ว เอริคแทบไม่ได้จับหนังสือเรียนเลย
เมื่อวันสอบมาถึงเอริคก็รับรู้ชะตากรรมของเขาทันที

โธ่เว้ยยยย
ตระกูลทหารแม่ทัพใหญ่ บรรพบุรุษข้า ทำไมไม่ให้สมองนักปราชญ์มาบ้างนะ
เฮ้อ เพราะแบบนี้สินะ ข้าถึงต้องเป็นทหาร T__T

เมื่อวันประกาศผลสอบมาถึง
เจ้าหน้าที่ทางการก็มารับตัวเอริคไป

อ่ะ เปลี่ยนชุดซะ

เอริครับชุดของราชสำนักมาใส่ด้วยความงุนงง

ข้าสอบผ่านเรอะ?!!!

เชอะ เจ้าฝันไปเหรอ?

วันนี้เจ้าต้องไปเข้าเฝ้า

เข้าเฝ้า?

ไปรายงานตัวไงไอ้โง่!

ทำไมต้องรายงานตัวด้วยอ่ะ?

เจ้าต้องไปฝึกเป็นทหารองครักษ์ประจำพระองค์น่ะสิ!

เย้ยยยยยยยยยยยยยย
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เอริคฝันสลาย

เดี๋ยว! ข้าต้องพบครอบครัวของข้าก่อน!

เจ้าจะได้พบเมื่อผ่านการทดสอบ

ว่าไงนะ!!
ถ้าข้าไม่ยอมล่ะ?!

เจ้าไม่มีทางเลือก! ตามมา!

——— บทรักบทที่ 21 บางครั้งเราเลือกไม่ทำตามความฝันของตัวเอง แต่ทำเพื่อความหวังของคนที่เรารัก ———

 
 

Tags:

[Ricsung moment] Interview Hyesung (Kangta’s Starry Night)

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาเฮซองไปออกรายการวิทยุของเพื่อนซี้ คังตะ ที่ช่วงนี้เฮียคังจัดรายการวิทยุ MBC FM Kangta’s starry night อยู่ ทำให้นึกถึงบรรยากาศวันเก่าๆที่ทั้งคู่เคยเป็น DJ จัดรายการด้วยกัน แล้วมีอิป๋าไปเป็นก้างขวางคอบ้างเป็นระยะ (รูปเก่าไม่รู้อยู่ที่ไหน)

เราก็ตั้งตารอ นี่มันรายการเผาเพื่อนแน่นอน มาอัพเดทข่าวค(ร)าวของคุณชินกันบ้างดีกว่า (note เฉพาะเรื่องที่เค้ากรี้ดละกัน ฮ่าๆ)

เฮซอง: เมื่อไม่นานมานี้ ฉันอยู่บ้านเบื่อๆเลยออกไปซื้อของที่ mart แถวบ้าน (พฤติกรรมดูคุ้นๆ พบเจอสองคนนี้ได้ที่ e-mart) ฉันทำ clams sujebi (ก๋วยเตี๋ยวเกาหลี) มันอร่อยมากกกกก รู้สึกเสียดายถ้ากินอยู่คนเดียว เลยเมสเสสหาเอริค เผื่อเขาอยู่บ้านฉันจะได้เอาไปให้กิน แต่ว่า…เอริคเขากำลังยุ่ง ถ่ายละครอยู่ (เสียดายยย) เขาบอกให้เอาไปทิ้งไว้ที่บ้านเขา แต่ก๋วยเตี๋ยวมันจะอืดถ้าทิ้งไว้นาน เพราะฉะนั้น ฉันเลยกินจนหมด! ไว้คราวหน้าฉันจะเอาไปให้เอริคกิน…ถ้าฉันทำมันอีกนะ

คังตะ: งั้นฉันจะตั้งตารอ episode นั้น อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนายทำ sujebi ให้เอริคทาน (^ ^ ปักหมุดรอ)

ปล. ถ้าจำกันได้ มันก็มี Episode แนวๆนี้ เมื่อป๋าอยู่บ้านเบื่อๆเลยออกไปซื้อของมาทำพายวอลนัท ซึ่งมันอร่อยมาก ถ้าเก็บไว้กินคนเดียวก็คงน่าเสียดาย เลยเมสเสสไปหาเฮซอง เผื่อว่าเขาอยู่บ้าน จะได้เอาไปให้ชิม (แต่ให้ง่ายๆก็คงง่ายไป เดี๋ยวหาว่าอ่อย) เอริคถามเฮซองว่าที่บ้านเขามีโค้กมั้ย เขาทำพายวอลนัทไว้ อยากแลกกับโค้กที่บ้านเฮซอง แน่นอนเฮซองตอบกลับไปว่า ฝันไปเถอะ!!! (บิ้วเอง) แต่เอริคชักจูงว่ามันอร่อยมากเลยนะ เฮซองเลย OK ยอมให้ป๋าเอาพายมาให้ชิม (เรื่องนี้ฮีเล่าไปสองรอบได้ คงเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตป๋าที่น่าจดจำ คิคิ)

อ้อ คังตะช่วยยืนยันว่าเฮซองทำอาหารเก่งนะ ทำอร่อย แล้วเขามีสูตรเฉพาะของตัวเองด้วย (ฟังดูน่ากลัวมากกว่า ฮ่าๆ)

Q: ช่วงนี้สมาชิกชินฮวาทำกิจกรรมเดี่ยว รู้สึกยังไงที่เห็นเพื่อนๆตามรายการ TV โดยเฉพาะเอริค จากละครของเขา
เฮซอง: เวลาดูเพื่อนเล่นละครหรือหนัง มักจะรู้สึกอึดอัดแปลกๆ บางทีก็ต้องพูดเอาใจพวกมันนิดนึง
คังตะ: เมื่อก่อนจะมีวลีฮิต “ได้กลิ่นอะไรไหม้ๆมั้ย”
เฮซอง: ใช่ เรื่อง Bulsae (ฟินิก) แต่เรื่องล่าสุดนี้ได้รับการตอบรับดีกว่านะ
คังตะ: ชินเฮซอง นายน่าจะลองเล่นดูนะ
เฮซอง: อย่าฝันเลย!

ปล.ตอนป๋าดังจากประโยคไหม้ๆ เมมเบอร์เอามาล้ออยู่หลายเดือน และเฮซองก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น เพื่อนๆมักจะให้ซองลองเล่นบทไหม้ๆของป๋า ละครไม่เปรี้ยงป๋ายังไม่กังวลเท่ากลัวโดนเพื่อนล้อ ฮ่าๆ

เมื่อถูกถามเรื่อง sub unit
เฮซอง: ฉันเคยทำ sub unit “The birds” นะ หมายถึง แม่นก(เฮซอง)กับลูกนก(จอนจิน)
Q: แล้วถ้าทำ sub unit กับ เอริคล่ะ? (คำถามโยงหาเอริคแทบทุกครั้ง XD)
เฮซอง: ถ้าทำ sub unit กับเอริค เพลงต้องออกมาเริ้ดดดดมากแน่ๆ (นี่จริงใจป่ะเนี่ย? 555)

ปล. ป๋ากับซองก็เคย feat กันบ้าง นานๆครั้ง เมื่อจำเป็นจริงจริ้งงงง เฮซองมาออกรายการเพื่อนรัก เหมือนมา update status กับเอริคมากกว่า ชอบอ่า มาให้สัมภาษณ์บ่อยๆนะคะ แฟนคงมีถามป๋าแน่ล่ะ ว่าได้กิน sujebi ของเบ้บพื่อรึยัง

เรื่องอื่นๆ
– update plan shinhwa ป๋าเริ่มหาเพลงมาคัดเลือกแล้ว คอนเซปยังไม่ได้คุย แต่อยากคัมแบคตุลา คอนธันวา (คงอยากไปงานประกาศรางวัลสิ้นปี และไม่ต้องเคาท์ดาวน์อย่างเดียวดาย) ไชน่าทัวร์ต้นปี ปิดคอนมีนา(ฟินาเล+ครบรอบ19ปี) ทั้งนี้กรุณาเผื่อเวลาเฮียย้วย 2-3 เดือนนะคะ
– ที่เกาหลีมีร้านขายยาชื่อ เฮซอง น่าจะคังตะไม่ก็จีฮูน ถ่ายรูปมาบอกซอง เมื่อหลายปีมากๆๆแล้ว แต่แอนดี้มักเน่น้อยเพิ่งเคยเห็นค่ะ เลยถ่ายรูปมาแปะใน group chat เฮซองนางก็บอกว่าเรื่องนี้มันเก่าแล้ว! เลยโดนพี่มินด่าว่าปล่อยเบลอไปไม่ได้รึไง (พี่มินโอ๋มักเน่ตลอดค่ะ กลัวนุ้งดี้เฮิร์ท เลยเฮิร์ทเฮซองแทน นางถึงเอามาบ่น 555)
– พฤติกรรมการเมา เมื่อก่อนเฮซองคออ่อนสุด เดี๋ยวนี้นางเกทับว่าคังตะคออ่อนกว่า เวลาคังตะเมาจะชอบถอดเสื้อผ้านะ แต่ฮีไม่ได้ทำข้างนอก ฮีแค่อยากเปลี่ยนชุด แต่อารมณ์มิวสิเคิลคงมา เลยนั่งเล่นเพลง แต่งเพลง แบบมี กกน. ตัวนึง บ้างก็มีแค่ผ้าพันคอ ส่วนเฮซองเวลาเมานางจะคึกและดิบมาก ชอบพูดภาษาอังกฤษ แต่เด็ดสุดคือสำเนียง ชอบเชียร์ให้ดื่ม one! two! ทั้งคืน สำเนียงพิลกโยนั้นหาฟังได้ในชินฮวาบังซงตอนแฉพฤติกรรมเมาเรื้อน ป๋าเลียนแบบนางได้ทั้งท่าทางและสำเนียง
– หลัง 5 ทุ่ม ทำอะไร? เฮซองบอกว่า นางมักจะอยู่ในครัว (ฮ่าๆ ทำไมนึกภาพออก) บางทีนางก็คิดนะ “ว่าถ้าฉันกินตอนนี้ พรุ่งนี้จะต้องเสียใจแน่ๆ” (นางต้องไดเอทเสมอ)แล้วก็กลับไปนอน แต่บางทีนางก็แค่กินค่ะ! (สติหลุด)
– ช่วงนี้เจอเฮซองได้ใน reality boys 24 นะคะ (นี่ก็ยังไม่ได้ดู) นางพูดไว้ดีมาก ถ้านางอยู่ในทีม นางไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นจุดอ่อน เพราะว่า Team จะช่วยปิดจุดอ่อนให้นางและทำให้แสดงด้านที่เริ้ดของนางออกมาได้ (เหมือนชินฮวาไง เวลาอยู่รวมกันออร่าของเมมเบอร์จะช่วยส่องให้ทุกคนดูดี ชินฮวาเด่นเรื่องเต้นเพราะมีมินวูและจอนจิน เด่นเรื่องร้องเพราะมีเฮซองและดงวาน แรพก็เริ้ดเพราะมีทั้งเอริคและแอนดี้)

 
Leave a comment

Posted by on July 7, 2016 in Hyesung, RS's moment

 

Tags: , , ,

[One Shot] RS – หน้าตาของวง

ไม่ได้แต่งฟิคสั้นๆมานานมาก ฟิคยาวก็ใช่ว่าจะจบ >////<

(พิมพ์ไปยาวมาก save ปุ้บ เหลือบรรทัดเดียว T_T)

ตอนปี 2011 ป๋ามาจัด FM ที่เมืองไทย ตอนนั้นแฟนๆไปรอรับป๋าบางตา … 5 ปีผ่านไป ด้วยแฟนๆที่เพิ่มขึ้น ละครก็ฮิต แถมเพิ่งจบไป แฟนๆบางส่วนก็ไปรอรับป๋าที่สนามบินกันแล้ว หวังว่าป๋าคงจะใจชื้นขึ้นมานะคะ ครั้งที่แล้วดูกริบๆอาจจะเสียเซลฟ์อยู่บ้าง

ป๋ามาพักผ่อน เราก็ทำงานหาเงินหยอดกระปุกรอไปสินะ >////< ฮีบอกว่าปลายปีมาแน่จ้า พร้อมเพื่อนๆ อีกครึ่งปีเอง

อ้อ วีคนี้มีเปิดขายบัตร FM ฉลองวันเกิดลูกนกนะคะ ขายบัตร 7 July 6 PM เวลาบ้านเรานะ ที่ interpark งานจัดวันที่ 20 Aug. หลังวันเกิดลูกนกวันเดียว … หวังว่า พ่อนก แม่นก จะมากันพร้อมหน้าเนอะ >//< อยากเห็นโมเม้นครอบครัวอีกอ่ะ

 
2 Comments

Posted by on July 3, 2016 in RS's Short Fic

 

Tags: ,