RSS

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.14 บทเรียนบทที่14

12 Jun

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.14 บทเรียนบทที่14

 

ย้ากกกกกกกกกกกกก

เอริคหลบปลายเท้ายาวเก้งก้างได้หวุดหวิด

แต่…

พลั้ก!!!!!!!!!!!!!!

เอริคไม่ทันระวังช่วงล่างจึงถูกเตะตัดขาล้มลง

เหยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เอริคกลิ้งตัวหลบ เท้าคู่เดิมที่ตามกระทื้บซ้ำ

อย่าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้านะ!!!
เอริคม้วนตัวลุกขึ้นในสภาพมอมแมม(คลุกดินจนทั่ว)

ที่ข้าไม่ตอบโต้ ก็เพราะเห็นว่าเจ้าเพิ่งหายป่วย
เอริคปัดฝุ่นดินออกจากเสื้อของเขา

ข้าแกล้งล้อเจ้าเล่นเท่านั้น ถ้าเจ้าไม่ชอบข้าจะไม่ทำอีกก็ได้!
หรือว่า …
นี่คือจูบแรกของเจ้า?!!!
เอริคม้วนปลายผมของเขา พลางครุ่นคิด

แต่ปลายเท้าของเฮซองก็มาอยู่บนยอดอกของเขาเต็มๆ

อ่า~~
ข้าไม่รู้จริงๆนะ ว่าเป็นครั้งแรกของเจ้า
เอริคนอนยิ้ม แม้จะอยู่ภายใต้ฝ่าเท้าของเฮซอง

ไม่ใช่สักหน่อย!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เฮซองยกเท้าขึ้น เมื่อได้สติ

ไม่งั้น ข้าทำอะไรผิด?
เอริคยื่นมือให้เฮซอง ช่วยดึงเขาขึ้นมา

ข้าแค่อยากออกกำลัง!
เฮซองเก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ แล้วสะบัดหน้าเดินหนี

เฮ้ … เราจูบกันก็ไม่เห็นไปไรนี่
เจ้าก็เป็นผู้ชาย ข้าก็เป็นผู้ชาย … ถือซะว่า
เอริครีบลุกตามเฮซองไป

น่ารำคาญนัก!!!
เฮซองหันกลับมาฟาดใส่เอริค หลังจากเดินระงับโทสะได้ไม่กี่ก้าว

เจ้าเขิญข้าใช่ม้ะ?
เอริคคว้ามือเฮซองไว้

ผู้ชายที่ไหนเขาจูบกันเล่า!!!
เฮซองยกขากั้นระหว่างเขาและเอริค

เอริคจับขาของเฮซองแล้วพลิกกลับ
เฮซองกระเด็นล้มลงไม่เป็นท่า

หยุดนะ!!!
เสียงชายร่างเล็กกำลังวิ่งมาที่พวกเขา

เฮซองอ่า… เจ้าเป็นอะไรมากรึป่าว?
มินวูเขย่าตัวเฮซองที่นอนนิ่ง

ย้า!!! ทำไมเจ้าต้องซ้อมเขาด้วย!
เขาไม่สบายไม่ใช่รึ?

ข้า …
เอริคพูดไม่ออก เมื่อเห็นเฮซองนอนนิ่ง

เจ้าไม่เห็นเขาซ้อมข้ารึไง?
ดูสิ ข้าจะลงไปคลุกดินมอมแมมแบบนี้เองรึไง?!

ข้าเห็น! ข้าเห็นเจ้าจับเขาทุ่มลง!

ไอ้!!!!!
เอริคหงุดหงิดที่เพื่อนร่างเล็กไม่เชื่อเขา

ถอยไป! ข้าจะดูเขาเอง!

อย่าแตะต้องเขา!!!
มินวูพยุงเฮซองขึ้น

เฮซองเริ่มรู้สึกตัว
เจ้าตัวเล็ก … เจ้ามาได้ยังไง?

เฮซองอ่า … เดินไหวมั้ย?

เฮซองเหล่สายตาคู่เล็กไปที่เอริค

ข้าจะแบกเจ้ากลับเอง!
เอริคเดินเข้ามาโอบเอวของเฮซอง

อย่ามาแตะต้องข้า!!!!!
เฮซองผลักเอริคออก แต่ตัวของเขาก็เซถลา(สู่อ้อมกอดนายตัวเล็ก)

เจ้ายังไม่หายดีใช่มั้ย?
มินวูสัมผัสใบหน้าเล็กๆขาวซีด

พยุงข้ากลับไปที!

ชิ!!! เมื่อกี้ยังเตะเอาเตะเอา!
เอริคเตะดินฟุ้งด้วยความหงุดหงิด

มินวูพาเฮซองกลับมาที่ห้องพักของเขา
เจ้านอนที่ห้องข้าเถอะนะ
เอริคจะได้ไม่มารังแกเจ้าอีก

เฮซองล้มตัวนอนลงเพราะอ่อนเพลีย

เจ้าจะทำอะไร?
เฮซองไม่อาจข่มตาหลับ เพราะยังระแวง

หน้าเจ้ามอมแมม ข้าเช็ดให้นะ
มินวูเลือกผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดที่สุดของเขามาชุบน้ำ
แล้วเช็ดหน้าให้เฮซอง

ไม่ต้อง! ข้าทำเอง!
เฮซองลุกขึ้น

ข้าไม่ใช่ผู้หญิง เจ้าไม่ต้องมาดูแลข้า!
เฮซองเว้นระยะห่างจากมินวู

ข้าไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น!
มินวูรีบปฏิเสธ

จริงเหรอ?
เฮซองขยับมาใกล้ๆ จนใบหน้าของเขาแทบจะชิดใบหน้าหล่อๆของมินวู

ข้าไปนอนที่อื่นดีกว่า!
เฮซองลุกออกไป ทิ้งมินวูไว้ กับเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

@ห้องเรียน

วันนี้เธอจะมาเรียนรึป่าวนะ?
มินวูยังคงนั่งจ้องประตู สายตามองเหม่อ

ปั้ง!!!!
เสียงหนังสือที่หล่นตรงหน้า ปลุกมินวูให้สะดุ้งตื่น

เขาอยู่ไหน?!
เอริคปรากฏตัวกลางห้องเรียน

วันนี้นายมาเรียนอีกแล้วเหรอ?
มินวูแปลกใจ เช่นเดียวกับเพื่อนๆในสำนัก

เมื่อคืนนายพาเขาไปค้างด้วยใช่มั้ย?!
แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?!

ฉันไม่รู้ … นายมาแล้วก็กลับไปนั่งเรียนข้างหลังไป๊!
ยืนตรงนี้มันบังฉัน!!!

ไอ้ตัวกะเปี๊ยก!!!
เอริคกดหัวมินวูจนแนบกับโต๊ะ

ย้ากกกกกกกกกก!!!!
มินวูพยายามยกหัวของเขาขึ้น แต่ไม่สำเร็จ

ปั๊ก!!!!!!!!!
เสียงหนังสือกระแทกหลังของเอริคด้วยฝีมือของเฮซอง

วันนี้เจ้าตายแน่!
เอริคลุกตามเฮซองออกไป แต่เฮซองหายตัวไปแล้ว

เอริคตามหาเฮซองทั่วสำนักแต่กลับไม่พบ
เจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นเหรอ!!!!

1 สัปดาห์ผ่านไป

ยังคงไร้เงาบัณฑิตชิน

2 สัปดาห์ผ่านไป

ลูกแม่ทัพแดนใต้หายไปจากสำนัก

3 สัปดาห์ผ่านไป

“เฮซองกลับมาแล้ว”

เอริคอ่านข้อความที่มินวูส่งมากับนกพิราบ

ถ้าเจ้ายังสบายดี ข้าจะฆ่าเจ้า!
เอริครีบควบม้ากลับไปที่สำนัก

เฮซองยืนสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้กับเพื่อนบัณฑิต
เหมือนกิจวัตรทุกเช้าของบัณฑิตที่นี่

แต่แล้วเหล่าบัณฑิตต้องวงแตก เมื่อเอริคควบม้ากลับเข้ามาที่สำนัก
ความสงบสุขเพียงสองอาทิตย์หายไปทันทีที่เอริคกลับเข้ามา

เอริคมองหน้าเฮซอง เพื่อนที่เขาออกตามหา
เฮซองเดินตามเพื่อนบัณฑิตไป ทำเหมือนเอริคไม่มีตัวตน

เอริครีบลงจากม้า คว้าแขนเฮซองไว้

เจ้าหายไปไหนมา!!

ข้าจะมีธุระส่วนตัวไม่ได้หรือไง?

ไปกับข้า!

เฮซองดึงมือของเอริคออก
ต่อจากนี้ ไม่ต้องยุ่งกับข้า ไม่ต้องตามข้าอีก

ข้าตามเจ้าซะเมื่อไหร่?! เจ้านั่นแหละที่ตามข้า!!!
เอริครู้สึกน้อยใจ เขาออกตามหาเฮซองด้วยความเป็นห่วงตลอดทั้งอาทิตย์

งั้นข้าคงมองเจ้าผิดไปเอง
เฮซองหันหลังให้เอริค

เจ้ายังโกรธข้า?
เอริคขวางทางเฮซองไว้

ไม่ …
เฮซองสบตาเอริค

เจ้ากำลังทำอะไร?
จะยืนขวางทางข้าทำไม?
.
.
.

เอริคยืนนิ่ง ไม่มีคำตอบ

เจ้ายัง … คิดถึงข้าเหรอ?
เฮซองถามด้วยแววตาเรียบเฉย

ถือซะว่า … ข้าเพิ่งเข้ามาเรียนวันแรกก็แล้วกัน
เฮซองเดินผ่านเอริคไปเพื่อกลับเข้าห้องเรียน

เอริคยังคงยืนนิ่ง ครุ่นคิดกับตัวเอง

… ไม่มั้ง …
มันคงไม่ใช่ความคิดถึงแน่!

——— บทรักบทที่ 14 เวลา+ระยะทาง = ความคิดถึง? ———

Advertisements
 
 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: