RSS

Monthly Archives: June 2016

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.20 บทเรียนบทที่20

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.20 บทเรียนบทที่20

ท่านรู้จักบ้านของมหาบัณฑิตตระกูลชินบ้างมั้ย?

แซ่ชินเหรอ? ข้าไม่เคยเห็นใครที่ใช้แซ่นี้มาก่อน

แล้วท่านพอจะมีบันทึกการโยกย้ายข้าราชการมาที่นี่บ้างรึเปล่า?

ไม่มีคนย้ายมาที่นี่หลายปีแล้วนะ!

แล้วเมืองอื่นๆล่ะ?

ทำไมเจ้าไม่ไปกองทะเบียนที่เมืองหลวงล่ะ?
เลขาที่สำนักทะเบียนประจำเมือง กำลังค้นหาบันทึกการโยกย้ายให้เอริค

ไม่ค่อยมีใครยอมย้ายมาลำบากที่ทางเหนือนี้หรอก
อาจจะมีมหาบัณฑิตแวะมาตรวจราชการบ้าง แต่ไม่มีใครอยู่เกินปีหรอกพ่อหนุ่ม

ป่านนี้คงย้ายไปตรวจราชการที่อื่นแล้ว!

เอริคเปิดดูหนังสือโยกย้ายของเมืองนี้ ไม่พบรายชื่อที่เขาต้องการ

ขอบคุณท่านมาก
เอริคยังไม่สิ้นหวัง เขาขี่ม้าออกจากเมืองนี้ เพื่อไปยังเมืองถัดไป

ที่หน้าประตูเมือง

เจ้าจะไปไหน!!!

เอริคหยุดชะงัก
ก่อนจะรีบควบม้าหนี

จับเขาไว้!!!!

ยังไม่ทันจะพ้นประตูเมือง
ตาข่ายยักษ์ถูกโยนลงมา คลุมตัวเอริคไว้

เอริคถูกดึงลงมาจากหลังม้า

ไอ้ตัวแสบ จะหนีไปไหน!!!!

แหะๆ ท่านพ่อ …
เอริคทำใจดีสู้เสือ เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อของเขา

ป้าบ!!!!!!!!!!!!
แม่ทัพแดนใต้ตบหน้าลูกชายที่หนีออกจากสำนักและจวนแม่ทัพ

เจ้าคงรู้ใช่ไหม ว่าข้าตบเจ้าทำไม?!

เอาตัวเขากลับไป!!!
แม่ทัพสั่งทหารให้ลากตัวลูกชายกลับ

ท่านพ่อ!!!!!!! ฟังข้าก่อนได้มั้ย?!
ข้าไม่ได้หนีออกมานะ!!!
ข้าเรียนจบแล้ว!!!

ไหนล่ะ หนังสือจบการศึกษา?!

อยู่ที่สำนัก …
เอริคตอบเสียงอ่อย

ถ้างั้น เราก็กลับไปที่สำนักกัน!

ไม่! ข้าเรียนจบแล้วจริงๆ!
นี่คือกระบี่ที่อาจารย์ใหญ่มอบให้ข้า!!!
เอริครีบอวดกระบี่ของเขา

ท่านพ่อ ดูสิ!
กระบี่นี้มีชื่อของข้าด้วยนะ!
ข้าไม่ได้ขโมยมาแน่นอน!!!

ไม่อยากจะเชื่อ!

เอริคยืนหน้าซีด

ไม่อยากจะเชื่อ!!! ว่าเจ้าจะมีวันนี้!!!
แม่ทัพโอบกอดลูกชายเจ้าปัญหาของเขา

เจ้าเรียนจบแล้ว!!! ดีจริงๆ!!!

เอริคยืนแข็งทื่อทำตัวไม่ถูก
เขาจำไม่ได้แล้ว ว่าเคยอยู่ในอ้อมกอดของพ่อหรือไม่

(เมื่อกี้เขายังตบข้า
ตอนนี้เขากลับกอดข้า)

เจ้าโตแล้วสินะ!!!
ท่านแม่ทัพมองลูกชายที่โตเป็นหนุ่ม กำยำ และหล่อเหลา

ไป! กลับบ้าน! แม่ของเจ้าต้องดีใจมากแน่ๆ!

เดี๋ยวท่านพ่อ!
ข้ายังไม่อยากกลับ ข้าอยากท่องเที่ยวพักผ่อนก่อน!

ได้! เราเที่ยวที่นี่สักอาทิตย์นึงแล้วค่อยกลับกัน!

เอ่อ … ไม่ ข้าอยากออกไปเผชิญโลกกว้างตามลำพังสัก 2-3 เดือน
น้า… ท่านพ่อนะ

ไม่ได้! เจ้าเรียนจบแล้วจะต้องบรรจุเป็นทหาร!

แต่ว่า!

เมื่อเจ้าเรียนจบแล้ว เจ้าจะต้องเป็นทหารในราชสำนักทันที
ไม่นานคงมีหนังสือมาถึงจวน

ท่านพ่อ~~~~~~~
เอริคโอดครวญ

ข้าต้องตามหาเพื่อนของข้า เขาทำให้ข้ามีวันนี้
ข้าจะต้องตามหาเขา!

เขาเป็นใคร?

เขาคือเพื่อนบัณฑิตของข้าที่สำนัก
แต่เขาย้ายตามพ่อของเขามารับราชการที่แดนเหนือ

ไม่ยาก ข้าให้อาของเจ้าตามหาเขาได้!
เขาชื่ออะไรล่ะ?

ชินเฮซอง ครอบครัวของเขาเป็นมหาบัณฑิต

แซ่ชินเหรอ? ข้าไม่เคยได้ยิน
ไม่ค่อยมีใครใช้แซ่นี้นะ

ข้าคิดว่าคงไม่ใช่แซ่จริงๆของเขา
ข้าถึงต้องออกตามหาเขาเอง
ท่านพ่อ … ขอเวลาข้าหน่อยได้มั้ย?

เพื่อนคนนี้สำคัญมากนักหรือ?

ใช่ เขาคือเพื่อนคนเดียวของข้า
ข้าคงเรียนไม่จบ หากไม่มีเขา
ข้าสัญญากับเขาไว้แล้ว ว่าจะต้องตามหาเขาให้เจอ

ก็ได้ ลูกผู้ชายต้องรักษาสัญญา
แต่ข้าให้เวลาเจ้าแค่เดือนเดียวเท่านั้น!

ไม่ว่าจะเจอเขาหรือไม่ เจ้าต้องรักษาสัญญากับพ่อ ว่าจะรีบกลับมา!

ครับ!
เอริคแอบไขว้นิ้วไว้ด้านหลัง

เฮซองงี่ … เจ้าอยู่ที่ไหน?
ทำไมไม่เขียนหาข้าบ้างเลย?

เอริคนอนดูดาวอยู่กลางป่า
เขานอนพับดาวจากใบหญ้าข้างๆกาย

ดาวนำโชคของข้า เจ้าอยู่ที่ไหนนะ …

——— บทรักบทที่ 20 ความรัก ต้องออกตามหา ———

Advertisements
 
 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.19 บทเรียนบทที่19

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.19 บทเรียนบทที่19

“เจ้ารู้มั้ยว่าทำไม … ”

เอริคนั่งเหม่อมองทุ่งหญ้ากว้างไปจนสุดเนินเขา
ภาพที่เฮซองนั่งท่องหนังสือ ในขณะที่เขานั่งวาดรูป
เฮซองชอบถามคำถามมากมาย แต่เขากลับจำไม่ได้

“เจ้ารู้มั้ยว่าทำไม … ”

“… ทำไมเจ้าโง่แบบนี้!”

“นี่เจ้าไม่ได้ฟังข้าเลยใช่มั้ย?!”

ข้าควรจะตั้งใจฟังเจ้าสินะ ไม่งั้นข้าคงจำอะไรได้มากกว่านี้!
เอริคล้มตัวลงนอน เอาหนังสือทั้งสองเล่มหนุนหัวไว้

ข้าเกิดในตระกูลทหาร ข้าจะต้องเป็นทหารใช่มั้ย?
เอริคมองก้อนเมฆที่ลอยเอื่อย

แม้ข้าอยากจะหลบอยู่ที่นี่ตลอดไป
แต่ข้าอยากเจอเจ้า … และอยากให้เจ้าภูมิใจในตัวข้า

ทุ่งแห่งนี้มันไม่น่าอยู่อีกแล้ว เมื่อไม่มีเจ้า

เอริคเอื้อมมือขึ้นไป พยายามจะแตะก้อนเมฆ
แหวนหยกที่เฮซองมอบไว้ สะท้อนแสงแดด

“หยกแท้ … มันก็เป็นหยกแท้”
“เจ้าต้องพิสูจน์ให้ได้ ว่าเจ้าเป็นหยก ไม่ใช่ก้อนหิน”

เอริคนึกถึงคำพูดบางคำที่เฮซองมักจะให้กำลังใจเขาเสมอ

เฮ้อ … เด็ก 10 ขวบยังอ่านเข้าใจงั้นเหรอ?
เอริคดึงหนังสือที่หนุนหัวออกมา 1 เล่ม

บทที่1 …

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ข้าเอาหนังสือมาให้
ซอนโฮหอบหนังสือมาให้เอริคที่ห้อง
แต่ไม่มีเสียงตอบจากเจ้าของห้อง

ข้าขอเข้าไปนะ!
ซอนโฮรวบรวมความกล้าเปิดประตูเข้าไปในห้องของเอริค

เอริคฟุบหลับเป็นตายอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ

ซอนโฮค่อยๆวางกองหนังสือลง
แล้วเก็บหนังสือเล่มอื่นๆวางให้เรียบร้อย

เจ้าคงอยากไปจากที่นี่จริงๆ
ซอนโฮก้มเก็บกระดาษภาพวาดที่วางเกะกะ

รูปบัณฑิตชินในอริยาบถต่างๆ

ซอนโฮเหลือบมองเอริคที่ยังฟุบหลับ
เขาแอบเปิดกล่องไม้ที่เก็บภาพวาด

ยังมีภาพวาดของเฮซองอีกมากมายอยู่ในนั้น
รวมทั้ง ภาพเปลือยที่อยู่ลึกสุดของกล่อง

(เจ้ามันบ้าไปแล้ว!)
ซอนโฮรีบเก็บภาพวาดทั้งหมดลงกล่อง
แล้วทิ้งภาพวาดบางส่วนไว้ที่พื้นเหมือนเดิม

ซอนโฮรีบออกไปจากห้อง ถ้าเอริครู้เข้าเขาคงไม่ได้รับความปรานี

เจ้าแอบเข้ามาหาข้าเหรอ?!
เอริคนั่งลงข้างๆซอนโฮ ที่กำลังทานข้าวในโรงอาหาร

ซอนโฮรีบยัดข้าวเข้าปาก

ขอบใจนะที่เอาหนังสือมาให้!
ข้านั่งกินด้วยได้มั้ย?

ซอนโฮอยากปฏิเสธ แต่ก็ไม่กล้า

ตั้งแต่เฮซองย้ายไป ข้าก็ไม่ชอบนั่งกินข้าวที่นี่คนเดียว

อยากทำอะไรก็ทำเถอะ!

เอริคยิ้ม
งั้นเจ้ามากินข้าวพร้อมข้าทุกวันนะ!

พร้วดดดดดดดดดดดด!!!
ซอนโฮสำลักข้าวคำใหญ่

ทำไม?! รังเกียจเหรอ?
เอริคตบหลังซอนโฮ

เปล่า … ข้ากลัวเจ้าจะแย่แล้ว
ซอนโฮเริ่มเข้าใจว่าทำไมเฮซองถึงได้จากไป

เอริคตั้งใจเรียนเพื่อให้จบภายในปีหน้า
แต่หนทางไม่ง่ายอย่างที่เขาคิดไว้
เขาจึงต้องใช้เวลาอีกครึ่งปี อาจารย์ในสำนึกจึงยอมให้เขาจบการศึกษา

ข้ายินดีที่เจ้าได้จบจากสำนักที่มีชื่อเสียงแห่งนี้(จนได้)
อาจารย์ใหญ่เจ้าของสำนัก ออกมาแสดงความยินดีกับเอริค ลูกแม่ทัพแดนใต้
ศิษย์คนสุดท้ายของรุ่นนี้(คนอื่นจบไปหมดแล้ว)

ต่อไปเมื่อเจ้าไปเป็นแม่ทัพใหญ่ คุมบริวารมากมาย ก็จงใช้วิชาความรู้ที่สั่งสมมา
ช่วยเหลือประเทศชาติให้พ้นภัยอันตราย ดังที่ข้าคาดหวังไว้

เอริคยิ้มเจื่อน
แต่ข้าตั้งใจจะไปสอบเป็นราชบัณฑิต!

อาจารย์ใหญ่เอามือทาบอกด้วยความประหลาดใจ

ถ้าเป็นเช่นนั้น … พ่อเจ้าคง … ต้องประหลาดใจแน่ ^ ^”

ถ้าเจ้าวางอนาคตไว้เช่นนั้น ข้าก็ขอให้เจ้าโชคดี
การสอบปีนี้เจ้าคงเตรียมตัวไม่ทัน
แต่เจ้ายังมีเวลาอีกครึ่งปี ในการสอบครั้งหน้า

อาจารย์ใหญ่เปลี่ยนของขวัญจากกระบี่เป็นกล่องหนังสือ

เดิมทีข้าจะมอบกระบี่นี่ให้เจ้า
แต่ถ้าเจ้าตั้งใจจะไปสอบราชบัณฑิต เจ้าก็ควรมีหนังสือชุดนี้ไว้

ไม่เป็นไร! ข้ายังไม่พร้อมที่จะสอบในตอนนี้!
เอาเป็นว่า ข้าขอกระบี่นี้ก็แล้วกัน!!!
เอริครีบคว้ากระบี่ไว้ แทนกล่องหนังสือ

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าไปล่ะนะ?!

อ่อ เดี๋ยวก่อน
ข้ากำลังจะเขียนหนังสือรับรองการศึกษาให้เจ้า
หรือจะให้ข้าส่งไปที่จวนแม่ทัพดีล่ะ?

ท่านเขียนเอาไว้ เดี๋ยวข้ากลับมาเอา!
ไม่ต้องส่งไปที่จวนของพ่อข้า!!!
ข้าจะถือไปให้ท่านพ่อเอง!!!

เอริคก้าวเท้าออกมาจากห้องอาจารย์ใหญ่
ในที่สุดเขาก็ปลดภาระจากที่นี่ได้สักที

เอริคกลับไปเก็บของที่ห้อง เพื่อออกตามหาสหายคนเดียวของเขา
ซึ่งสัญญาว่าจะเขียน จม. มา แต่จม.นั้นก็ไม่เคยมี

เอริคเก็บภาพวาดของเฮซอง 2-3 ภาพที่เขาชอบที่สุด ติดตัวไป
ส่วนภาพที่เหลือเขาจำใจเผาทิ้ง

ภาพวาดอื่นๆและหนังสือผู้ใหญ่
เอริคเอาไปขายเพื่อแลกเป็นเงินสำหรับใช้จ่ายในการเดินทาง

เอริคนับเหรียญในถุงเงินของเขา
คงอยู่ได้อีกหลายเดือน!

เอริคเจียดเงินเพื่อซื้อขนมในตลาดและพุทราเชื่อม
เฮซองจะต้องกระโดดกอดเขาแน่ๆ ถ้าได้เห็นขนมพวกนี้

ท่านกำลังจะไปไหน?

เอริคพบคู่หมั้นของเขาที่ตลาด

ขอโทษนะ แต่ข้าไม่รู้จักเจ้า!
เอริคแกล้งทำเป็นไม่รู้จักนาง รีบคว้าถุงผ้าแล้วออกเดินทาง

เอริคขี่ม้ามุ่งไปทางเหนือ ตามที่เฮซองเคยบอกไว้

เมื่อเข้าด่านภาคเหนือ

คุณชายจะไปที่ไหนรึ?
นายด่านตรวจตราประจำตัวของเอริค

ทำไมข้าจะไปไหนมาไหนไม่ได้?
เอาตราของข้าคืนมา!!!

ทำไมเจ้าถึงมีตราของจวนแม่ทัพ?
หัวหน้าด่านเข้ามาสมทบ

นั่นมันตราของข้า!
ข้าไม่ได้ขโมยมันมานะ!

งั้นเจ้าก็เป็นคนของจวนแม่ทัพแดนใต้

ใช่! ข้าเป็นลูกชาย(หล่อหน้าหยก)ของแม่ทัพแดนใต้!
ถ้าเจ้ารู้จักพ่อข้า ก็คืนตราให้ข้าเดี๋ยวนี้!!!

ลูกแม่ทัพแดนใต้ เจ้ามาทำอะไรที่แดนเหนือนี้?

ข้ามาท่องเที่ยว!
ข้าไม่ใช่คนสอดแนมหรอกน่า!!!

ข้าคิดว่าเจ้าคงต้องพักอยู่ที่นี่สักคืน
แม่ทัพของเราคงต้องการพบเจ้า

ย้า!!! ข้าไม่ใช่คนของกองทัพนะ!!!
ข้าเป็นประชาชนทั่วไป เจ้าไม่มีสิทธิ์มาเหนี่ยวรั้งข้า!

เอริคพยายามแย่งตราประจำตัวคืน
แต่สุดท้ายก็ถูกทหารทั้งด่าน ล้อมจับไว้ได้

ณ จวนแม่ทัพ

เจ้าคือเอริคเหรอเนี่ย?
ท่านแม่ทัพผู้คุมแดนเหนือเข้ามาหาเอริคที่ห้องรับรอง

เจ้าโตขึ้นมาก จนข้าจำไม่ได้เลยนะ

คารวะท่านอา
เอริครีบสำรวมกาย

พ่อเจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าจะมาที่นี่

ข้าไม่ได้บอกท่านพ่อว่าจะมา

ไม่เป็นไร ข้าส่งสาส์นไปบอกท่านพ่อของเจ้าแล้ว!

ห๋า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เจ้าเรียบจบแล้วหรือ?
ท่านแม่ทัพรินน้ำชาอย่างใจเย็น

จะ จบแล้ว!
ข้าแค่แวะมาเที่ยว และตามหาเพื่อน
หวังว่าท่านอาจะปล่อยข้าไป

ไว้พ่อของเจ้ามาถึงก่อน แล้วค่อยไปเถอะ

แต่ว่า …

พักให้สบาย อารู้วีรกรรมของเจ้าดี
เพราะฉะนั้น ไม่ต้องพยายามหนี
ที่นี่คือจวนของข้า ปลอดภัยที่สุดในแดนเหนือนี้!

เอริคนั่งลง ใจห่อเหี่ยว
ลูกแม่ทัพแดนใต้อย่างเขา กลับถูกจับขังอยู่ในจวนแม่ทัพแดนเหนือ

ถ้าข้าหนีออกไปไม่ได้ ข้าก็ไม่ใช่เอริคแล้ว!!!
เอริคคิดหาทางหนี ก่อนที่พ่อของเขาจะมาลากตัวเขากลับไป

——— บทรักบทที่ 19 อย่าให้อะไร มาเปลี่ยนแปลงตัวตนที่เรามี ———

 
 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.18 บทเรียนบทที่18

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.18 บทเรียนบทที่18

เฮซองจากไปแล้ว เอริคกลับเงียบลง
ความคิดถึงก่อตัวขึ้นทุกวัน เอริคสงสัยว่าเฮซองจะคิดถึงเขาบ้างรึป่าว

เจ้า … คืนนี้แวะมาข้าที่ห้องหน่อย!
เอริคเรียกบัณฑิตลีซอนโฮที่โรงอาหาร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ซอนโฮเปิดประตู

ทำไมเจ้าไม่ไปหาข้า?!
เอริคยืนหน้ามุ่ยอยู่หน้าประตู

ข้าต้องอ่านหนังสือ

ชริ! เดี๋ยวนี้เจ้าไม่เกรงข้าแล้วใช่มั้ย?
เอริคยกกำปั้นขู่

ก็ได้!
ซอนโฮรีบปิดประตูห้อง ล็อคกลอน

อย่าดึกนักนะ ข้าต้องไปหอสมุดตอนเช้า
ซอนโฮ บัณฑิตหนอนหนังสือถอดเสื้อคลุมออก ทีละชั้น

เจ้าทำอะไร?

เจ้าไม่ได้มาวาดรูปหรอกเหรอ?

ข้าไม่มีอารมณ์!

ซอนโฮมักเป็นแบบวาดภาพนู้ดให้เอริค
ในเมื่อเอริคไม่อยากวาดรูป …

เจ้าคงไม่ให้ข้า บิ้วอารมณ์ให้เจ้าหรอกใช่มั้ย?
ซอนโฮรีบใส่เสื้อผ้า รัดเข็มขัดผ้าให้มิดชิด

เฮ้ย! เจ้าหนอนหนังสือ!
ตัวเจ้ามีอะไรดีเหรอ?
รูปร่างก็งั้นๆ!

ซอนโฮหน้านิ่ว

แล้วเจ้ามาหาข้าทำไม!!!

ติวหนังสือให้ข้าหน่อย

อะไรนะ?!!!!

เข้าเรื่องเลยนะ!
เจ้าต้องทำให้ข้าไปจากสำนักนี้ให้ได้!
ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี!!!

เจ้าอยากไปแล้วเหรอ?
เจ้าพร้อมจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเหรอ?

หึ! ไอ้ละอ่อน ข้าโตกว่าเจ้าหลายปีนะ!

เจ้าแค่เกิดก่อนข้า ตัวโตกว่าข้า
แต่ข้ารู้มากกว่าเจ้านะ!

แล้วไง?!

เรียกข้าว่าอาจารย์สิ แล้วข้าจะช่วย

หึ เจ้าอยากตายใช่มั้ย?!

ปล่อยข้านะ!!!!
ซอนโฮถูกขังอยู่ในคอกม้า

เอริคนอนพับดาวอยู่บนกองฟางข้างๆโรงม้า

จะให้ข้าเรียกเจ้าว่าอาจารย์งั้นเหรอ?!

เจ้าทำกับข้าแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าจะจบไปจากที่นี่ได้!!!

งั้นข้าไปล่ะ!
เอริคกลับไปที่ห้องพร้อมเสื้อผ้าของซอนโฮ

@ห้องเรียน

เอริคเริ่มกลับมาเรียน ตั้งแต่เฮซองจากไปสักพัก

ทำไมวันนี้ลีซอนโฮไม่มาเรียน?
อาจารย์ถามหา แต่ไม่มีใครรู้

ถ้าไม่มีเขาจะไม่สอนรึไง?!
เอริคส่งเสียงดังมาจากด้านหลัง

ถ้าเจ้ายังกวนประสาทข้า ข้าจะไม่สอน!

เอริคถีบโต๊ะกระเด็นไปเกือบถึงหน้าชั้นเรียน

เจ้าอันธพาล!!!!!!!!!!!!
(อาจารย์หลบแทบไม่ทัน)

เอริคเดินออกจากห้องเรียนไป
ทั้งที่เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ว่าจะต้องเข้าเรียนทุกวิชา

@คอกม้า

แสงแดดส่องเข้ามา กระทบผิวขาวซีดของซอนโฮ

ข้า …
ซอนโฮเอื้อมมือขึ้น

ข้า … หิวน้ำ

เจ้าจะสอนข้ารึยัง?

ซอนโฮพยักหน้า

เอริคเอาเสื้อคลุมห่อตัวซอนโฮไว้
แล้วอุ้มกลับไป

ซอนโฮยังคงนั่งหนาวสั่น
แม้จะดื่มน้ำชาไปหลายอึกแล้วก็ตาม

นี่ข้าวของเจ้า!
เอริคยกตะกร้าใส่อาหารมาจากโรงครัว

กินเยอะๆนะ แล้วค่อยมาสอนข้า!
เอริคหยิบถ้วยข้าว และจานอาหารออกมาวางบนโต๊ะมากมาย

เจ้าเป็นอะไรไป?
เอริคสังเกตมือของซอนโฮที่ยังสั่นไหว

ข้า … ข้าหนาว …

เอริคลุกขึ้น แล้วเข้าไปกอดซอนโฮจากด้านหลัง

ทำบ้าอะไรเนี่ย!
ซอนโฮประหม่า ที่เอริคกอดเขาแน่น

ก็ทำให้ตัวของเจ้าอุ่นน่ะสิ
เอริคกุมมือเย็นเฉียบของซอนโฮ

ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น! ข้าไม่พิศวาสเจ้าหรอก!!

ซอนโฮอยู่ในอ้อมกอดของเอริคสักพัก
ทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ

เอริคคิดถึงอ้อมกอดที่เฮซองเคยมอบให้เขา
ซอนโฮสับสนที่เอริคทำดีต่อเขา
ทั้งที่เพิ่งทรมานเพื่อให้เขายอมจำนน

พอแล้ว! ข้าอยากกินข้าว!
ซอนโฮสลัดตัวออกจากอ้อมกอดของเอริค

กินเยอะๆนะ ข้าจะไปเตรียมน้ำให้เจ้าอาบ

ซอนโฮขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ
นี่ข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่มั้ย?

เอริคเตรียมน้ำให้ซอนโฮ
เขาไม่ได้ทำดีกับใครมาตั้งนาน
ยกเว้นเฮซอง เพื่อนคนเดียวของเขา

มาสิ ฉันจะถูหลังให้

มะ มะ ไม่ต้อง!
เจ้าออกไปได้แล้ว
ซอนโฮที่เนื้อตัวมอมแมม ห่อตัวด้วยผ้าห่ม (ยังไม่หายหนาว)

เจ้าไม่ต้องทำดีกับข้าขนาดนี้ก็ได้
ข้ากลัว!

เอริคหัวเราะ
จริงของเจ้า!

เอริคดึงผ้าห่มออก แล้วอุ้มซอนโฮไปที่อ่างอาบน้ำ

ตู้ม!!!!!!!!!!
เอริคทิ้งซอนโฮลงไป

เจ้าควรจะดีใจที่ข้าอยากทำดีกับเจ้านะ!
ข้าไม่ได้อยู่ในอารมณ์นี้บ่อยๆ!
เอริคเดินออกไป

เอริคแปะภาพวาดของเฮซองไว้ข้างผนัง

มา! มากินข้าวกัน!
เอริคยิ้มให้เพื่อนในกระดาษ แล้วลงมือกินข้าวอยู่คนเดียวในห้อง

ตอนนี้เจ้ากำลังกินอะไรอยู่นะ?

เอริคปาดน้ำตาที่ล้นออกมา
เขาไม่ชอบกินอาหารคนเดียวที่โรงอาหาร
ที่ว่างรอบตัวที่เขาเคยรู้สึกสบายใจ
เมื่อมันถูกเติมเต็มด้วยเฮซอง
เขาก็ไม่ชอบที่ว่างรอบตัวเขาอีกแล้ว

ปีหน้าฉันจะไปสอบรับราชการให้ได้!!!
เอริครีบยัดข้าวเข้าปาก

ฉันจะต้องไปจากที่นี่ให้ได้!!!

ข้อนี้ไม่ใช่!
อันนี้ก็ไม่ถูก!
เจ้ากลับไปอ่านมาใหม่เถอะ!
ซอนโฮขยำกระดาษคำตอบของเอริคทิ้ง

เจ้าจะเรียนไปทำไม ถ้าเจ้าไม่อยากจบจากที่นี่?

ข้าอยากไปจากที่นี่สักที!

งั้นเจ้าก็ไปเลย! ไม่มีใครรั้งเจ้าได้อยู่แล้ว!

ไม่ได้! ข้าต้องเรียนให้จบ!
ปีหน้า ข้าต้องไปสอบเป็นราชบัณฑิต!

ฮะ?!
ซอนโฮพยายามกลั้นหัวเราะ

แม้แต่เจ้า ก็ยังกล้าหัวเราะข้า!

เปล่า! เจ้าเป็นลูกแม่ทัพใหญ่
อนาคตของเจ้าก็คือท่านแม่ทัพ
เจ้าจะไปสอบเป็นราชบัณฑิตทำไม?

พ่อ ของ พ่อ ของ พ่อ ของ พ่อ ของเจ้าเป็นบัณฑิตมาก่อนรึไง?
ต้นตระกูลเจ้าไม่ทำอาชีพอื่นมาก่อนหรือ?

พ่อข้าเป็นราชบัณฑิตรุ่นที่ 6!
ทำไมข้าจะเป็นรุ่นที่ 7 ไม่ได้ล่ะ?

ส่วนข้าจะเป็นราชบัณฑิตรุ่นแรกของตระกูล!

ซอนโฮมองเอริคตาปริบๆ

ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้าหรอกนะ
เจ้ามีฝีมือการต่อสู้ดี วาดภาพก็ดี เจ้าจะเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ก็ย่อมได้
แต่ว่า …
เจ้ากลับไปอ่านปรัชญาและการปกครองมาใหม่เถอะ

ซอนโฮยื่นหนังสือให้สองเล่ม
อ่านจบแล้วค่อยมาหาข้า!

เจ้าสรุปให้ข้าฟังดีกว่าน่า!

ข้าอ่าน 2 เล่มนี้จบตั้งแต่ 10 ขวบ
มันไม่ยากเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจหรอกนะ!

เอริคเบ้ปาก
นี่สินะ ข้อได้เปรียบของการเกิดในตระกูลบัณฑิต!

——— บทรักบทที่ 18 ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ โดยไม่พยายาม ———
 

 
 

Tags:

ความ(ลับ)รักของซุปตา ภาค3 [Superstar’s secret love 3] – Ep.7 ความฝัน ความหวัง

 

 
1 Comment

Posted by on June 19, 2016 in Story (ซุปตา3)

 

Tags: ,

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.17 บทเรียนบทที่17

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.17 บทเรียนบทที่17

ถ้าข้าอยู่ในอันตราย เจ้าจะปกป้องข้ามั้ย?

ข้าไม่รู้ …
เอริคยืนแข็งทื่อ เมื่ออยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย

แต่ข้ารู้ 🙂
ข้าจะไม่ละเลยเจ้าอีก
เฮซองลูบหลังเอริคเบาๆ

เอริคสวมกอดเฮซองตอบ
และกระชับอ้อมแขนขึ้น โอบกอดความรู้สึกที่ขาดหาย

เอริคยังคงตามเฮซองไปเรียนแม้จะไม่ใส่ใจบทเรียนต่างๆเลย
ยกเว้นศาสตร์ที่เขาถนัด คือ วาดรูป และ ฝึกยุทธ

ที่ว่างข้างๆในโรงอาหาร กลับมีเฮซองมาเติมเต็มในทุกครั้ง
เฮซองเป็นคู่ซ้อมเวลาฝึกยุทธ เป็นแบบให้วาดรูปในวันหยุดพัก

เอริคเกรงใจเฮซอง นิสัยอันธพาล ชอบระราน จึงค่อยๆหายไป
(เวลาอยู่ด้วย)

ทำไมต้องวาดรูปของข้าอยู่เรื่อย?

ข้าต้องหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องน่ะสิ!

เจ้าเอารูปข้าไปขายเหรอ?!!

รูปเจ้า? ข้าขายไม่ออกหรอกน่า!
แต่ข้ายังต้องฝึกฝีมือ
เอริคร่างภาพเสกต บัณฑิตหน้าหวานที่นอนอ่านหนังสืออยู่เบื้องหน้า

แล้วเจ้าหาเงินมาจากไหน?

ก็… พวกหนังสือผู้ใหญ่

ฮะ?!
เจ้าวาดรูปลงหนังสืออย่างว่าด้วยเหรอ?

ถ้าเจ้าสนใจ ข้าจะลดราคาให้เป็นพิเศษ!!!

เจ้ารู้ได้ไง ว่าหนังสือพวกนั้น จะต้องวาดอะไรบ้าง?
เฮซองสงสัยใคร่รู้

ก็จากประสบการณ์บ้าง!
ข้าเก่งทุกท่านะ! (โม้)

ถ้าเจ้าอยากลอง ข้าจะสอนบางท่าให้! (ยิ้มกริ่ม)

ปั๊กกกกกกกกกกก!!!
อยู่ๆ หนังสือก็ลอยใส่หัวของเอริค

ผลการสอบประจำปี
เป็นไปตามที่คาดไว้

ลูกแม่ทัพแดนใต้ … ซ้ำชั้น

เจ้าเขียนหนังสือไม่เป็นรึไง?!!!
เฮซองโวยใส่เอริค เมื่อรู้ว่ากระดาษคำตอบของเอริค มีแต่รูปวาด

เจ้าไม่ดีใจหรือไง ข้าจะได้อยู่เรียนกับเจ้าอีกปี
เราจะจบพร้อมกัน ^ ^

เฮซองรู้สึกผิดหวัง
ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารอข้า …
ชีวิตของเจ้า อย่าผูกติดกับใคร!
แม้แต่ข้า …

ปีหน้า ข้าไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่!

เฮซองเดินกลับห้อง โดยไม่มีคำพูดใดๆ

เอริคซื้อขนมและพุทราเชื่อมที่เฮซองชอบ เพื่อมาง้อ
แต่ห้องของเฮซองกลับว่างเปล่า

เอริควิ่่่งตามหาจนทั่วสำนัก
ไหนว่าจะบอกกันก่อนไง?!

เอริคขี่ม้าออกไปที่ทุ่งหญ้ากลางเขา ที่ๆพวกเขาชอบออกไปนอนวาดรูปเล่นด้วยกัน

เฮซองรอเขาอยู่ที่นั่น …

เจ้าจะไปไหน?!

พ่อข้าต้องย้ายไปรับราชการที่เมืองอื่น
ข้าต้องตามท่านไป

ทำไมเจ้าไม่บอกข้าก่อน
เอริครู้สึกใจหาย

รู้เร็วหรือช้า ข้าก็ต้องไป

เจ้าจะทิ้งข้าไว้ตามลำพังอย่างงั้นเหรอ?

เจ้าทิ้งอนาคตตัวเองต่างหาก!
ถ้าเจ้ายังคิดจะไปสอบรับราชการ เราคงได้พบกัน

เจ้าจะไปที่ไหน?

ไว้ทุกอย่างลงตัวแล้วข้าจะเขียนถึงเจ้านะ
ข้า… ไม่ได้ทำถุงเครื่องรางไว้ให้เจ้าตามสัญญา

เจ้าจงรับมันไว้!
เฮซองมอบแหวนหยกให้เอริคแทนถุงเครื่องราง
ถือว่าชดเชยหยกเล็กๆชิ้นนั้นและถุงแพรนำโชคที่ข้าติดค้างเจ้านะ

เอริคสวมกอดเฮซองแน่น
“เจ้าคือดาวนำโชคของข้า!”
อยู่ๆเจ้าจะจากไป ข้าก็เหมือนคนที่ไร้แสงนำทาง

เฮซองปลดถุงเครื่องหอม และมอบให้เอริค
เก็บไว้สิ เจ้าจะได้รู้สึกเหมือนมีข้าอยู่ใกล้ๆ

(จนกว่ากลิ่นของมันจะจางหายไป เมื่อนั้น เจ้าคงหายคิดถึงข้าแล้ว)

เจ้าต้องเรียนให้จบ แล้วเราจะได้พบกัน!
เฮซองกำชับเอริค แล้วขี่ม้าจากไป

เจ้าไม่ต้องการให้ข้ายึดติดกับเจ้า
ทำไมเจ้าต้องบอกว่า “ต้องการข้า”
เอริคกลั้นน้ำตาล้นเอ่อ ลูกแม่ทัพอย่างเขา ต้องไม่เสียน้ำตาให้ใครง่ายๆ

 

——— บทรักบทที่ 17 งานเลี้ยง ย่อมมีวันเลิกลา ———

 

 
2 Comments

Posted by on June 18, 2016 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.16 บทเรียนบทที่16

วันก่อนเห็นคู่เบ้บพื่อไปให้กำลังใจลุง ทำไมรู้สึกเหมือนไปเดทกันลับๆ อร้ายยยยยยยยยย อยากได้คลิปในมือถือป๋า (ไปหาลุง แต่ยกมือถือถ่ายคลิปกองเชียร์ที่เต้นดุ้กดิ้กไปมา)

 

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.16 บทเรียนบทที่16

 

ชริ … คิดว่าข้าจะอยากได้ของๆเจ้ารึไง!
เอริคนอนพับใบหญ้า สานต่อกันเป็นดาวดวงเล็ก

 
โชคของข้า ข้าสร้างเองก็ได้!
เอริคชูผลงานของเขา เทียบกับผืนฟ้าอันกว้างใหญ่

 
ดาวของข้า ข้าไม่ให้เจ้าแน่นอน!
เอริคยังคงนอนพับดาวเล่น เพื่อเติมเต็มความน้อยใจ

 
ตะวันใกล้ลับขอบฟ้า เอริคจึงขี่ม้ากลับสำนัก

 
ระหว่างทางแยกกลางป่าไผ่
เอริคหยุดม้า

รอยเท้ามา 1 ตัว กลายเป็น 4 ตัว ตั้งแต่ตรงนี้

 
ไม่ใช่ธุระของข้า!
เอริคข่มความอยากรู้อยากเห็นไว้ แล้วรีบขี่ม้ากลับสำนัก

 

เอริคกลับมาทันมื้อเย็นที่โรงอาหารพอดี
แต่ไร้วี่แววของเฮซอง

 
เอริคนั่งทานอาหารตามลำพังเหมือนทุกครั้ง
แต่ความกังวลยังคงรบกวนจิตใจของเขา

 
เอริควิ่งออกไปจากโรงอาหาร เขาควรจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองตั้งแต่แรก

 

ทำไมต้องทำให้ข้าเป็นห่วงอยู่เรื่อย!!!
เอริคคว้ากระบี่ที่ห้องแล้วเอาม้าออกอีกครั้ง

 

เอริคกลับไปที่กลางป่าไผ่ ไล่ตามรอยเท้าม้าในความมืดจนไปถึงลำธาร

 
มีเพียงรอยเท้าม้า 3 ตัว ที่ได้กลับไป

 
เฮซองง่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เอริคเดินสำรวจรอบๆ แต่ไม่มีใครอยู่แล้ว

 

เอริครีบขี่ม้ากลับไปที่สำนัก เขาต้องการความช่วยเหลือ

 

ที่โรงม้า

เอริคขี่ม้าข้ามรั้วเข้ามา

 

หยุดดดดดดดด!!!
เอริคหยุดม้ากะทันหัน

 

ทำไมกลับดึกนักล่ะ?
เฮซองกำลังทำความสะอาดม้า และแปรงขนให้มัน

 

เอริคลงจากม้า เข้ามาหาเฮซอง
เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

 
นานแล้ว
เฮซองหันกลับไปแปรงขนให้ม้าต่อ

 
ตอนนี้โรงอาหารปิดแล้ว เจ้ากินอะไรมาหรือยัง?

 
ข้าไม่หิว!
เอริคจูงม้ากลับคอก

เฮซองรีบเช็ดรอยเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่บนอานม้า

 

เอริคนั่งวาดรูปเล่น(เหมือนเดิม) สายตาของเขา
จ้องมองเฮซองอยู่ด้านหลัง
(ทำไมเจ้าต้องปิดบังข้า)

 
เฮซองยังคงร่าเริงเป็นปรกติ แต่เอริคกลับนิ่่งเงียบ

 
เป็นไรไป?! เจ้าไม่ได้เครื่องรางใช่มั้ยล่ะ?
นั่งหน้างอเป็นตูดเลย!
มินวูแวะมาแหย่เอริค

 
ข้ามีดาวนำโชคของข้าอยู่แล้ว!

 
คงไม่ใช่ดาวดวงนั้นใช่มั้ย?
มินวูชี้ไปที่เฮซอง(ดาวหาง)

 
เฮซองหันมามองทั้งคู่

 
นั่นดาวอัปมงคลของข้า!
เอริคลุกออกไปจากห้อง

 

ย้า!!!!!!!!!!!!!
เฮซองฉุนกึ้ก เดินตามเอริคออกไป

 

 

ข้าไปทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจอีก?!

 

เอริคหยุดเดิน แล้วหันกลับมา

 
ข้าไม่อยากรับรู้เรื่องของเจ้าอีกแล้ว!
เจ้าจะหายตัวไป
ไปเจออะไรมา
ข้าจะไม่สนใจอีกแล้ว!
ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าเป็นใคร?

 

เฮซองรู้ว่าเอริคขี่ม้าออกไปตามหาเขา
แต่เขาไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่

 
ข้าจะไปตลาด เจ้าอยากได้ขนมมั้ย?

 
อันตรายแบบนี้ เจ้ายังจะออกไปอีกเหรอ?!!
เอริค(ลืมตัว)ตวาดเสียงดัง

 
มีเจ้าอยู่ ข้าไม่กลัวหรอก ^ ^
เฮซองหยิบพัดออกมา สะบัดซ้าย ขวา ช้าๆ

 
งั้นข้าจะซื้อพุทราเชื่อมมาฝากนะ!
เฮซองเดินจากไป โดยที่เอริคทำได้แค่เดินตาม

 

 

@ตลาด

 
เจ้าจะตามข้าไปแบบนี้เหรอ?
เฮซองหันมาคุยกับเอริค ที่แอบตามเขามา

 
เจ้าพกกระบี่มาทำไม?

 
เพราะข้ามาตลาดกับเจ้าทีไร ก็มีเรื่องทุกที!

 
งั้นเจ้าก็เป็นองครักษ์ของข้าสินะ!!!
เฮซองลากชายเสื้อของเอริคให้ไปกับเขา

 
ไปหาบะหมี่กินกันเถอะ!!!

 
เอริคยอมให้เฮซองลากเขาไป แต่สายตาก็ยังคงระแวดระวังสิ่งรอบข้าง

 

เอริคซัดบะหมี่ไปหลายชาม เพราะอดอาหารมาตั้งแต่เมื่อวาน

 
เฮซองนั่งดูเอริคกิน แล้วอมยิ้ม

 
เจ้าอิ่มแล้วใช่มั้ย?
เอริคมองที่ชามบะหมี่ของเฮซอง

 
ข้ายกให้เจ้า
เฮซองยกชามบะหมี่ของเขาให้เอริค แล้วนั่งกินพุทราเชื่อมอย่างสบายใจ

 
(ข้าคงต้องคิดเรื่องของเจ้าใหม่)
แม้เอริคจะคาดเดาอารมณ์ได้ยาก แต่เฮซองรับรู้ได้ถึงความจริงใจที่เขามี

 
เจ้าคงหายงอนข้าแล้วใช่มั้ย?
เฮซองนั่งเท้าคางมองเอริคยัดบะหมี่เข้าปาก(เอ็นดู)

 
คิดว่าบะหมี่ไม่กี่ชาม จะซื้อข้าได้เหรอ?

 
สักวันนึง เจ้าจะรู้ว่า ข้าคือดาวนำโชคของเจ้า!
เฮซองส่งยิ้มหวาน จนเอริคต้องสำลัก!

 
เจ้าจะฆ่าข้าเรอะ!!!
เอริครีบซดน้ำชา(ยกดื่มทั้งกา)

 

 

เฮซองเดินกลับสำนักพร้อมเอริค

 
เจ้าไม่ต้องตามข้าก็ได้
ไม่มีอะไรน่ากังวลสักหน่อย

 
ข้าทำก็เพื่อให้ตัวข้าสบายใจ
ไม่เกี่ยวกับเจ้าสักหน่อย!
เอริครู้สึกสบายใจ ถ้าเฮซองอยู่ในระยะสายตาของเขา

 

เจ้าเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
เฮซองหันกลับมาหาเอริคกะทันหัน(จนเกือบชนกัน)

 

(ตั้งแต่ … )

วันที่เจ้า … “ต้องการข้า”

 

 

——— บทรักบทที่ 16 ความรัก อาจทำให้ใครเปลี่ยนไป ———

 
 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.15 บทเรียนบทที่15

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.15 บทเรียนบทที่15

 

ไม่ …
เอริคกำลังห้อยตัวโดยขาเกี่ยวอยู่กับราวไม้ที่ลานฝึกยุทธ

… ข้าไม่ได้คิดถึงเจ้า

เอริคยกตัวขึ้นมา

ข้าไม่สน!!! ไม่สนเลยสักนิด!!!

แล้วทิ้งตัวลง(ห้อยหัว) คิดต่อ

แต่พอเจ้าหายไป … ข้าก็หงุดหงิด!

เอริคยกตัวขึ้นมา

ข้าคงเบื่อ เพราะไม่มีใครให้แกล้ง!

แล้วทิ้งตัวลง(ห้อยหัว) คิดต่อ

… ทำไมต้องออกตามหาด้วยนะ …
ถ้าเจ้าบอกว่าจะไปไหน กลับเมื่อไหร่

เอริคยกตัวขึ้นมา

ข้าคงไม่วุ่นวายและหงุดหงิดแบบนี้!

 

 

หลังเลิกเรียน

 

บัณฑิตคิม!
เฮซองรีบหอบหนังสือตามไป

เจ้าเรียกข้าเหรอ?
ดงวานมองซ้ายมองขวา

ใช่ เราอยากถามท่านสักหน่อย

ปีนี้ท่านก็เรียนจบแล้วใช่มั้ย?

ใช่
แต่บางคนอาจจะไม่ …
ดงวานครุ่นคิดถึงใครบางคน

แล้วท่านจะสอบรับราชการหรือไม่?

แน่นอน ข้าต้องไปอยู่แล้ว!

งั้นก็ขอให้ท่านโชคดี
เฮซองมอบถุงผ้าใบเล็กๆให้บัณฑิตคิม

ให้ข้าเหรอ? นี่คืออะไร?
ดงวานดมถุงใบเล็กที่ทำจากผ้าแพร ปักลายนกกระเรียน

เครื่องรางนำโชค เราได้มาจากวัด
ถ้าท่านวางไว้บนโต๊ะตอนสอบ มันจะนำโชคดีมาให้

ว้าว … ทำไมเจ้าถึงให้ข้าล่ะ?
ดงวานมองเฮซองด้วยสายตาปลื้มปริ่ม

เพราะท่านเคยช่วยเราไว้
เฮซองยิ้มบางๆแล้วขอตัวกลับ

ทำไมเจ้าช่าง … อ่อนหวานแบบนี้
ดงวานมองถุงเครื่องราง อมยิ้มจนหยุด(ตีนกา)ไม่อยู่

 

 

เฮซองแวะมาหามินวูที่ลานฝึกยุทธ
 
ชายหนุ่มกล้ามล่ำ กะทัดรัด กำลังแปรงขนให้ม้าคู่ใจ
มินวูละสายตาจากม้าของเขา เมื่อรู้สึกว่ามีใครกำลังจับตามองมาที่เขา
มินวูกระโดดขึ้นบนหลังม้า แล้วขี่โชว์รอบสนาม
 
เฮซองโยนถุงผ้าให้ มินวูคว้าไว้ได้แม้จะยังอยู่บนหลังม้า
 
เจ้าให้ข้าเหรอ?
 
เฮซองส่งยิ้ม แล้วพยักหน้า
 
มินวูหยุดม้า พิจารณาถุงผ้าใบเล็ก ที่ทำจากผ้าแพร ปักด้วยลายม้า
ขอบใจ แล้วมันคืออะไร?
 
ถุงแห่งความโชคดี!
 
เจ้าให้ข้า? จริงๆนะ?
มินวูลงมาจากม้าฉีกยิ้มจนตาหยี
 
อืม … พกไปสอบด้วยนะ
มันจะนำโชคดีมาให้
 
ข้ายังไม่มั่นใจเลย ว่าจะเรียนจบปีนี้หรือเปล่า
แต่ใครบางคน เรียนไม่จบแน่ๆ!
 
งั้นเอามาให้ข้า!!!!
เอริคคว้าถุงนำโชคมาจากมือของมินวู
 
ข้าควรต้องใช้มันมากกว่าใคร!
เอริคมองดูถุงผ้าใบเล็กๆแล้วเบะปาก
 
เจ้าปักเองเหรอ?
ขอบใจนะ!
เอริคกระโดดขึ้นม้าของมินวู แล้วขี่หนีไป
 
ย้า!!!!!!!!!!!! นั่นมันของข้านะ!!!
มินวูวิ่งไปจูงม้าออกมา

 

ข้าจะจัดการเขาเอง
เฮซองกระโดดขึ้นม้า แล้วตามเอริคออกไป

 

 

เอริคชะลอฝีเท้าม้าเพื่อรอเฮซอง
 
เจ้ามาทวงของคืนรึไง?
เอริคมองดูถุงผ้าใบน้อยในมือ
 
มันไม่ใช่ของเจ้า!
 
แล้วของข้าล่ะ?
เอริคแบมือทวงขอ
 
เจ้าไม่จำเป็นต้องใช้!

 
ชริ!!! ใครอยากได้ของง่อยๆแบบนี้กันล่ะ?!
 

เอริคโยนถุงใบเล็กออกไปไกล เฮซองรีบตามไปคว้า
เอริคไม่ยอมให้เฮซองได้ของกลับไปง่ายๆ ทั้งสองจึงสู้กัน
 

ไม่อยากได้ แล้วแกล้งข้าทำไม?!
เฮซองยื้อยุดกับเอริค
 
ถึงข้าจะเก่งอยู่แล้ว แต่เจ้าไม่มีอะไรให้ข้าบ้างรึไง?
ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ!!!
เอริคค้อน

 
ไว้เจ้าตั้งใจเรียนให้จบก่อน ข้าจะทำถุงเครื่องรางให้เจ้าเอง!
 
แม้แต่เจ้าก็ไม่เชื่อว่าข้าจะไปจากที่นี่(สำนัก)ได้ใช่มั้ย?
 
ถ้าเจ้าไม่หนีออกไป…
 
ข้าไม่หนี ข้าจะออกไปอย่างสง่างาม!!!
เอริคจำใจคืนถุงผ้าให้เฮซอง แม้จะอยากได้บ้างก็ตาม
 
เจ้าช่าง … ขี้อิจฉา
เฮซองแกล้งแหย่เอริค
 
ข้าไม่ชอบให้เจ้าปฏิบัติกับข้า เหมือนเป็นคนอื่น
ทั้งที่ข้าปฏิบัติกับเจ้า เหมือนเป็นคนพิเศษ!
 
ฮะ?!
ตอนเจ้าหายตัวไป มีใครสนใจออกตามหาเจ้าบ้างมั้ย?!
มีแต่ข้า ที่รู้ว่าเจ้าหายตัวไป!
 
แต่ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครตามหานี่
รวมทั้งเจ้าด้วย!
 
ทีหลังก็บอกข้าสิ ว่าเจ้าจะไปไหน กลับเมื่อไหร่ ข้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง!!!

 
เจ้าเป็นห่วงข้า?
เฮซองแปลกใจ ที่เอริคกังวลกับการหายตัวไปของเขา

 
ข้าสมควรได้ถุงนำโชคจากเจ้าบ้างรึป่าว?
เอริคยังคงทวงถามของขวัญ
 
ถุงนี้ สำหรับคนที่จำเป็นต้องใช้เท่านั้น!
ส่วนเจ้า! ต้องใช้ความพยายาม! ^ ^
เฮซองหันม้ากลับ
 
แต่เจ้าสบายใจได้
ถ้าข้าจะจากไป ข้าจะบอกเจ้าก่อน
เฮซองขี่ม้ากลับ โดยทิ้งเอริคไว้ข้างหลัง

 

เฮซองเก็บถุงเครื่องรางไว้ในเสื้อ
เขายังมีถุงเครื่องรางเหลืออีก 1 ใบ
แต่มันก็ไม่ใช่เครื่องรางสำหรับเอริค

 

เฮซองหยุดม้ากะทันหัน เมื่อมาถึงทางแยกกลางป่าไผ่

 
คุณชาย … จะกลับสำนักรึขอรับ?
ชายคนที่ 1 รอเขาอยู่บนหลังม้ามาก่อนแล้ว

 
เฮซองไม่ตอบ แต่เมื่อหันม้าไปอีกทาง กลับพบชายแปลกหน้าบนหลังม้า
รายล้อมเขาอยู่!

 

——— บทรักบทที่ 15 ความรัก บางครั้งต้องอาศัยทั้ง ความโชคดี และ ความพยายาม ———

 
 

Tags: