RSS

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.11 บทเรียนบทที่11

28 Jan

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.11 บทเรียนบทที่11

ย้า! ไม่สบายก็ไปหาหมอสิ!
ดงวานเดินหนีเอริคที่มารบกวนเขาแต่เช้า

แต่เจ้ารู้วิชาแพทย์นี่นา!

ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้น อย่ามายุ่งกับข้า ข้าจะไปเรียน!
ดงวานหาทางวิ่งหนี แต่สุดท้ายก็ถูกเอริคจับได้อยู่ดี

ย้ากกก เบาๆ ข้าหายใจไม่ออก!!!
เอริคลากคอดงวานไปที่ห้องของเขา

อ้าว เฮซองหรอกเหรอ?
ทำไมเขามาอยู่ที่ห้องเจ้าได้ล่ะ?

รักษาเขา! ไม่ต้องพูดมาก!
เอริคปล่อยมือจากคอเสื้อของดงวาน

ดงวานจับชีพจร นั่งคิดวิเคราะห์
เขาไปทำอะไรมา ทำไมหน้าถึงเป็นจ้ำแดงแบบนี้?

แมลงกัด

แมลงอะไร?

ก็แมลงทั่วไปตามทุ่งหญ้านั่นแหละ?!

ถ้าข้าไม่รู้ว่าตัวอะไรกัดเขา ข้าจะรักษาได้ไง?
ข้าไม่ใช่หมอเทวดานะ!

เจ้ามันไม่ได้เรื่องเลย!
ย้า! เจ้าจะทำอะไร?!

ก็ถอดเสื้อของเขาน่ะสิ!
ข้าต้องตรวจว่าเขาโดนกัดเยอะหรือเปล่า?

ก็…. มีที่หน้าอก และหลัง
เอริคอธิบายตะกุกตะกัก

ทำไมเจ้ารู้ล่ะ?

ก็ข้าเพิ่งเช็ดตัวให้เขา!
เอริคดึงมือดงวานออก ไม่ให้แตะต้องเฮซอง

ข้าว่าอาการไม่ดีนะ เรียกหมอมาตรวจเถอะ

เอริคพยุงเฮซองขึ้น
พยุงเขาขึ้นมาบนหลังข้า!

เจ้าจะแบกเขาไปเหรอ?
ดงวานทึ่ง

เอริคแบกเฮซองออกไปหาหมอตามลำพัง


อ่า … เจ้าต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ
หรือว่าเจ้ากับเอริค …
ดงวานเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่

จะพาข้าไปไหน?
เฮซองรู้สึกตัวตื่นบนหลังของเอริค

เจ้าไม่สบาย ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ!

แค่เรียกหมอมาก็ได้นี่นา
เฮซองพูดด้วยเสียงอ่อนแรง

ข้าสัญญาแล้วไง ว่าข้าจะดูแลเจ้า!
เจ้าไม่สบายก็เพราะข้า!
เอริคแบกเฮซองมาถึงตลาด

แต่แล้วก็มีชายแปลกหน้ามาขวางทางพวกเขาไว้

ใช่มันมั้ยลูกพี่?!

นี่ๆ … หลีกทางสิ!
ข้ากำลังยุ่ง!!!
เอริคหงุดหงิดที่มีคนมาขวางทางเขา

พวกเจ้ามาหาข้า? หรือ มาหาเขา?
ครั้งก่อนเอริคไม่ทันได้ถาม ว่าเขาสู้กับใคร

ข้ามาหาเจ้านั่นแหละ!
เจ้าเป็นลูกแม่ทัพแดนใต้ไม่ใช่เหรอ?

เพื่อนข้าไม่สบายมาก
ให้ข้าพาเขาไปหาหมอก่อนได้มั้ย?!
ข้าไม่หนีไปไหนหรอกน่า!

หึ เจ้ารังแกน้องสาวข้า!
ข้าจะปล่อยได้ยังไง?!

น้องสาวเจ้า? คนไหนล่ะ?

ไอ้นี่!!! วันนี้ข้าต้องสั่งสอนเจ้า!

เจ้าพอยืนไหวมั้ย?
เอริคปล่อยเฮซองลง เมื่อไม่มีทีท่าว่าจะเลี่ยงได้

หนีไปเถอะนะ
เฮซองกระซิบบอกเอริค

ถ้าข้าหนี พ่อข้าได้ตัดลูกตัดพ่อกันแน่!

ย้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!

เอริคสู้ด้วยมือเปล่า
แม้จะโดนรุมแต่ฝีมือลูกแม่ทัพแดนใต้ก็ยากที่ใครจะล้มเขาได้ง่ายๆ

ปั๊ก!!!!!!!!!!!!!

ชายร่างใหญ่ล้มลงต่อหน้าเอริค ด้วยไม้ขนาดพอดีมือที่อยู่ในมือของเฮซอง

เฮซองอ่า!
เอริครีบประคองเฮซองที่ยืนเซ

ณ โรงหมอ

คุณชายเป็นไข้ป่า ควรพักรักษาตัวอยู่ที่นี่สักระยะ
หมอกำลังจัดยาให้คนไข้

เอริคนั่งลงข้างๆเฮซอง … รู้สึกผิด

กลับไปเถอะ ฉันอยากนอนพัก
เฮซองหลับตาลง เขาไม่มีแม้แต่แรงจะโต้เถียง

แล้วข้าจะมาเยี่ยมนะ
เอริคเดินคอตกกลับไป

ณ โรงอาหาร

อ่านี่คือเรื่องจริงนะ เขาเรียกข้าไปตรวจ
แต่ว่าอาการของเจ้าเด็กใหม่หนักมาก

ข้าจึงบอกให้เขาเชิญหมอมารักษา

แล้วเขาก็แบกเด็กใหม่ไปหาหมอที่ตลาดทันที!
บัณฑิตคิมกำลังโม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า

แล้วมันแปลกตรงไหน?
บัณฑิตลีเดินหนีจากวงสนทนาเพื่อไปอ่านหนังสือ

แปลกสิ! ข้าไม่เคยเห็นเขาดีกับใครเลยนะ?

ข้าว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรบางอย่าง!

หรือเขาอาจจะเป็นผู้หญิงที่ปลอมตัวเข้ามาจริงๆ!
มินวูตั้งข้อสังเกต

เฮ้ย! มิน่า! เจ้านั่นถึงได้เอาแต่คอยตาม ไม่ให้ใครได้เข้าใกล้เธอ!!!

ย้า! มินนูอ่า! เจ้าแยกเพศหญิง กับ เพศชาย ไม่ออกเหรอ?

เจ้าไม่เคยอ่านนิยายเหรอ?
บางทีนางอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่เจ้าคิดก็ได้!
มินวูย้อนถาม

ข้าอ่านแต่ตำราแพทย์ ตำราเรียน

โถๆ เจ้ายังเด็กนัก!

แล้วเจ้าอ่านนิยายอะไร?

นิยายของผู้ใหญ่!

มันเป็นยังไงเหรอ?
บัณฑิตคิมสงสัยใคร่รู้

มินวูมองซ้ายมองขวา (กระซิบกระซาบ)
ดูที่นี่คงไม่สะดวกนัก …

เอริคออกไปซื้อของกินและขนมในตลาด
เพราะรู้สึกผิดต่อเฮซอง เขาจึงซื้อขนมที่เฮซองชอบมามากมาย

ระหว่างกลับไปหาเฮซองที่โรงหมอ เอริคก็พบคู่หมั้นของเขาโดยบังเอิญ

ข้าขอโทษ แทนพี่ชายของข้าด้วย
ฝ่ายหญิงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เอริคเช็ดรอยเลือดที่ซึมอยู่ข้างโหนกแก้ม
แต่เอริคไม่ทันได้ใส่ใจ

อ่อ … เมื่อเช้า คือพี่ชายของเจ้าเหรอ?
เอริคมองผ้าเช็ดหน้าที่ฝ่ายหญิงยื่นให้

เจ้าให้ข้าทำไม?
ในเมื่อมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด
ข้าเอง ก็อัดเขาไปไม่น้อย!

เพราะเหตุนี้ข้าถึงมาขอโทษแทนพี่ชายของข้า
และ …
ฝ่ายหญิงชี้ที่โหนกแก้มของเอริค

ใบหน้าของท่านมีแผล …

เอริคจับที่โหนกแก้มของตัวเองจึงเพิ่งรู้ตัว
เพราะเขามัวแต่ห่วงอาการของเฮซองจนไม่ได้นึกถึงตัวเอง

ข้าไม่เป็นไร!
เอริคพยักหน้าเล็กน้อย เพื่อขอตัว

เดี๋ยวก่อน!
ฝ่ายหญิงรีบจับชายเสื้อของเอริคไว้

แม่นาง …
เราไม่ได้รู้จักกัน
เจ้าควรรักษาระยะด้วย

เอริคตัดบทด้วยความเย็นชา เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเธอ
เพื่อลดความประหม่าของตัวเอง
จนกว่าจะถึงเวลานั้น …
วันที่พวกเขาทั้งสองจะได้พบ และ รู้จักกันอย่างเป็นทางการ

(ใจของท่าน … คงมีแต่นาง …)
ฝ่ายหญิงเฝ้ามองเอริคเดินจากไป … จนหายไปกับฝูงชน

(ข้าขอโทษ … แต่ข้ายังไม่พร้อมที่จะทำความรู้จักกับเจ้า)
เอริคระมัดระวังในการคบหา แม้แต่เพื่อนในสำนัก
เขาไม่ค่อยทำดีกับใคร ทุกคนต่างพากันยำเกรงเขา
เพียงเพราะเขาตัวใหญ่ และ ชอบใช้กำลัง!

——— บทรักบทที่ 11 ความรักต้องการเวลา ———

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on January 28, 2016 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: