RSS

Monthly Archives: January 2016

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.11 บทเรียนบทที่11

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.11 บทเรียนบทที่11

ย้า! ไม่สบายก็ไปหาหมอสิ!
ดงวานเดินหนีเอริคที่มารบกวนเขาแต่เช้า

แต่เจ้ารู้วิชาแพทย์นี่นา!

ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้น อย่ามายุ่งกับข้า ข้าจะไปเรียน!
ดงวานหาทางวิ่งหนี แต่สุดท้ายก็ถูกเอริคจับได้อยู่ดี

ย้ากกก เบาๆ ข้าหายใจไม่ออก!!!
เอริคลากคอดงวานไปที่ห้องของเขา

อ้าว เฮซองหรอกเหรอ?
ทำไมเขามาอยู่ที่ห้องเจ้าได้ล่ะ?

รักษาเขา! ไม่ต้องพูดมาก!
เอริคปล่อยมือจากคอเสื้อของดงวาน

ดงวานจับชีพจร นั่งคิดวิเคราะห์
เขาไปทำอะไรมา ทำไมหน้าถึงเป็นจ้ำแดงแบบนี้?

แมลงกัด

แมลงอะไร?

ก็แมลงทั่วไปตามทุ่งหญ้านั่นแหละ?!

ถ้าข้าไม่รู้ว่าตัวอะไรกัดเขา ข้าจะรักษาได้ไง?
ข้าไม่ใช่หมอเทวดานะ!

เจ้ามันไม่ได้เรื่องเลย!
ย้า! เจ้าจะทำอะไร?!

ก็ถอดเสื้อของเขาน่ะสิ!
ข้าต้องตรวจว่าเขาโดนกัดเยอะหรือเปล่า?

ก็…. มีที่หน้าอก และหลัง
เอริคอธิบายตะกุกตะกัก

ทำไมเจ้ารู้ล่ะ?

ก็ข้าเพิ่งเช็ดตัวให้เขา!
เอริคดึงมือดงวานออก ไม่ให้แตะต้องเฮซอง

ข้าว่าอาการไม่ดีนะ เรียกหมอมาตรวจเถอะ

เอริคพยุงเฮซองขึ้น
พยุงเขาขึ้นมาบนหลังข้า!

เจ้าจะแบกเขาไปเหรอ?
ดงวานทึ่ง

เอริคแบกเฮซองออกไปหาหมอตามลำพัง


อ่า … เจ้าต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ
หรือว่าเจ้ากับเอริค …
ดงวานเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่

จะพาข้าไปไหน?
เฮซองรู้สึกตัวตื่นบนหลังของเอริค

เจ้าไม่สบาย ข้าจะพาเจ้าไปหาหมอ!

แค่เรียกหมอมาก็ได้นี่นา
เฮซองพูดด้วยเสียงอ่อนแรง

ข้าสัญญาแล้วไง ว่าข้าจะดูแลเจ้า!
เจ้าไม่สบายก็เพราะข้า!
เอริคแบกเฮซองมาถึงตลาด

แต่แล้วก็มีชายแปลกหน้ามาขวางทางพวกเขาไว้

ใช่มันมั้ยลูกพี่?!

นี่ๆ … หลีกทางสิ!
ข้ากำลังยุ่ง!!!
เอริคหงุดหงิดที่มีคนมาขวางทางเขา

พวกเจ้ามาหาข้า? หรือ มาหาเขา?
ครั้งก่อนเอริคไม่ทันได้ถาม ว่าเขาสู้กับใคร

ข้ามาหาเจ้านั่นแหละ!
เจ้าเป็นลูกแม่ทัพแดนใต้ไม่ใช่เหรอ?

เพื่อนข้าไม่สบายมาก
ให้ข้าพาเขาไปหาหมอก่อนได้มั้ย?!
ข้าไม่หนีไปไหนหรอกน่า!

หึ เจ้ารังแกน้องสาวข้า!
ข้าจะปล่อยได้ยังไง?!

น้องสาวเจ้า? คนไหนล่ะ?

ไอ้นี่!!! วันนี้ข้าต้องสั่งสอนเจ้า!

เจ้าพอยืนไหวมั้ย?
เอริคปล่อยเฮซองลง เมื่อไม่มีทีท่าว่าจะเลี่ยงได้

หนีไปเถอะนะ
เฮซองกระซิบบอกเอริค

ถ้าข้าหนี พ่อข้าได้ตัดลูกตัดพ่อกันแน่!

ย้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!

เอริคสู้ด้วยมือเปล่า
แม้จะโดนรุมแต่ฝีมือลูกแม่ทัพแดนใต้ก็ยากที่ใครจะล้มเขาได้ง่ายๆ

ปั๊ก!!!!!!!!!!!!!

ชายร่างใหญ่ล้มลงต่อหน้าเอริค ด้วยไม้ขนาดพอดีมือที่อยู่ในมือของเฮซอง

เฮซองอ่า!
เอริครีบประคองเฮซองที่ยืนเซ

ณ โรงหมอ

คุณชายเป็นไข้ป่า ควรพักรักษาตัวอยู่ที่นี่สักระยะ
หมอกำลังจัดยาให้คนไข้

เอริคนั่งลงข้างๆเฮซอง … รู้สึกผิด

กลับไปเถอะ ฉันอยากนอนพัก
เฮซองหลับตาลง เขาไม่มีแม้แต่แรงจะโต้เถียง

แล้วข้าจะมาเยี่ยมนะ
เอริคเดินคอตกกลับไป

ณ โรงอาหาร

อ่านี่คือเรื่องจริงนะ เขาเรียกข้าไปตรวจ
แต่ว่าอาการของเจ้าเด็กใหม่หนักมาก

ข้าจึงบอกให้เขาเชิญหมอมารักษา

แล้วเขาก็แบกเด็กใหม่ไปหาหมอที่ตลาดทันที!
บัณฑิตคิมกำลังโม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า

แล้วมันแปลกตรงไหน?
บัณฑิตลีเดินหนีจากวงสนทนาเพื่อไปอ่านหนังสือ

แปลกสิ! ข้าไม่เคยเห็นเขาดีกับใครเลยนะ?

ข้าว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรบางอย่าง!

หรือเขาอาจจะเป็นผู้หญิงที่ปลอมตัวเข้ามาจริงๆ!
มินวูตั้งข้อสังเกต

เฮ้ย! มิน่า! เจ้านั่นถึงได้เอาแต่คอยตาม ไม่ให้ใครได้เข้าใกล้เธอ!!!

ย้า! มินนูอ่า! เจ้าแยกเพศหญิง กับ เพศชาย ไม่ออกเหรอ?

เจ้าไม่เคยอ่านนิยายเหรอ?
บางทีนางอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่เจ้าคิดก็ได้!
มินวูย้อนถาม

ข้าอ่านแต่ตำราแพทย์ ตำราเรียน

โถๆ เจ้ายังเด็กนัก!

แล้วเจ้าอ่านนิยายอะไร?

นิยายของผู้ใหญ่!

มันเป็นยังไงเหรอ?
บัณฑิตคิมสงสัยใคร่รู้

มินวูมองซ้ายมองขวา (กระซิบกระซาบ)
ดูที่นี่คงไม่สะดวกนัก …

เอริคออกไปซื้อของกินและขนมในตลาด
เพราะรู้สึกผิดต่อเฮซอง เขาจึงซื้อขนมที่เฮซองชอบมามากมาย

ระหว่างกลับไปหาเฮซองที่โรงหมอ เอริคก็พบคู่หมั้นของเขาโดยบังเอิญ

ข้าขอโทษ แทนพี่ชายของข้าด้วย
ฝ่ายหญิงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เอริคเช็ดรอยเลือดที่ซึมอยู่ข้างโหนกแก้ม
แต่เอริคไม่ทันได้ใส่ใจ

อ่อ … เมื่อเช้า คือพี่ชายของเจ้าเหรอ?
เอริคมองผ้าเช็ดหน้าที่ฝ่ายหญิงยื่นให้

เจ้าให้ข้าทำไม?
ในเมื่อมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด
ข้าเอง ก็อัดเขาไปไม่น้อย!

เพราะเหตุนี้ข้าถึงมาขอโทษแทนพี่ชายของข้า
และ …
ฝ่ายหญิงชี้ที่โหนกแก้มของเอริค

ใบหน้าของท่านมีแผล …

เอริคจับที่โหนกแก้มของตัวเองจึงเพิ่งรู้ตัว
เพราะเขามัวแต่ห่วงอาการของเฮซองจนไม่ได้นึกถึงตัวเอง

ข้าไม่เป็นไร!
เอริคพยักหน้าเล็กน้อย เพื่อขอตัว

เดี๋ยวก่อน!
ฝ่ายหญิงรีบจับชายเสื้อของเอริคไว้

แม่นาง …
เราไม่ได้รู้จักกัน
เจ้าควรรักษาระยะด้วย

เอริคตัดบทด้วยความเย็นชา เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเธอ
เพื่อลดความประหม่าของตัวเอง
จนกว่าจะถึงเวลานั้น …
วันที่พวกเขาทั้งสองจะได้พบ และ รู้จักกันอย่างเป็นทางการ

(ใจของท่าน … คงมีแต่นาง …)
ฝ่ายหญิงเฝ้ามองเอริคเดินจากไป … จนหายไปกับฝูงชน

(ข้าขอโทษ … แต่ข้ายังไม่พร้อมที่จะทำความรู้จักกับเจ้า)
เอริคระมัดระวังในการคบหา แม้แต่เพื่อนในสำนัก
เขาไม่ค่อยทำดีกับใคร ทุกคนต่างพากันยำเกรงเขา
เพียงเพราะเขาตัวใหญ่ และ ชอบใช้กำลัง!

——— บทรักบทที่ 11 ความรักต้องการเวลา ———

 
Leave a comment

Posted by on January 28, 2016 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.10 บทเรียนบทที่10

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny
EP.10 บทเรียนบทที่10

 

จะเสร็จรึยัง?
เฮซองหันมามองเอริค ที่กำลังขีดๆเขียนๆ ภาพของเขา

 

อีกนิดน่า …
เอริคหยุดมองแสงแดดอ่อนๆที่ตกกระทบเรือนร่างบอบบางตรงหน้า

 

เฮซองหันกลับไปมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า
อาทิตย์สีทองตกกระทบทุ่งหญ้าที่กว้างสุดสายตา

 

เจ้าหนาวเหรอ?
เอริคสังเกตเฮซองที่เริ่มสั่นไหว

 

อืม …

 

งั้นไว้วาดต่อวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวเจ้าจะไม่สบาย
เอริคเก็บอุปกรณ์วาดเขียนของเขา

 

เฮซองดึงเสื้อขึ้นมาคลุมร่างกาย

 

เอริคห่มเสื้อคลุมของเขาให้เฮซอง แล้วนั่งลงข้างๆ
ทั้งคู่นั่งชมพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน

ไม่นึกเลยว่าที่นี่จะสวยเช่นนี้
เฮซองอมยิ้ม

ใช่ … ข้าก็ไม่นึกเลย ว่าเจ้าจะสวยเช่นนี้
เอริคยิ้มบางๆแล้วจุมพิตลงที่หน้าผากของเฮซอง

 
 
 

ย้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสร็จรึยัง!!!!
เฮซองโยนก้อนหินใส่เอริค

 

เอริคสะดุ้งตื่นจากภวังค์

 

เจ้าหลับเหรอ?!
เฮซองที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้
เงยหน้าจากหนังสือมองมาที่เอริค

 

ถ้าเจ้าเหนื่อย ก็กลับไปพักผ่อนสิ
นี่ก็…ใกล้จะเย็นแล้วนะ
เฮซองทำลายความเงียบสงบ

 

เอริคมองภาพวาดของเขาที่ยังวาดไม่เสร็จ

 

เจ้ากลับไปก่อนเถอะ
ข้าอยากนอนพัก
เอริคล้มตัวลงนอนบนผืนหญ้ามองท้องฟ้าและก้อนเมฆลอยเอื่อย

 

เฮซองล้มตัวลงนอนข้างๆเอริค
ทำไมเจ้าถึงพาข้ามาที่นี่?

 

เอริคหันมามองเฮซอง
เจ้าตามหาข้ามาต่างหาก!

 

ดี! งั้นข้ากลับล่ะ!
เฮซองลุกขึ้นนั่ง แต่เอริครั้งมือเฮซองไว้

 

เจ้าไม่ชอบที่นี่เหรอ?

 

ข้าก็ชอบนะ
เจ้าชวนข้าโดดเรียนมาเพื่อนอนเล่นงั้นเหรอ?

 

เอริคอมยิ้มแล้วดึงเฮซองลงมานอนข้างๆเขา
ชู่ว … เจ้าฟังดีๆสิ ได้ยินเสียงอะไรมั้ย?

 

เฮซองเงื่ยหูฟัง มีเพียงเสียงลมกระทบกอหญ้าในทุ่งกว้าง

 

ไม่มีอะไรนี่ นอกจากเสียงลม
เฮซองนอนมองท้องฟ้ารู้สึกผ่อนคลาย
แม้มือของเอริคยังคงกุมมือของเขาไว้

 
 

จนกระทั่ง …

 
ย้า!!!!!
เจ้าจะทำอะไรข้า!!!!!!!!!!
เฮซองโวยวายลั่นทุ่ง เมื่อเอริคนอนคร่อมตัวของเขา

 

บอกข้ามา … ว่าเจ้าเป็นใคร?!
เอริคกดไหล่ทั้งสองข้างของเฮซองไม่ให้ดิ้น

 

ไม่มีประโยชน์ที่จะแหกปากร้อง
ไม่อาจดิ้นหลุดจากแขนที่แข็งแรง
ร่างกายที่ใหญ่กว่ากำลังกดทับตัวของเขาอยู่

 

เจ้าต้องการอะไร?!
เฮซองจ้องตาเอริค ซ่อนความหวาดหวั่นไว้ข้างใน

 

เจ้าจะไม่บอกข้าใช่มั้ย?
เอริคก้มหน้าลงมา นิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสแก้มใสๆของเฮซอง

 

เฮซองหลับตาปี๋ >//< นิ้วที่ซุกซนไล่กวาดมาที่ริมฝีปากบางๆแดงระเรื่อของเฮซอง
 
เฮซองสัมผัสถึงลมหายใจของเอริค . . . ที่ใกล้เข้ามาทุกที

 
 

ข้า! ข้าเป็นผู้ชายนะ!!!!!!!!

 

เอริคมองเฮซองกลั้นหัวเราะ
 

ข้ารู้!
 
เอริคเลื่อนมือลงไปสัมผัสระหว่างขาของเฮซอง

 
 

อย่า~~~ >//<
เฮซองหลับตา หน้าแดง

 

เจ็บเหรอ?
เอริคขู่เบาๆ

 

ข้าไม่ยอมเจ็บตัวเปล่าๆหรอกนะ!

 

ถ้าเจ้าไม่ปล่อยข้า เจ้าจะต้องเสียใจที่ทำกับข้าแบบนี้!
เฮซองขู่เมื่อเอริคพยายามจะถอดเสื้อของเขา

 

นักฆ่าพวกนั้น มาเพื่อฆ่าเจ้าใช่มั้ย?

 

นักฆ่าอะไรของเจ้า!!!!!!!

 

แต่เจ้าไม่เป็นอะไรเลยนี่นา?

 

เอริคเปิดเสื้อของเฮซองดู
ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน!

 

นี่เจ้ายังไม่ตื่นจากฝันรึไง!?
ปล่อยข้านะ!!!!!

 

หรือว่าพวกมันจะเป็นคนของเจ้า?
เอริคตั้งข้อสงสัย

 

ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดอะไร!!!
ถ้าอยากแก้แค้นก็สู้กันอย่างลูกผู้ชายสิ!
เฮซองหน้าแดงทั้งโกรธและอายที่เอริคกำลังล่วงเกินเขา

 

ถ้าเจ้าบริสุทธิ์(ใจ) …
.
.
.
ก็ต้องแก้ผ้าเป็นแบบวาดรูปให้ข้า!

 
 

( . . . )
ไอ้ลามก!!!!!!!!!!
อยากตายเรอะ!!!!!!!!!!!!!!
เฮซองฮึดฮัดและดิ้นสุดแรง

 
 
 

อยู่นิ่งๆสิ
เอริคมองแบบวาดภาพของเขาที่นอนพลิกไปมาบนผืนหญ้า

 

เฮซองถูกมัดปาก มัดมือ มัดเท้า นอนน้ำตาซึม
เขาพลิกตัวไปมาอย่างทรมานเพราะแมลงที่รุมกัดผิวบางๆของเขา

 

เอริคยังคงฮัมเพลง และร่างภาพวาดต่อ

 

(ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!!!)
(ข้าจะควักตาของเจ้า!!!!)
(ข้าจะตัดมือของเจ้าด้วย!!!)
เฮซองจ้องเอริคด้วยความโกรธแค้น

 

ตอนนี้เจ้าคงอยากจะฆ่าข้าล่ะสิ?

 
 

งืมมมมมง้าาาาาางือออออ!!!
เฮซองส่งเสียงอู้อี้เมื่อเอริคอุ้มเขาขึ้นมา

 

นอนเฉยๆเจ้าคงจะเบื่อ
เอริคอุ้มแบบของเขามานั่งใต้ต้นไม้

 

ถ้าทนไม่ไหว ก็รีบสารภาพมาซะ!
ข้าเป็นลูกแม่ทัพใหญ่ เรื่องการทรมาน ข้าถนัดนัก!!!

 
 

เฮซองนั่งพิงต้นไม้ เหม่อมองออกไป
(เมื่อใจของเจ้าสงบ เจ้าจะพบหนทาง)
เฮซองนึกถึงคำสอนของอาจารย์
หลังจากหมดแรงไปกับอารมณ์ของตัวเอง … โดยเปล่าประโยชน์
(แต่ข้ายังไม่พบหนทางนั้นเลย … T_T)

 

พระอาทิตย์คล้อยต่ำลง แสงแดดสีทองตกกระทบเรือนร่างบอบบางตรงหน้า

 

เอริคได้แต่จ้องมองความงามเบื้องหน้า
 

เหมือนที่ข้าฝัน …
เอริคพึมพำกับตัวเอง

 
เฮซองหันมาเหลือบมองเอริคเพียงด้านข้างแล้วหันกลับไป
พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
แสงสีทองที่เคยตกกระทบทุ่งหญ้าค่อยๆจางหาย

 

เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าอากาศเริ่มเย็นลง
เอริคสังเกตเฮซองที่ร่างกายเริ่มสั่นไหว

 

เอริคหยิบเสื้อคลุมมาห่มให้เฮซองแล้วแก้มัดที่ปาก

 

เจ้าจะยอมสารภาพหรือยัง?
เอริคสัมผัสรอยแดงจากผ้าที่เขารัดไว้

 

กับคนเลวๆอย่างเจ้า ข้าไม่มีอะไรจะพูด!
เฮซองหลบสายตาเอริค เขาผิดหวังที่เลือกคนผิด

 

แค่พูดออกมา ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป
เอริคยื่นข้อเสนออีกครั้ง

 

เฮซองนิ่งเงียบ กำลังครุ่นคิดกับตัวเอง
(ถ้าข้าสารภาพตามที่เขาต้องการ … คงไม่เป็นผลดี)
(แต่ถ้ารับๆไป ข้าก็จะได้กลับสักที …)
(แล้วข้าจะมาทนนั่งอัปยศอดสูอยู่ทำไมเนี่ย!)

 
 

เอาล่ะ … ข้าขอโทษ
เอริคดึงเฮซองเข้าไปกอด!

 

ต่อไป … ข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี

 

เฮซองมองเอริคด้วยความสับสน

 
 

เจ้าพูดอะไรของเจ้า!!!
สมองเจ้ามีปัญหาเรอะ!!!!!
เฮซองตวาดใส่หน้าเอริค
ความอดทนอันเปราะบางของเขาโดยทุบจนแตกละเอียด

 

ข้ายอมแล้ว ^ ^
ข้าสัญญาว่าจะไม่รังแกเจ้าอีก!
เอริคปาดน้ำตาลูกผู้ชายบนแก้มใสๆของเฮซอง

 

ข้าจะแบกเจ้ากลับไปเอง แต่เจ้าต้องยกโทษให้ข้านะ!

 

ข้ายังจะไว้ใจเจ้าได้อีกเหรอ?
เฮซองตัดพ้อ ชูมือที่ยังถูกมัดไว้

 

อยู่ๆเจ้าก็โผล่มาในชีวิตข้า จะไม่ให้ข้าหวาดระแวงได้ยังไง?
เอริคแก้มัดให้เฮซองและบีบนวดให้หายชา

 

ข้าไม่ได้เจตนาทำร้ายเจ้าหรอกนะ
เราดีกันนะ
เอริคยื่นนิ้วก้อยให้ แต่เฮซองปัดมือของเขาทิ้งไป

 
 

เอริคแบกเฮซองกลับ …
เฮซองคิดไม่ตก ว่าเขาควรจะไว้ใจเอริคต่อไปหรือไม่
เอริคเป็นคนฉลาด คาดเดายาก และอยู่เหนือความคาดหมาย
การลงทุนครั้งนี้ ทำให้เขาเข้าไปอยู่ในใจของเอริคหรือยัง?

 

เฮซองซบลงบนแผ่นหลังกว้างและมั่นคงของเอริค … ด้วยความอ่อนเพลีย

 
 

ถึงแล้ว
เอริคเรียกเฮซองที่ยังหลับสนิทอยู่บนหลังของเขา

 

เอริคอุ้มเฮซองไปที่ห้องของเขา
และสำรวจร่องรอยตามร่างกายของเฮซองที่เป็นจ้ำแดงเพราะแมลงกัด

 

เจ้าบอบบางแบบนี้ …
นี่ข้าทำรุนแรงไปหรือเปล่านะ?

 

มันไม่ผิดที่ข้าจะระแวงนี่นา …
นอกจากแม่ของของข้า ก็ไม่มีใครทำดีกับข้าเหมือนเจ้า

 

เอริคเช็ดตัวและทายาให้เฮซองด้วยความรู้สึกผิด

 
 

——— บทรักบทที่ 10 ผิดที่ไว้ใจ ———

 
2 Comments

Posted by on January 26, 2016 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

ความ(ลับ)รักของซุปตา ภาค2 [Superstar’s secret love 2] – Ep.55 End of the road (Ending)

 

จบภาค 2 แล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามฟิคยาวๆแบบนี้นะคะ
สำหรับภาค3 อาจจะมีค่ะ แต่อาจจะไม่ชอบกันก็ได้นะ ^ ^”

งานขายต้องมา วีคนี้น่าจะเป็นวีคสุดท้ายของการโปรโมทแล้วค่ะ ช่วยกันดู mv หน่อยน้า …


 

 

 
Leave a comment

Posted by on January 24, 2016 in 41-55

 

Tags: ,

ความ(ลับ)รักของซุปตา ภาค2 [Superstar’s secret love 2] – Ep.54 Romantic Comedy drama

 

ใกล้จบแล้ว >//< น่าจะได้อีกสักตอนนะคะ ปาดเหงื่อ … ร้อน (นี่หรือฤดูหนาว)

อ่านฟิคแล้วอย่าลืมดู MV นี้ด้วยน้า ช่วยกันดันซุปตาของเราหน่อยนะคะ พลีสสสส

 

 

 
Leave a comment

Posted by on January 23, 2016 in 41-55

 

Tags: ,

ความ(ลับ)รักของซุปตา ภาค2 [Superstar’s secret love 2] – Ep.53 ยัง

ลืมว่าค้างเรื่องนี้ไว้ยังไม่ได้อัพ คิดว่าอีก 1-2 ตอนจะทำให้จบภาค2 ไปเลย เพราะจำนวนตอนไหลยาวเกินภาคแรกไปแล้ว ^  ^”

ช่วงนี้เฮซองกำลังโปรโมท RoCo Drama ด้วยการพูดถึงเอริคบ่อยๆ? ไม่สงสารแอดมินชินคอมที่นั่งจาม,นั่ง monitor sns ก็สงสารแฟนๆอย่างเราบ้างนะคะ ดี๊ด๊า น้ำตาลขึ้น คิคิ แม้จะพลาด MCD แบบน่าเสียดาย แต่เรายังต้องตามหารางวัลให้เธอต่อไปค่ะ เพื่อวิดิโอซ้อมเต้นที่เธอส่งให้เอริคดู แต่แฟนๆไม่ได้ดู! จริงๆอยากดู longggggggggggggggggggg message จากเม้นเตอร์เอริคด้วยนะ

ตอนนี้ไม่มี RoCo เลยค่ะ มีแต่ drama ล้วนๆ


 

 

 
Leave a comment

Posted by on January 22, 2016 in 41-55

 

Tags: ,

[HYESUNG] RoCo Drama MV (로코드라마)

ว่าจะลงฟิค แต่สภาพตอนนี้ไม่ไหวอย่างแรง เหมือนโดนเฮซองโอ้ปป้ายิงด้วยสายตาจิกกล้องแบบนับไม่ถ้วน นี่โอ้ปป้าหรือนูน่าคะ ความ sexy ฮีงัดออกมาเต็ม ท่าเต้นคุ้นๆกันมั้ยคะ นึกถึง alright , wowwowwow และ sniper ที่เพิ่มเติมคือความแซ้บ XD

ช่วยกันสนับสนุนนางให้ขึ้นชาร์จกันด้วยนะจ้ะ กลับมาครั้งนี้พี่เขาไม่ได้เล่นๆค่ะ พ้อยขา จิกแรง ฟุดๆ


 

จิตไม่แข็งจริงอย่าเผลอสบตาโอ้ปป้านะคะ นึกถึงเดธโน้ตไงไม่รู้ ^ ^ เค้าก็ตะกรุยคอมใกล้ตายแว้ว >//<

CYctKigUAAAsOmI CYctKfvUoAACc8H CYcuJB-U0AErkwi CYcvkreUkAA2rqJ CYcvlDQUMAAei4f

 
1 Comment

Posted by on January 11, 2016 in Hyesung

 

Tags:

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.09 บทเรียนบทที่9

ฟิคซุปตารอก่อนนะคะ draft อยู่ในคอมอีกเครื่อง ไม่ได้เอากลับบ้าน ตั้งใจว่าวันหยุดจะพักสายตา เพราะช่วงนี้มีปัญหากับตาอยู่บ่อยๆ แต่ตื่นมาก็เปิดคอม เปิดแทบเลตอยู่ดี 😛 เพิ่งดู I can see your voice จบ จ้องแต่ความน่ารักของคุณชินอย่างเดียวเลย น่ารักมากบอกเลย! วีคหน้าเธอจะคัมแบคแล้วนะคะ ช่วยกันดันชาร์ทด้วยน้า …

 

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.9 บทเรียนบทที่9

ไม่! ข้าบอกว่าไม่ไงเล่า!
บัณฑิตคิมจิกนิ้วทั้งสิบของเขาไปที่บานประตู

เจ้าอยากมีเรื่องกับเขา เจ้าก็ไปช่วยคนเดียวสิ ข้าไม่ไป!!!
ดงวานพยายามปิดประตูห้องแต่บัณฑิตลีงัดแรงเฮือกสุดท้าย ดันประตูออกมา!

ผ่าง!!!!

บานประตูติดมือลีซอนโฮออกมาด้วย

ย้ากกกกกกก! เจ้าพังประตูห้องข้าทำไม!!!
ดงวานโวยวาย

ช่างมันเถอะน่า! ไปช่วยเขาก่อน!
ซอนโฮแบกดงวานขึ้นบ่าแล้วอุ้มออกไปที่หน้าประตูใหญ่

ย้า!!! เจ้าปล่อยข้านะ!!!
เจ้าไม่รู้หรอกว่าคราวก่อนข้าช่วยเขา แล้วข้าต้องเจออะไรบ้าง!
ดงวานส่งเสียงโวยวายไปตลอดทาง ทำให้เพื่อนร่วมสำนักเริ่มออกมามุงดู (ในยามวิกาล)

ช่วยเขา! แล้วข้าจะยกหนังสือเล่มนั้นให้!
ซอนโฮวางดงวานลง

เจ้าสัญญาแล้วนะ!
ดงวานนั่งลง วัดชีพจรของเอริค

เขายังไม่ตาย!
เฮ้ยยยยย เลือด!!!!!!!

ตกใจอะไรเล่า! รีบช่วยเขาสิ!

ข้าไม่ได้เอากระเป๋ายามาด้วยอ่ะ ช่วยกันแบกเขาไปที่ห้องข้า!
เอ้ย ไม่ดีๆ พาไปที่ห้องเจ้าก็แล้วกัน!
ดงวานกับซอนโฮช่วยกันพยุงเอริคที่นอนสลบไม่ได้สติ กลับเข้าไปรักษาตัว

บัณฑิตลีนั่งสัปหงกทั้งคืน เพราะเขายกที่นอนของตัวเองให้เอริค

ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?
ซอนโฮมองเวลาที่ใกล้จะรุ่งสาง แล้วค่อยๆเช็ดตัวให้เอริคอีกครั้ง

เจ้าเป็นใคร?
เอริคเริ่มรู้สึกตัว

จำข้าไม่ได้อีกแล้วเหรอ?
ทำไมชอบออกไปชกต่อยกับพวกอันธพาลอยู่เรื่อย?
ซอนโฮถอนใจ

แล้วเฮซองล่ะ?
เอริครีบลุกขึ้นมา

ใครนะ?

เฮซองล่ะ? เขาอยู่ที่ไหน?!
เอริครีบลุกจากเตียงเพื่อออกไปหาเฮซอง

โครม!!!!!!!!!!!!!
เอริคล้มฟุบอยู่ตรงหน้าบัณฑิตลี

ย้า! ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆนะ ห่วงตัวเองก่อนเถอะ!
ซอนโฮพยุงเอริคที่ฟุบหลับกลางอากาศกลับไปพักผ่อนที่เดิม

@ห้องเรียน

ทำไมท่านมานั่งตรงนี้?
บัณฑิตลียืนมองบัณฑิตหน้าใหม่ ที่จับจองที่นั่งข้างๆที่ประจำของเขา

เรานั่งตรงนี้ไม่ได้เหรอ?
เฮซองเงยหน้าขึ้้นจากหนังสือ ส่งยิ้มหวานให้บัณฑิตหนุ่ม

เจ้ามานั่งกับข้าก็ได้!
ดงวานชวน

ข้าไม่อยากนั่งกับเจ้า!
ซอนโฮถอนใจแรง

ข้าชวนบัณฑิตชินต่างหากล่ะ!
ดงวานยิ้มยั่ว

ท่านไม่อนุญาตให้เรานั่งด้วยใช่มั้ย?
เฮซองถามซอนโฮอย่างสุภาพ

ตามใจท่านเถอะ!

เฮซองดีใจทึกทักเอาว่าซอนโฮอนุญาตแล้ว จึงแกะถุงขนมออกมา

ทานขนมมั้ย?
เฮซองยื่นขนมให้ซอนโฮ เพื่อแสดงไมตรี

ข้าไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ!
ในห้องเรียน ไม่ให้กินขนม!

[เขาเป็นหัวหน้าห้อง]
ดงวานพยายามส่งสัญญาณบอกบัณฑิตน้องใหม่

อย่างนั้นเหรอ?
เฮซองเก็บห่อขนมคืน

เลิกเรียนแล้วท่านไปไหน?

อ่านหนังสือ
ซอนโฮตอบเรียบๆ

ที่นี่มีหอหนังสือใช่มั้ย?
เราไปด้วยกันมั้ย?

ช่วยเงียบหน่อยได้มั้ย ข้าต้องการสมาธิ!
ซอนโฮหันมาดุ

เฮซองยิ้มหวาน แล้วนั่งวาดรูปเล่นอยู่เงียบๆ

เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน

ซอนโฮ เราไปทานข้าวด้วยกันนะ
เฮซองยิ้มหวาน แสดงความเป็นมิตรอีกครั้ง

ข้าไม่ชอบกินข้าวกับใคร!
ซอนโฮรีบเก็บหนังสือแล้วเดินออกไป

เจ้าไปกินข้าวกับข้าได้นะ!
ดงวานดิ่งเข้ามาหาเฮซอง

ท่านไม่มีเพื่อนกินข้าวเหรอ?

ใช่ ไม่มี

ทำไมล่ะ?
เฮซองสงสัย

ซอนโฮก็ไม่มีใครกินข้าวด้วยเหมือนกัน

นั่นเพราะเขาอยากอยู่คนเดียว
เฮซองวิเคราะห์

เพราะข้าไม่อยากให้เจ้ากินข้าวคนเดียวเหมือนข้าไง!

เฮซองหัวเราะเบาๆในความตรงไปตรงมาของบัณฑิตคิม

ท่านเป็นคนเปิดเผยดี งั้นเราจะไปกินข้าวกับท่าน

ดีจัง!
ดงวานฉีกยิ้มกว้าง ในที่สุดเขาก็มีเพื่อน

อ่า …
ไม่ใช่ทุกคนจะชอบในความเปิดเผย(มากเกินไป)ของท่าน

หมายความว่ายังไง?
ดงวานไม่เข้าใจในสิ่งที่เฮซองพูด

เราไม่อยากให้เข้าใจผิด
เราไม่ได้กินข้าวกับท่าน เพียงเพราะท่านชวนหรอกนะ

งั้นเจ้าก็ชอบข้า … งั้นเหรอ?

ท่านไม่จำเป็นต้องพูดทุกเรื่องที่ท่านคิดก็ได้
เฮซองยิ้มอ่อน แล้วเดินไปที่โรงอาหาร

เจ้าชอบข้า!
ดงวานจับหูตัวเองทั้งสองข้าง รู้สึกร้อนผ่าว

เลิกเรียนแล้ว เราไปหอหนังสือด้วยกันนะ!
ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ดงวานยกชามซุป ซดจนหมด

อิ่มแล้วเหรอ?
เฮซองมองดงวาน ที่ทานทุกอย่างจนเกลี้ยง

อ่า ซุปวันนี้อร่อยมาก! ข้าจะไปเอาเพิ่ม!
เจ้าอยากได้อีกถ้วยมั้ย?
วันนี้ดงวานเจริญอาหารเป็นพิเศษ

ทานเยอะเกินไป ระวังจะปวดท้องนะ
เฮซองก้มหน้าทานต่อ

(เจ้าเป็นห่วงข้า!!!)
ดงวานอมยิ้มหน้าแดง รีบวิ่งไปเติมซุป

เพล้ง!!!
ดงวานไม่ทันมองจึงชนกับซอนโฮอย่างจัง

ย้า!!! เจ้าจะรีบไปอ่านหนังสือรึไง!
ไม่เห็นรึไงว่าข้าเดินมาอ๊ะ!
ดงวานวีนใส่ซอนโฮที่ชนถ้วยซุปของเขาหก

เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?
เฮซองเดินเข้ามาถามซอนโฮ

ซอนโฮรีบเก็บหมั่นโถเช็ดกับเสื้อให้สะอาด

เอาของเราไปเถอะ ของท่านมันตกพื้นแล้ว อย่าทานเลย
เฮซองยื่นชามหมั่นโถให้

ขอบใจ!
ซอนโฮเก็บหมั่นโถใส่เสื้อ รับชามหมั่นโถของเฮซอง แล้วเดินออกไป

(เจ้าใจดีจังเลย)
ดงวานแอบมองเฮซองด้วยความชื่นชม

ซอนโฮรีบกลับมาที่ห้องของเขา แต่เอริคไม่อยู่เสียแล้ว

กินอะไรหรือยัง?
ซอนโฮยื่นชามหมั่นโถให้เอริคที่นั่งเหม่ออยู่หน้าห้องตัวเอง

ข้าไม่หิว … เจ้าไม่ต้องตอบแทนบุญคุณข้าแล้ว
เอริครู้สึกอึดอัด

งั้นข้าไปล่ะ!
ซอนโฮวางชามหมั่นโถไว้แล้วจากไป

เฮซองแอบมองทั้งคู่อยู่ไม่ไกล
ทำไมซอนโฮถึงเชื่อฟังเอริคนะ?
ถ้าเป็นเพื่อนกับเอริคได้ ซอนโฮจะเชื่อฟังเรามั้ยนะ?
เฮซองคิดแผนในใจ

เฮ้ เพิ่งตื่นรึไง!
เฮซองทักทายเอริคเสียงสดใส

เอริคหันขวับ แล้วรีบหันหน้าหนี

ยังไม่ได้กินอะไรเหรอ?
เฮซองเดินมานั่งข้างๆ เอริครีบหันหน้าหนี

เป็นอะไรไป? สบายดีรึป่าว?
เฮซองถามด้วยโทนเสียงน่ารัก

เจ้าสบายดีเหรอ?
เอริคเอ่ยถามด้วยเสียงแหบๆ (แบบคนเพิ่งตื่น)

สบายดี ฮ่าๆ ทำไมเสียงเจ้าเป็นแบบนี้ล่ะ?
เฮซองชะโงกหน้ามาหาเอริค

โอ๊ะ! เจ้าไปทำอะไรมา?
เฮซองกับเอริคมองหน้ากัน

ไปตีกับใครมา?

เจ้าไม่ต้องยุ่ง!
เอริคมองหน้าใสซื่อของเฮซอง รู้สึกนอยขึ้นมาทันที

เป็นเพราะข้าเหรอ?

เอริคก้มหน้า ไม่ตอบ

ทีหลังก็หนีสิ ถ้าสู้ไม่ได้ เจ้าควรหนีเอาตัวรอดนะ!

เฮซองเอื้อมมือไปบีบจมูกของเอริค

เฮ้ … กินขนมมั้ย? จะได้อารมณ์ดี!
เฮซองแกะห่อผ้า แล้วหยิบขนมที่ซื้อจากตลาดให้เอริค

ชิ้นนี้ข้าชอบมากที่สุดเลยนะ!
เฮซองมองขนมชิ้นโปรด แล้วแอบเลียปากด้วยความอยากกิน

เอริครับขนมจากเฮซอง
(
ข้าเจ็บตัวเพื่อเจ้า แต่เจ้ากลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย ชริ!)

เอริคกัดขนมคำแรก ความหอมหวานของขนมพื้นๆ
กลับทำให้เขารู้ตัวว่า … หิว!

มีอีกมั้ยอ่า …
เอริคอยากได้ขนมอีก

งั้นข้ายกให้หมดเลย!
เฮซองยื่นถุงขนมให้เอริค

ไหน … หันหน้ามาให้ข้าดูหน่อยสิ!
เฮซองเชยคางของเอริคขึ้นมา

ข้าจะทายาให้นะ หน้าหล่อๆของเจ้าจะได้ไม่เป็นรอยแผลเป็น
เฮซองหยิบตลับยาที่พกติดตัวออกมา

หันหน้ามาสิ ข้าบอกว่าจะทายาให้นะ!

เอริคมองรอบๆ เมื่อไม่มีใครอยู่ จึงหันหน้าให้เฮซองทายาให้เขา

เอริคสบตาเฮซอง ในขณะที่มือขาวซีดๆของเฮซอง ค่อยๆทายาให้เขา
เฮซองสบตาเอริคยิ้มอย่างพอใจที่เอริคเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี

(เจ้าต้องมีใจให้ข้าแน่ๆ – เอริคคิดเข้าข้างตัวเอง)
(
ขอบใจที่เจ้าไม่ทิ้งข้า เฮซองตอบแทนน้ำใจของเอริค)

——— บทรักบทที่ 9 ความรัก ไม่อาจปิดบังด้วยสายตา ———

 
1 Comment

Posted by on January 9, 2016 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags: