RSS

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.07 บทเรียนบทที่7

12 Dec

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.7 บทเรียนบทที่7

เอริคผูกหยกสีขาวแทนที่หยกชิ้นเดิมของเฮซอง
เอริคส่งพัดคืนเฮซอง

เจ้าวาดมันแน่เหรอ?
เฮซองกางพัดออกมาชื่นชมลายพู่กันบนกระดาษ … ยังคงสงสัย

คราวหน้าข้าจะวาดให้สวยกว่านี้ แล้วมอบให้เจ้า … แทนความรักของข้า ^^

โป้ก!!!
เฮซองเอาด้ามพัดตีหัวเอริคที่พูดไม่เข้าหู

ข้าขอหยกชิ้นนี้นะ ถือว่าแลกกัน!

เฮซองไม่ว่าอะไร ยื่นหยกชิ้นเล็กให้เอริค
เอริครีบคว้ามือเฮซองที่กำหยกน้อยในมือดึงเข้ามาซุกที่ด้านในสุดของเสื้อ
ข้าจะเก็บหยกของเจ้าไว้ให้ใกล้หัวใจของข้ามากที่สุด! (ยังไม่เลิกหวาน)

เฮซองหน้าแดงพยายามดึงมือของเขาออก
แต่เอริคดึงมือของเขาไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ย้ากกกกก อยากตายรึไง!!!!!
เสียงโวยลั่นโรงเตี๊ยมของเฮซองทำให้ผู้คนหันมามอง แม้แต่ผู้คนที่เดินซื้อของอยู่ในตลาด

เฮ้ยยยยย!
เฮซองเสียหลักเมื่อเอริคปล่อยมือของเขาทันทีที่เห็นสายตาคู่หมั้นหันมามองพวกเขา

ว้ายยยย!!!
เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเอริคคว้าเอวของชายหนุ่มร่างบางไว้ได้ทันก่อนจะพลัดตกจากระเบียง

เฮซองยังคงจ้องเอริคไม่กระพริบตา(ช้อค)
หมวกบัณฑิตของเขาร่วงหล่นลงที่พื้นด้านล่าง พร้อมมวยผมที่เคยรัดตึงเริ่มคลายออกจากกัน

เจ้าไม่เป็นไรนะ?
เอริคโอบเอวบางๆของเฮซองเข้ามา แล้วสวมกอดเขาเพื่อปลอบขวัญ

โชคดีที่แขนของข้ายาว ไม่งั้นเจ้าร่วงลงไปแล้ว ฮะๆ (ยังจะโม้)
เอริคลูบผมยาวสลวยของเฮซองเบาๆ

เฮ่ยยย เจ้าหนุ่ม มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันสิ!
รังแกผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง?!
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมขึ้นมาดูเพราะได้ยินเสียงร้องของเฮซอง

สายตากลม(แบ้ว)โผล่พ้นไหล่กว้างๆของเอริค มองชายวัยกลางคนด้วยความสงสัย

เถ้าแก่หมายถึงข้าเหรอ?
เอริคหันกลับมาตามเสียงก่นด่า

ก็เจ้านั่นแหละ! แม่นางเขาก็มีพ่อมีแม่นะ!
เจ้ามายืนกอดลูกสาวเขาประเจิดประเจ้อแบบนี้ได้ยังไง!
เถ้าแก่ตบหลังเอริคที่ยังคงยืนกอดเฮซองไม่ปล่อย

เฮซองจับผมของเขาที่หลุดกระเซิงไม่เรียบร้อย (-“-)
แล้วซุกหน้าลงที่อกสามศอกของเอริคด้วยความอับอาย

เอริคมองเฮซองที่ยังคงตกใจ เขาลูบหัวเฮซองเบาๆ
ข้าไม่ได้รังแกนะ! ข้าเพิ่งช่วยชีวิตเขาต่างหาก!

ไม่ต้องกลัวนะ
เอริคแกล้งโอบกอดเฮซองให้กระชับขึ้น

ขอโทษนะ หมวกของท่านตกลงมา ฉันจึงเก็บมาคืน
หญิงสาวผู้มีท่าทางเรียบร้อย วางหมวกบัณฑิตของเฮซองลงบนโต๊ะ

เอริครีบผละเฮซองออกจากอ้อมอกของเขา
เมื่อหญิงสาวตรงหน้าคือคู่หมั้นของเขาเอง!

เค้ากลัวอ่าาา (เสียงอ้อน)
เฮซองแกล้งโผเข้าซบอกกว้างๆของเอริคอีกครั้ง

นี่หนูรักเขามากจนต้องปลอมเป็นบัณฑิตเลยเรอะ!?
เถ้าแก่ร้านตกใจ

เฮซองรีบพยักหน้า (ยังคงซุกหน้าแนบ…อก)

ขอตัวก่อนนะ
หญิงสาวรีบหันหลังกลับด้วยความผิดหวัง แม้พวกเขายังไม่เคยเจอกันอย่างเป็นทางการ
แต่เธอก็รู้ว่า เอริค ลูกท่านแม่ทัพแดนใต้มานั่งที่โต๊ะตัวนี้ ในเวลานี้เป็นประจำ
และครั้งนี้…เขาพาผู้หญิง(ที่ปลอมตัวเป็นบัณฑิต)มานั่งทานข้าว จิบน้ำชาด้วยกัน

เอริคอยากจะเอ่ยเรียกชื่อของเธอ แต่เขาไม่อยากเปิดเผยตัวตนให้เธอรู้

เฮ้ยยยยย ข้าพาเจ้ามาครั้งแรก เจ้าก็ทำข้าเสียไปหมด!!!
เอริคผลักเฮซองออกไป

เฮซองเบ้ปาก จัดผมยาวสลวยของเขาให้เข้าที่
เจ้านั่นแหละ! ที่ทำข้าเสียหาย!!!

เฮซองหยิบหมวกบัณฑิตและห่อขนมทั้งหมด(ยังไม่ลืม)
สะบัดพัดออกมาปิดบังใบหน้าเรียวเล็กของตัวเอง แล้วหันมาพูดกับเถ้าแก่

ท่านพูดถูก เจ้าหนุ่มคนเนี้ยะ นิสัยแย่มาก!!!!
และข้า…ไม่ได้ปลอมตัวเป็นบัณฑิตเพราะรักมัน!!!
ถ้าไม่อยากปิดร้าน อย่ามองข้าเป็นผู้หญิงอีก!!! เข้าจั้ยยย?!!!
เฮซองควักถุงเงินส่งให้เถ้าแก่เป็นค่าอาหารแล้วเดินลงไปข้างล่าง

เฮซองหยิบขนมออกมากินเพื่อปรับอารมณ์ให้ดีขึ้น
เขาเลี้ยวออกจากประตูโรงเตี๊ยม พบคู่หมั้นของเอริคยังคงยืนรอเขาอยู่
เฮซองหยุดชะงัก(ยังคาบขนมอยู่ในปาก) ทั้งสองต่างมองหน้ากัน

เฮซองรีบเช็ดปากที่เปรอะผงแป้งจากขนม
คือว่า …

เจ้าสวยกว่าข้า …
หญิงสาวพิจารณารูปร่างหน้าตาของเฮซอง แล้วสะท้อนใจ

(นี่คงไม่ใช่เวลาอธิบายนางให้เข้าใจ >//<)
เฮซองรีบสะบัดพัดปิดหน้าแล้วเดินหนีนางไปด้วยความอาย
(ถ้าเจ้าไม่ใช่ผู้หญิง ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!)

เอริคยังคงนั่งหน้าหงิก

เฮ้ย ไอ้หนุ่ม นางไม่ใช่ผู้หญิงจริงๆเหรอ?
เถ้าแก่ร้านยังคงติดใจ

แต่จะใช่หรือไม่ ข้าก็ไม่สนละ!
เถ้าแก่ตาลุกวาว เมื่อเงินในถุงที่เฮซองทิ้งไว้เป็นค่าอาหารนั้นมากเกินกว่าที่เขาคาดคิด

นี่ลุง! ค้าขายก็ต้องมีความซื่อสัตย์ต่อลูกค้าสิ!
เอริคคว้าถุงเงินในมือเถ้าแก่กลับคืนมา

แต่นางให้ข้าทั้งหมดนะ!

เอริคแหวกดูจำนวนเงินในถุง ก็ตกใจเช่นกัน
เจ้านับเงินไม่เป็นรึไงนะ!

เอริคหยิบเงินวางไว้ให้จำนวนนึง
นี่ก็มากกว่าที่ข้าเคยจ่ายให้ทุกครั้งแล้วนะ!!!

แต่ว่า…
เถ้าแก่มองตาละห้อย

ทีเมื่อกี้ใครตบหลังข้า?! พ่อข้ายังไม่เคยทำกับข้าแบบนี้เลย!
เอริคเก็บถุงเงินใส่เสื้อของเขา

ก็พ่อของเจ้าไม่สั่งสอนให้ดีน่ะสิ!
เจ้าถึงเกเรแบบนี้!

ไอ้แก่!!!!!!
เอริคลุกขึ้น คว่ำโต๊ะ!

แว้กกกกกกกกกกกกก!!!
เถ้าแก่รีบเก็บเงินส่วนของเขาแล้ววิ่งหนีลงไปชั้นล่าง

เอริคก้มลงเก็บหยกชิ้นเล็กที่หล่นอยู่บนพื้น
แล้วเก็บไว้ด้านในสุด ข้างๆหัวใจของเขา

แม้จะเป็นแค่เสี้ยวนาที แต่หัวใจของเขากลับสั่นไหว …
ไม่ใช่เพราะการพบกันโดยไม่คาดคิด … กับคู่หมั้นของเขา

แต่เป็นเจ้า! … ที่ซบลงบนอกของข้า!

 
“เค้ากลัวอ่าาาา”

เอริคนึกถึงเสียงอ้อนและใบหน้าลูกแมวของเฮซอง

ยิ่งคิด … ยิ่งไหวหวั่น

 

—————— บทรักบทที่ 7 โชคชะตา…มักเล่นตลก  —————–

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on December 12, 2015 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: