RSS

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.04 บทเรียนบทที่4

28 Sep

ในที่สุดก็เข็นออกมาได้อีกตอน มีปัญหาเรื่อง font ตอนย้ายคอมใหม่ ที่เคยพิมพ์ไว้ 80% อ่านไม่ออกเลย นั่งสลดพิมพ์ใหม่ วันนี้มีสองเรื่องนะคะ ซุปตาสุดฮอตอยู่โพสล่างค่ะ พักเรื่องน่าปวดหัวของซุปตาขานัว มาต่อเรื่องนี้ รักใสๆของบัณฑิตหนุ่ม 555 ไม่กล้าตั้งชื่อเรื่องแบบนี้จริงๆ มันจั้กกาจี้ สำหรับเรื่องนี้ตอนสุดท้ายถึงตรงที่… (กลับไปดูโพย) เอริคอุ้มเฮซองขึ้นบ่าค่ะ หุหุ

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

EP.4 บทเรียนบทที่4

 

เอริคแกล้งจับต้นขาและลูบบั้นท้ายน้อยๆของเฮซอง
เฮซองตอบโต้กลับด้วยการตบที่ท้ายทอยของเอริค

 

ถึงแล้ว!

เอริคเปิดประตูห้อง
มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา

เอริควางเฮซองลง

 

ชู่วววว! เก็บแรงไว้สู้กันพรุ่งนี้ดีกว่า
ข้าเหนื่อยแล้ว
เอริคถอดเสื้อของเขาออก

 

เฮซองรีบถอยออกมา

 

นี่ห้องของข้าเอง!

 

พาข้ามาที่นี่ทำไม?!

 

แล้วเจ้ามีห้องพักแล้วเหรอ?

 

ข้าไม่นอนร่วมห้องกับเจ้า!

 

งั้นก็เชิญออกไปนอนหนาวอยู่ข้างนอก!

 

มันต้องมีห้องว่างสิ!

 

มีห้องเก็บฟืน เจ้าสนใจมั้ยล่ะ?

 

มีห้องข้าห้องเดียว ที่ยังพอแบ่งที่ให้เจ้าซุกหัวนอนได้

 

แน่ล่ะสิ ใครอยากจะคบกับเจ้ากันล่ะ!

เฮซองพูดแทงใจดำ

 

เฮซองมองข้าวของภายในห้อง ทุกอย่างมีเพียงชุดเดียว

 

เจ้าเอาหมอนกับฟูกไปละกัน ข้าจะนอนบนผ้าห่ม

พรุ่งนี้ค่อยหามาเพิ่ม

เอริคแขวนเสื้อไว้ข้างฝา

เจ้าไม่ถอดเสื้อเหรอ?

 

อากาศเย็นแบบนี้ยังจะถอดเสื้อนอนบนพื้นเย็นๆเหรอไอ้บ้า!

 

เฮซองโยนเสื้อให้เอริค

ใส่ซะ! ไม่งั้นฉันจะออกไปนอนข้างนอกเอง

 

เอริครู้สึกดีที่เฮซองเป็นห่วงเขา

 

เฮซองปูที่นอนและวางหมอนใบเล็กๆที่กลิ่นค่อนข้างเหม็นตุ

 

นายเอาหมอนไปเถอะ!

เฮซองโยนหมอนให้เอริค แล้วเอาห่อผ้ามาหนุนแทน

 

เอริคขยับเข้ามาใกล้ๆ

 

จะทำอะไร!

เฮซองไม่ไว้ใจ

 

มานอนด้วยกันเถอะ ผ้าห่มผืนนี้พอห่มได้สองคนนะ

เอริคเสนอ

 

ไม่เอา! เจ้าไปนอนตรงนั้น!

ห้ามลวนลามตอนข้าหลับด้วย!

ไม่งั้น …

เจ้าไม่ใช่ลูกผู้ชาย!

 

ฮ่าๆ มีแต่ผู้หญิงเท่านั้น ที่ใช้คำขู่กับข้าแบบนี้นะ

เอริคนอนเท้าแขนอยู่อีกด้านนึงของห้อง

 

งั้นเจ้าก็ระวังตัวดีๆก็แล้วกัน

เอริคแกล้งหลับไปก่อน

 

เฮซองไม่กล้านอนหันหลังให้เอริค

เขานอนจ้องเอริคสักพักก็เผลอหลับไป

 

เอริคแอบมองเฮซองที่หลับไปแล้ว

เขาดีใจที่เฮซองกลับมาและยอมร่วมห้องนอนกับเขา

 

เฮซองตื่นขึ้นมา เอริคยังคงนอนอยู่ริมห้องตามเดิม

ในสภาพไม่สวมเสื้อ และนอนบนพื้นเย็นๆไม่มีผ้าห่ม

 

เฮซองแปลกใจที่ผ้าห่มและเสื้อของเอริคอยู่บนตัวของเขา

 

(เจ้าไม่ได้แอบลวนลามฉันใช่มั้ย?)

เฮซองสำรวจเสื้อผ้าของเขา

 

เฮซองปวดฉี่ จึงลุกไปเปิดประตูเพื่อออกไปข้างนอก

 

อ้าว! ตื่นเช้าจังนะ!

เพื่อนร่วมสำนักทักทายทันทีที่เฮซองเปิดประตูออก

 

เฮซองยืนสบตากับเพื่อนร่วมสำนักร่างเล็กที่จ้องมาที่เขา

 

เมื่อ… เมื่อคืน เจ้าค้างกับเอริคเหรอ?

มินวูประหลาดใจ

 

ใช่! แล้วจะทำไม?!

เอริคเดินออกมาในสภาพเปลือยท่อนบน

เอริคกอดคอเฮซองจากด้านหลังแล้วขยิบตาให้เพื่อนร่างเล็ก

 

ถ้าเจ้าปากมากล่ะก็ … ข้าอัดเจ้าเละแน่!

เอริคขู่

 

ไม่มีอะไรสักหน่อย ปล่อยสิ!

เฮซองดึงแขนเอริคออก

 

ห้องน้ำไปทางไหน?

 

มินวูชี้ไปทางขวา

เฮซองรีบวิ่งไปห้องน้ำโดยไม่สนใจสิ่งใด

 

 

นี่เจ้านอนกับเธอแล้วเหรอ?

แล้วเป็นไงมั่ง?

เธอยอมให้เจ้า … ขี่ … ด้วยเหรอ!

 

คิดอะไรบ้าๆ!

เอริคตบหัวเพื่อนเรียกสติ

 

ข้าแค่ให้เขาพักด้วยก็เท่านั้น

 

ได้ไง! เขาเป็นเด็กใหม่

ต้องไปนอนโรงนอนรวมกับเด็กใหม่สิ!

 

แต่เขาเป็นเพื่อนข้า!

 

เพื่อนเจ้า?!

มินวูไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

 

เจ้าคิดมากกว่าเพื่อนก็บอกมาเถอะ!

หวังจะขี่เขาใช่มั้ยล่ะ?!

 

ขี่อะไรล่ะ!

เขาเป็นผู้ชาย!

 

เจ้าพิสูจน์แล้วเหรอ?!

มินวูอ้าปากค้าง

 

ข้ารู้ก็แล้วกันน่ะ

เอริคสัมผัสได้ตั้งแต่ตอนแบกเฮซองกลับมาที่ห้องของเขา

 

มิน่า… สีหน้าเจ้าดูซึมๆนะ

ผิดหวังล่ะสิ!

มินวูแหย่เอริค

 

ไปให้พ้นเลย!!!!

เอริคไล่เตะมินวู

 

เอริคถอนใจ เขารู้สึกผิดหวัง

และกำลังสะกดจิตตัวเองว่าเฮซองคือผู้ชาย

 

เอริคนั่งมองเฮซองเดินชมนกชมไม้

และทักทายนกทุกตัวระหว่างทาง

 

หลับสบายมั้ย?

 

ก็ดี แล้วเจ้าล่ะ? ทำไมต้องนอนถอดเสื้อด้วย?

 

ข้านอนไม่ได้ ถ้าไม่ถอดเสื้อ

เอริคยิ้มเจ้าเล่ห์

เจ้ากลัวจะหวั่นไหวกับข้าเหรอ?

 

ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่สบาย

 

(เจ้าเป็นห่วงข้า! –- มโน)

เอริคแอบซ่อนความยินดีไว้ใต้ใบหน้าหล่อเข้ม

 

ทำไมที่โรงอาบน้ำไม่มีใครเลย?

 

เขาก็ไปเรียนน่ะสิ

 

อ้าว?! นี่มันสายแล้วเหรอ?!

 

อือ

 

รีบไปใส่เสื้อผ้าสิ!

เฮซองไล่

 

เจ้าอยากเรียนก็ไปเรียนสิ

ข้าไม่สนใจหรอก

เอริคล้มตัวลงนอนชมนกและแสงแดดอ่อนๆยามเช้า

 

อะไรนะ! เจ้าจะไม่ไปเรียนเหรอ?

 

ไปกับข้า!

เฮซองดึงชายกางเกงเอริค (ยังเปลือยอกท่อนบนอยู่)

 

ข้าเคยเรียนแล้ว น่าเบื่อจะตาย!

 

ก็เจ้าสอบไม่ผ่านนี่นา เจ้าก็ต้องไปเรียนใหม่สิ!

เฮซองยังคงพยายามลากเอริคเข้าเรียน

 

เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าสอบไม่ผ่าน?

 

ข้าไม่สนแล้ว!

เฮซองรีบเดินหนีไปเข้าห้องเรียน

 

นี่เจ้าสืบเรื่องของข้าสินะ!

เอริคลุกไปหยิบเสื้อผ้าของเขาแล้ววิ่งตามเฮซองไป

 

 

เฮซองขออนุญาตอาจารย์เข้าห้องเรียน

 

ทำไมเจ้าถึงมาสาย?

 

ข้าเพิ่งมาเมื่อวานก็เลย

เฮซองรู้สึกประหม่าที่ทุกคนมองมาที่เขา

 

หมอนี่มันหลงทาง!

เอริควิ่งกระหืดกระหอบตามมาสมทบ

 

นี่เจ้ารู้จักห้องเรียนของตัวเองแล้วเหรอ?

อาจารย์หันมาเทศน์เอริค

 

เข้าไปสิ!

เอริคตบบั้นท้ายน้อยๆของเฮซองให้รีบเข้าไปนั่ง

 

ย้า! บัณฑิตที่ไม่รู้จักรักษาเวลาอย่างพวกเจ้า

สมควรได้นั่งเรียนบนเก้าอี้หรือ?

 

เฮซองรีบลุกขึ้นยืน แต่เอริคไม่สนใจ

นั่งลงพร้อมยกขาพาดบนโต๊ะ

 

นั่งลงเถอะน่า!

เอริคดึงชายเสื้อเฮซองให้นั่งลง

 

อย่าเสียมารยาทน่า! เรามาสายนะ!

เฮซองหันไปปรามเอริค

 

เจ้าชื่ออะไร?

อาจารย์ถามบัณฑิตหน้าใหม่

 

เฮซอง ชิน ครับ

 

เจ้ายกเก้าอี้มาข้างหน้า!

 

คบคนพาล พาไปหาผิด!

เจ้าจงออกห่างจากเขาซะ!

อาจารย์ถอนใจอย่างเอือมระอากับท่าทางไม่สนโลกของเอริค

 

เฮซองลากเก้าอี้ออกไปนั่งหน้าชั้นเรียนอย่างว่าง่าย

เพราะเขาไม่อยากมีปัญหา

 

เฮซองหันกลับมามองเอริค ที่ยังคงตั้งท่า(ที่คิดว่า)หล่อ

พาดขาอีกข้างมาวางบนโต๊ะเสียงดัง

 

เฮซองนั่งหลังตรงดูงามสง่า

เขาฟังอาจารย์บ้าง พลางสอดส่องท่าทางของเพื่อนร่วมชั้น

 

(บัณฑิตหนุ่มผู้นั้น …)

เฮซองสนใจหนุ่มน้อย (ดูเด็กที่สุด) ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง

(หมอนั่นจะอายุเท่าไหร่นะ?)

 

ชินเฮซอง!

 

คะ .. ครับ!

เฮซองสะดุ้งเมื่ออาจารย์เรียกชื่อของเขา

 

เจ้าจงบอกความหมายของกลอนบทนี้สิ

 

(บทไหนวะ?)

เฮซองสติหลุดไปชั่วครู่ เพราะมัวชื่นชมหนุ่มน้อยริมหน้าต่าง

 

เฮ้อไม่เอาไหนเลย

ลีซอนโฮ ช่วยเด็กใหม่หน่อยสิ

 

เด็กหนุ่มที่นั่งริมหน้าต่าง ยิ้มอย่างอ่อนโยน

ก่อนจะตอบคำถามอาจารย์ด้วยความมั่นใจ

 

ดอกไม้เปรียบเสมือนผู้หญิง

แม้จะเก็บกลับมาชื่นชมแต่เพียงผู้เดียว

ไม่นานก็เหี่ยวเฉาไปตามเวลา

เราต้องไม่ตัดสินพวกเธอจากความงามภายนอกครับ

 

ว้าวลึกซึ้งมากกกก!

อาจารย์เอ่ยปากชมลูกศิษย์คนโปรด

 

(ลีซอนโฮงั้นเหรอ?)

เฮซองคิดว่าเขาเจอเป้าหมายของเขาแล้ว

(เจ้าคงเป็นลูกท่านบัณฑิตลีสินะ)

 

ชินเฮซอง เจ้ามีอะไรจะเสริมมั้ย?

อาจารย์ยังคงลองเชิงเด็กใหม่

 

ถ้าเราไม่ให้ความสำคัญกับดอกไม้

มันก็เป็นเพียงดอกไม้ทั่วๆไป

การเก็บดอกไม้มาชื่นชม เพราะเราให้ความสนใจ

ดอกไม้ถึงสวยงามและมีคุณค่า

 

จงเห็นคุณค่าแม้แต่สิ่งเล็กๆอย่างดอกไม้

เมื่อเราให้ความชื่นชม

มันจะแสดงคุณค่าออกมาจากตัวเอง

 

ว้าว

เสียงบัณฑิตทั้งชั้นฮือฮากับคำตอบแสนลึกซึ้งของบัณฑิตหน้าใหม่

 

เก่งมาก

อาจารย์ยิ้มพึงพอใจกับนักเรียนคนใหม่

 

เฮซองยิ้มเล็กน้อยพองาม และวางตัวนิ่ง

ไม่ยินดีกับคำชื่นชมจนเกินงาม

 

เอริคแอบมองเฮซองจากหลังห้อง

(คอเรียวระหงของเจ้า ไรผมบางๆ ที่ตกกระทบแสงแดดอ่อนจากริมหน้าต่าง!)

เอริคขีดๆเขียนๆผลงานของเขาอยู่หลังห้องเพียงลำพัง

(ยิ้มอ่อนโอ้ว … ช่างงดงาม)

เอริคยังคงสเกตภาพเพื่อนใหม่ของเขาอย่างเมามือ

 

ครั้งหน้า เจ้าไปนั่งข้างๆลีซอนโฮนะ

 

แล้วเอริคล่ะครับ

เฮซองมองไปยังเด็กท้ายห้อง

 

ครั้งหน้าเขาก็ไม่มาแล้วล่ะ!

อาจารย์ส่ายหัว เพราะเขารู้จักเอริคเป็นอย่างดี

 

ถ้าเขามา ข้าก็มา!

เอริคขยำกระดาษปาขึ้นมาจากหลังห้อง

เฉียดหัวอาจารย์ไปนิดเดียว

 

ย้า!!! ข้าไม่ให้เจ้าเข้ามาอีกแล้ว!

ถ้ายังไม่รู้จักมารยาทที่งดงามสมเป็นบัณฑิต!

 

ครั้งหน้าจะไม่แกล้งปาให้เฉียดหรอกนะ!

เอริคลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าห้อง

สร้างความหวั่นเกรงให้ทุกคน ที่ต้องดึงโต๊ะแหวกทางให้เอริค

 

ย้า!!! ถ้าเจ้าทำร้ายข้าอีก!

พ่อเจ้าไม่เอาไว้แน่!

อาจารย์รีบวิ่งหนีออกจากห้องไป

 

คบคนพาลพาไปหา

เฮซองพึมพำขณะก้มลงเก็บกระดาษที่เอริคปาขึ้นมา

 

ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า!

เอริคควงแขนเฮซอง เพื่อนใหม่ของเขา

 

คนพาล!

เฮซองทวนชื่อที่อาจารย์เปรียบเปรยเอริค

 

ฉันเลี้ยงเองน่า!

เอริคขยิบตา ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วลากแขนเฮซองออกไป

 

หยุด!!!!

เฮซองสะบัดแขนออกจากมือของเอริค

 

ไม่หิวหรือไง?

 

ก็หิว

แต่!

เฮซองเว้นระยะห่างออกมาจากเอริค

 

ข้าไม่อยากทานอาหารร่วมกับเจ้า!

 

เอริคมองค้อนเพื่อนใหม่ของเขา

 

ถ้าเจ้ายังพาลแบบนี้ ใครจะกล้าเข้ามาหาข้าล่ะ?!

 

เจ้าอยากให้ข้าเปลี่ยนแปลงตัวเองเหรอ?

 

ไม่มีใครเกิดมาแล้วเป็นคนพาลหรอกนะ

มันอยู่ที่เจ้าเป็นผู้เลือกเองต่างหาก

 

โรงอาหารไปทางนั้นใช่มั้ย?

เฮซองเดินแยกออกไปยังโรงอาหาร

 

ข้านึกว่าเจ้ามองเห็นคุณค่าดอกไม้ริมทาง

อย่างข้า

เอริคตัดพ้อ

 

ข้ามองเห็น

แต่ข้าจะไม่ให้ความสนใจมัน!

เฮซองตัดสินใจวางมือจากลูกแม่ทัพแดนใต้ที่น่าผิดหวัง

 

—– บทรักบทที่ 4 ปล่อยวางในสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ —–

 

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 28, 2015 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: