RSS

Monthly Archives: April 2015

ความ(ลับ)รักของซุปตา ภาค2 [Superstar’s secret love 2] – Ep.19 มือที่สาม

ต้องกลับไปอ่านความเดิมตอนที่แล้วเหมือนกันค่ะ ^ ^; แต่งทิ้งไว้นานแล้วเพิ่งเข็นต่อให้จบตอน


Advertisements
 
1 Comment

Posted by on April 30, 2015 in 01-20, Story (ซุปตา2)

 

Tags: ,

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] Ep.01 บทเรียนบทที่1

เรื่องใหม่อีกแล้วค่ะ เคยแต่งไว้เล่นๆบางส่วน เลยเอามาเติมๆให้เป็นเรื่องราว
ไม่มีเวลาใส่สีให้นะคะ น่าจะไม่งงเนอะ ว่าบทพูดของใคร รูป Title ก็มีในใจนะ แต่ว่า…หาไม่เจอ T__T

กระบี่(ไม่)ไร้หัวใจ [ My sword ] by KungJuny

 EP.1 บทเรียนบทที่1

คุณชายต้องทาหนวดด้วยรึเปล่าขอรับ?

ถ้าทาหนวดก็ดูน่าสงสัยสิ!
เอาหนวดปลอมมาติดดีกว่า!

แต่ผิวของคุณชาย ละเอียดเกินกว่าจะติดหนวดนะขอรับ

จริงสิ …
งั้น … ไม่ติดก็ได้

ข้าดูหล่อรึยัง?
นายน้อยดึงชายเสื้อบัณฑิตให้ตึง ขยับหมวกให้ตรง

พัดของข้าล่ะ?

บ่าวส่งพัดประจำตัวให้นายน้อย

พรึ้บ!

พัดสีขาวงา มีภาพนกกระสาและทิวเขา ลายเส้นอ่อนช้อยด้วยฝีมือสุดยอดช่างศิลป์แห่งยุค

นายน้อยรู้สึกมั่นใจ ยามที่แกว่งพัดไปมาเบาๆในขณะใช้ความคิด เขายิ่งรู้สึกเหมือนนักปราชญ์

ไม่ได้! ข้าจะใช้พัดแบบนี้ไม่ได้!
เจ้าเก็บมันไว้ให้ข้าที! ถ้าหายไป พ่อข้าเอาตายแน่!

นายน้อยกำชับบ่าว

แต่ข้าก็ควรจะมีพัดที่งามสง่าสมกับชุดบัณฑิตของข้า จริงมั้ย?

อันนี้พอใช้ได้มั้ยขอรับ?

บ่าวยื่นพัดสีขาวที่ทำจากกระดาษสาให้นายน้อย

นายน้อยพิจารณาลายบนพัด

นี่มันนกอะไรเนี่ย? นี่มันกลอนอะไร?

“อาทิตย์อัสดง …

นกน้อยกินน้ำ …”

แค่เนี๊ยะ?

ข้าน้อยซื้อมาจากร้านในตลาด มีอันนี้ที่พอดูได้นะขอรับ

ก็ไม่แย่เท่าไหร่ ถ้าข้าพัดเร็วๆคงไม่มีใครสังเกต
รูปแบบนี้มันก็คุ้นๆนะ อาจจะเป็นงานลอกเลียนแบบ
ไม่เป็นไร มันก็สมกับฐานะของข้า … ในตอนนี้

หยิบกล่องหยกมาให้ข้าที

นี่ขอรับ

นายน้อยนั่งเลือกหยกชิ้นเล็กๆ เพื่อติดกับสายห้อยพัด

ค่อยดูดีหน่อย!

คุณชายขอรับ มันไม่เกินไปเหรอขอรับ หยกแท้กับพัดลอกเลียนแบบ

ไม่หรอก หยกแท้นี่แหละ จะทำให้พัดนี้ดูเหมือนของจริง!

ณ สำนักฝึกวิทยายุทธ สำหรับลูกหลานของนายทหารและขุนนางในราชสำนัก

บัณฑิตใหม่ก้าวเท้าเข้ามาในสำนัก

ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับกิจกรรมของตัวเองจึงไม่มีใครสนใจการปรากฏตัวของนักเรียนใหม่

ข้าดูกลมกลืนเหมือนพวกเขาสินะ คิคิ
นายน้อยอมยิ้ม รู้สึกใจชื้นที่ไม่มีใครสนใจเขาเลย

แล้วพวกเขาหน้าตาเป็นยังไงนะ?

นายน้อยกวาดตามองเหล่าบัณฑิตในสำนัก ฝ่ายที่ถนัดวิชาการ นั่งอ่านหนังสือไม่ก็เล่นหมากรุก
ฝ่ายบู๊ กำลังถอดเสื้อซ้อมดาบอยู่ไม่ไกล

นายน้อยหยิบหนังสือที่พกติดตัวออกมาเปิดดู พร้อมกับแกว่งพัดไปมา ในขณะใช้ความคิด

ลูกท่านบัณฑิตลี ครอบครัวนักปราชญ์ … รูปร่างผอม กะทัดรัด
นายน้อยมองหาคนที่ใกล้เคียงกับโพยในหนังสือ

กะทัดรัด คงหมายถึง ตัวไม่สูงสินะ! นั่นไง!
พลันสายตาของนายน้อยก็สะดุดที่ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด
มัดกล้ามและขนหน้าท้องของเขาตกกระทบแสงแดดในลานฝึกยุทธ

ครอบครัวนักปราชญ์?
นายน้อยพิจารณาอีกครั้ง

แต่ท่านบัณฑิตลีแทบไม่มีหนวด ลูกชายท่านไม่น่าจะมีขนเยอะขนาดนี้
แต่หมอนี่ก็น่าสนใจนะ คล่องแคล่ว แต่ตัวกะทัดรัดและขนเยอะเกินไป!

นายน้อยกวาดสายตามองกลุ่มหนอนหนังสือ

เหมือนกันหมดทุกคนเลย – -”

คนถัดไปดีกว่า

นายน้อยพลิกดูหน้าที่เขาพับไว้

ลูกแม่ทัพเอกแดนใต้ ค่อนข้างเกเร เป็นหัวโจกในสำนัก ซ้ำชั้น 2 ปีซ้อน

แบบนี้น่าจะหาได้ไม่ยาก

นายน้อยมองหาคนที่ดูเกเร แต่ไม่มีวี่แวว ตอนนี้ทุกอย่างดูสงบราบรื่น และปกติ

ฉันจะเจอเขาได้ยังไงนะ?
นายน้อยพลิกดูประวัติเพิ่มเติม

คุณสมบัติเด่น หน้าตาดี เจ้าชู้

ฉันไม่ชอบคุณสมบัติไอ้หมอนี่เลย!

เจ้าเป็นใคร?

นายน้อยค่อยๆสะบัดพัดแล้วหันมาช้าๆด้วยท่วงท่าสง่างามตามที่ฝึกมาอย่างดี

ท่านถามข้า?
นายน้อยยิ้มบางๆ พูดช้าๆอย่างเป็นมิตร

เอ่อ ท่านเพิ่งมาใหม่ใช่มั้ย? ข้าไม่เคยเห็นท่านมาก่อน
ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนสรรพนามให้สุภาพขึ้น และหยุดเช็ดเหงื่อที่ผมของเขา

(เขานั่นเอง ชายตัวสั้นที่มีแผงขนหน้าท้อง)

ใช่ ข้าเพิ่งมาวันนี้ และข้าอยากพบคนๆนึง ท่านพอจะช่วยข้าได้มั้ย?

ใครเหรอ?

ลูกชายท่านแม่ทัพแดนใต้!

ถึงเวลาเข้าเรียน
นายน้อยแอบเดินเข้ามานั่งด้านหลังห้อง (หลังจากคนอื่นๆเข้ามาแล้ว)

เขาหยิบพัดขึ้นมาแกว่งเล่น
เพียงแค่รอเวลาที่หมอนั่นจะโผล่มา

ทำไมนายมานั่งหลังห้อง!

ทุกคนในห้องหยุดกิจกรรมทุกอย่าง
แล้วหันมาตามเสียงทุ้มต่ำจากด้านหลังโดยไม่ได้นัดหมาย

ก้….. (ฉันพอใจ) ก้ฉันเป็นลูกของบัณฑิตธรรมดา
ตามศักดินา ฉันต้องนั่งหลังห้องน่ะสิ

แต่นี่เปนที่ของข้า!

ที่ของเจ้า อยู่ข้างหน้านี่นา! (ลูกแม่ทัพใหญ่)

แต่ข้าตัวใหญ่ นั่งหน้าก็บังคนอื่นสิ! (ยืนเบ่ง)

นายน้อยลุกขึ้นยืนเทียบ

เจ้าสูงกว่าข้านิดเดียวเอง ยังไงฉันก็จะนั่งตรงนี้!

หึ! (แสยะยิ้ม)

นี่เจ้า! รู้ตัวรึป่าวว่ากำลังแหย่ใคร?

รู้สิ เอริค มุน ลูกแม่ทัพแดนใต้ พอใจมั้ย?

นายน้อยยิ้มมุมปาก ในที่สุดเขาก็เจอหัวโจกที่ตามหา

หึ ใครๆก็รู้จักข้าทั้งนั้น แต่ทำไมข้าถึงไม่รู้จักเจ้า?
เจ้าชื่ออะไร?

เฮซอง … ชิน

ข้าไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลชินของเจ้ามาก่อน

เฮ … ซอง

เฮซองงี่?

เอริคเติมชื่อให้ดูหวานแหวว

เฮซอง!

เฮซองย้ำ เขาไม่ชอบชื่อเฮซองงี่ โดยเฉพาะน้ำเสียงที่เอริคกำลังล้อเลียน

ก็ได้ ชิน! เฮ! ซอง! … ไหน ขอข้าดูหน่อยสิ!

เอริคโอบกอดเฮซองจากด้านหลังเพื่อวัดขนาดตัว (และหน้าอก)

(แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยย เฮซองตกใจหน้าแดง เมื่อเอริคลูบหน้าอกของเขา)

เจ้าตัวบางกว่าข้าเยอะ แถมไม่มีแรงเอาซะเลย!

หน้าอกก้ไม่มี! (เอริคทั้งคลำและบีบ__นม)

ไอ้ทุเรศ เจ้า!!! บังอาจ!!!
เฮซองพยายามดิ้น

ข้าแค่เช็คให้แน่ใจว่าเจ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่แอบปลอมตัวมา!

เอริคยิ้มยั่ว หลังจากเฮซองดิ้นหลุดจากอ้อมแขนอันยาวและแข็งแรงของเขา

ข้าจะปลอมตัวมาทำไม?!
เฮซองหน้าแดง ทั้งอายและตกใจ

ในขณะที่ทุกคนในห้องได้แต่มอง ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย

ก็ข้าหน้าตาหล่อแบบนี้ ชาติตระกูลก้ดี
ผู้หญิงแบบเจ้าก็อยากอยู่ใกล้ชิดข้าน่ะสิ!!!

ย้ากกกกกกกกกกก!!!

เฮซองเหวี่ยงขาฟาดต้นคอของเอริคโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
เอริคฟุบหลับกลางอากาศ ล้มลง… หลังห้องเรียน

— บทรักบทที่1 อย่าด่วนตัดสินผู้อื่นจากภายนอก ^ ^ —

 
Leave a comment

Posted by on April 29, 2015 in 01-20, RS's Fic, Story (My sword)

 

Tags:

[FIC] Don’t leave

ติ้งต่องงงง

มาส่งอาหารครับ

H แต่ผมไม่ได้สั่งนะ

ห้อง xxxx สั่งครับ แต่เขาแปะโน้ตไว้ให้มาส่งที่ห้องนี้ครับ บอกว่าให้เก็บเงินที่นี่ด้วยครับ

H S*** ไอ้นี่! เอ่อ … เท่าไหร่ครับ?

นี่บิลครับ

H รอสักครู่นะครับ ขอไปหยิบเงินก่อน

เฮซองกลับเข้าห้องรีบโทรหาเพื่อนบ้านตัวแสบ

H ย้ากกกกกกกก! ไม่รับสายเรอะ!!

เฮซองเปิด group chat

H เอ๊ะ ห้องนั้นมันหายไปไหนแล้วอ่ะ!
(เผลอลบไปแล้ว)

เฮซองจ่ายเงิน แล้วรับอาหารกลับมาสองชุด

H สั่งอะไรมาฟระ

เฮซองเปิดดูเป็น Diet lunch box

H ฉันไม่ได้อ้วนขึ้นสักหน่อย
เฮซองพยายามทำหน้าเรียวอยู่หน้ากระจก
แล้วก้มลงมองหน้าท้องตัวเอง

H ก็พุงมันลดยากง่า

ติ้ดๆๆ แกร๊ก
เสียงประตูเปิดออก

H ย้ากกกก กริ่งหน้าบ้านก็มี ทำไมไม่กด!

E อ้าว นึกว่านายยังไม่ตื่น ^ ^”
มีใครเอาของมาส่งที่นี่รึป่าว?

เฮซองชี้ข้าวกล่องบนโต๊ะ

H ทำไมไม่รับสายฉัน!

E ทำไมไม่ line มาล่ะ?

H ก็ห้องมันหายไปอีกแล้วอ่ะ

เอริคส่ายหัวด้วยความเพลีย

E ส่งโทรศัพท์มานี่

เอริคเปิด Line ของเบ้บพื่อดู

E ทำไมนายต้องออกจากห้องทุกที

H ฉันแค่อยากจะลบมันเฉยๆอ่ะ

E ลบก็ลบสิ ไม่ใช่ leave!

H ก็…
เฮซองเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาโมโหเอริคอยู่

H ช่างมัน เอาคืนมา!

เอริครีบแอดเฮซองเข้า group chat ตามเดิม

E ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าอย่ากดปุ่ม leave
ถ้านายเผลอกดมัน ให้เข้ามาดูตรงนี้
ฉัน invite นายกลับเข้ากลุ่ม นายต้องมากดรับตรงนี้สิ!

H ฉันก็ดูแล้ว แต่เมื่อวานมันยังไม่มีนี่!
ถ้านายไม่บอกฉันๆจะรู้ได้ไง โทรศัพท์นายก็ไม่รับ!

E ฉันถึงมาหานายที่นี่ไง!
(เพื่อให้แน่ใจว่าเฮซองจะทำเป็น)

H เดี๋ยวฉันก็ลบมันทิ้งอีก

E ลบได้ แต่อย่า leave! “Don’t leave OK?!”
เอริคทำเสียงดุ

H ใช่สิ ฉันมันล้าหลัง!
เฮซองเบ้ปาก

เอริคยืนบิดๆ เขาก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน
แต่ไม่อยากเอ่ยคำขอโทษออกมา

จุ้บบบบบ!
เอริคเดินอ้อมมาหอมแก้มเบ้บพื่ออย่างรวดเร็ว

E Don’t leave me … หืม?
เอริคกระซิบข้างๆหูที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงของเบ้บพื่อ

H อ้ากกกกกกกกกกกกก!!! ไอ้บ้า!!!!!!
ไปให้พ้นเลยนะ!!!

 
3 Comments

Posted by on April 28, 2015 in RS's Short Fic

 

Tags:

[FIC] Group meeting

Group chat

E เดือนหน้าจะเริ่มเอเชียทัวร์แล้วนะ

D ฉันออกจาก รพ แล้วล่ะ

E ชริ ใครอยากรู้

D T^T

JPY ฉันอยากรู้

PCJ ผมไปเยี่ยมฮยองด้วยนะ

JPY ทำไมนายไม่ชวนฉันด้วยอ่ะ

PCJ พอดีผมผ่านไปแถวนั้น เลยแวะไป เผื่อมีอะไรกิน คิคิ

D ขอบใจนะชูงแจ อิ้งอิ้ง

E ย่าาาา! ก่อนที่จะถึงวันซ้อม พวกนายต้องไปฟิตหุ่นให้เหมือนช่วงเดือนก่อนนะ!

M คิดถึงทุกคนจังเลยยยย

E โดยเฉพาะนาย!

M ใครเหรอ????

E แกนั่นแหละ ไอ้อ้วน!

M T____T ใจร้าย ชริ!

E แดรกเข้าไปเท่าไหร่ ก็เอาออกให้มากกว่านั้น!

JPY แล้วนายไม่อ้วนขึ้นรึไง!

E นายก็เริ่มมีพุงแล้วนะ!

JPY หุ่นฉันมันก็เป็นงี้แหละ! ชริ!

E พวกนายต้องไปฟิตหุ่นมา! ฉันก็ด้วย พิลกโยก็ด้วย!

M ฉันเพิ่งกลับจากฟิตเนต คิคิ

E นายไปแค่ชั่วโมงเดียวเนี่ยนะ!

M นายรู้ได้ไง ตามฉันมาเรอะ!

E IG นายไง ไอ้โง่!

M T__T ไอ้คนใจร้าย

PCJ ใช่ๆ

E ชูงแจ!

PCJ ฮยองควรไปยิมบ่อยๆนะครับ ^ ^

M ปาร์คชูงแจ… งั้นนายไปกับฉันสิ

PCJ ผมต้องไปถ่ายงาน

JPY งานไรวะ

D Solo album ไง

JPY ทำไมนายบอกดงวานก่อนอ๊ะ!!!

PYJ พอดีผมเพิ่งไปเยี่ยมดงวานฮยองมา ^^”

E ใครๆเขาก็รู้กันหมดแหละ ยกเว้นนาย! ล้าหลัง!

JPY left the group

ND เอริคฮยองทำสตีฟโกรธอีกแล้ว

E นายโผล่มาทำไมตอนนี้ -“-

M นายไปง้อเองเลยนะ ฉันจะไปเตะบอล

E ชูงแจ นายนั่นแหละ!

PCJ ผมติดถ่ายงานครับ

D เอริค นายนั่นแหละ!

E รู้ได้ไงว่าเป็นฉัน พวกนายก็มีส่วน ชูงแจ เป็นเพราะ solo album ของนาย!

ND แต่เอริคฮยองพิมพ์คนสุดท้าย ก่อนสตีฟออกไปนะฮะ

M ใช่เลย! ถ้านายไม่ไปง้อ ถึงวันซ้อมมันไม่มาจะทำไง

E มินนูอ่า…

M ฉันจะไปออกกำลังกาย ไปละ!

D ฉันไปหาหมอ

ND ผมมีประชุมที่บริษัท ไปก่อนนะฮะ

E ย่าาาาา พวกนายทิ้งฉันแบบนี้ได้ไง! T^T

 
Leave a comment

Posted by on April 27, 2015 in RS's Short Fic

 

Tags:

[FIC] We live together

ติ้งต่อง

มาทำไมแต่เช้า?
กดลิฟผิดชั้นรึไง?
เฮซองถามแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยโทนเสียงทุ้มต่ำแบบคนเพิ่งตื่น

ป่าว ฉันออกไปซื้อขนมปังกับแฮมมา
นายกินอะไรรึยัง?

ยัง
เฮซองอ้าปากหาว

กินด้วยกันสิ
ฉันซื้อมาแล้ว
เอริคจะเดินเข้าบ้าน แต่เจ้าของบ้านเบรก

เฮ้ยไม่เอา ไปทำที่บ้านนายสิ!
ฉันขี้เกียจล้างจาน
เฮซองรีบปิดประตู แล้วเดินไปกดลิฟท์

คือ…

อะไร?

ฉันเข้าบ้านไม่ได้
เอริคฉีกยิ้ม

นายลืมรหัสอีกแล้วเหรอ? – -”

เฮซองเดินนำเอริคเข้าไปในลิฟท์

ที่หน้าประตูบ้าน

นายกดสิ!
เฮซองสั่ง

เอริคกดรหัสแต่มันไม่ถูก

นายเปลี่ยนรหัสอีกแล้วเหรอ?

เฮซองลองกดบ้างแต่ก็เข้าไม่ได้
นายจะเปลี่ยนทำไมบ่อยๆฟระ ความจำก็ไม่ดี
นายต้องกินวอลนัทบ้างนะ!
เฮซองเอานิ้วผลักหัวเพื่อนไปมา

เดี๋ยวนายแอบเข้าบ้านฉันตอนฉันไม่อยู่!

ชริ! ฉันไม่อยากมาบ้านนาย!

ไปกินที่บ้านนายนั่นแหละ 🙂
เอริคเดินจูงมือเฮซองกลับ

แล้วนายจะเข้าบ้านยังไงอ่ะ?

เดี๋ยวคงนึกออกแหละ
ตอนนี้นึกอะไรไม่ออกเลย นอกจากหิว หิว หิว

เฮซองยอมให้เอริคเข้ามาทำอาหารเช้าที่บ้าน
อย่างเลี่ยงไม่ได้

ห้ามทำเลอะนะ!

เอาน่า กินเสร็จแล้วค่อยว่ากัน

นายก้งี้ทุกทีเลย ทำสกปรกแล้วไม่เคยช่วยเก็บเลยอ๊ะ

งั้นนายทำก็แล้วกัน

งั้นนายเป็นคนล้างจานนะ!

ก็ได้ ^___^
เอริคนั่งรอเฮซองทำแซนวิชให้กิน

ทำไมไม่ซื้อแซนวิซมาเลยล่ะ?

ก็อยากมีคนทำให้กินน่ะ
เอริคนั่งเท้าคางส่งยิ้มหวาน

เฮซองหยิบมะเขือเทศจะปาหัวเอริค

เฮ้ อย่าเล่นของกินสิ

เฮซองงับมะเขือเทศในมือด้วยความหมั่นไส้

ทำไมฉันต้องมาทำให้นายกินด้วยเนี่ย!!!

เฮซองวางแซนวิชที่หน้าตาไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ ลงในจานที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้มานาน

ฉันตื่นไปซื้อของพวกนี้มาให้นายถึงบ้านแล้วนี่นา
ว่าแต่ … ทำไมหน้าตามันประหลาดงี้อ่ะ ฮ่าๆ

เอริคค่อยๆพิจารณาแซนวิชตรงหน้า

กินๆไปเถอะน่า หน้าตามันไม่สวยแต่ก็กินได้ละกันน่า!
เฮซองรู้สึกอาย

บางทีหน้าตามันก็สำคัญนะ ถ้านายปรานีตกับมันสักหน่อย
เอริคถ่ายรูปเก็บไว้

ย้ากกกกกก นายถ่ายทำไม!

เอาน่า นานๆทีนายจะทำแซนวิชนะ

เอริคยกจานที่ใส่แซนวิชให้เฮซองถือ
แล้วถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน

ย้ากกก ห้ามถ่ายติดหน้าฉันนะ
ฉันยังไม่ได้โกนหนวด
เฮซองเม้มปากเขินๆ

เอริคจัดวางไส้แซนวิชให้ดูน่ากินขึ้น แล้วถ่ายรูปเก็บไว้

เอริครวมรูป ใส่ filter แล้วส่งเข้า Group chat (แฉแต่เช้า)

ER: Before and After

.
.
.

(รูปแซนวิช)

ER: ทายสิ เช้านี้ฉันกินกับใคร คิคิ

เฮซองก้มลงเช็คข้อความใน Group chat

ไอ้นี่! อยากตายรึไง!!!
เฮซองเอื้อมมือจะฟาดเอริค แต่เอริคไหวตัวทัน คว้าแซนวิชเข้าปาก
แล้วหลบไปนั่งเล่นโทรศัพท์บนโซฟา

ย้ากกกกกกกกก อย่าทำโซฟาฉันเปื้อนนะ!

ก็อย่าไล่ตีฉันสิ

มานี่เลย! มานั่งกินตรงนี้!

เอริคเดินกลับมาหาเฮซอง
เค้าอยากกินอีก! อ้า…
เอริคอ้าปากรอ
เฮซองยัดแซนวิชเข้าไปพร้อมลูบหัวอย่างเอ็นดู
(เหมือนตัวอะไรนะ)

ข้อความใหม่

DW: ขี้อวด (แล้วลงรูปข้าวผัดไข่ … อีกละ)

ER: แบล่~~~ ไอ้ขี้อิจฉา นายกินข้าวเช้าคนเดียวไปละกันนะ

M: เมื่อคืนนายค้างที่ห้องพิลกโยเหรอ?!

DW: ไม่มีทางเป็นไปได้

ER: คิคิคิ

PY: ไม่ใช่ว้อย ฉันแค่ทำแซนวิชให้มันกินต่างหาก

M: อ่าเข้าใจแระ พวกนายอยู่ด้วยกันแล้วสินะ คิคิ

ER: (emo เขิน)

ย้ากกก นายอยากตายรึไง!

ฮ่าๆ ไม่เอาน่า ยังไงพวกมันก็รู้กันหมดแล้ว ;D

TT^TT

 

————————————————————–

เพิ่งเห็นว่าเคยพิมพ์ไว้สั้นๆ เลยแวะมาแปะสั้นๆเหมือนกัน วันนี้ใครไปดูเฮียที่พารากอนอาจเจอกันนะคะ มีรูปริคซองมาแจกนิดหน่อย ^__^

มีฟิคที่เคยแต่งไว้เล่นๆอีกเรื่อง เป็นอีกแนวเลย ก็น่าจะยาว แต่มันไม่จบ ตอนนี้มีแค่สั้นๆ จะอ่านกันมั้ยคะ (มันก็ไม่จบสักเรื่องแหละ ^ ^:)

 
4 Comments

Posted by on April 24, 2015 in RS's Short Fic

 

Tags: