RSS

[Fic] ฉันกลับมาแล้ว

30 Sep

ฉันกลับมาแล้วล่ะ

ไว้เจอกันที่บ้านนะ ^ ^

ติ้ง……………………. ต่อง……………………….

– -;

ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง!
ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง!
ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง!
ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง! ติ้ง! ต่อง!

ประตูค่อยๆเปิดออก

ใครอ่ะ ….

ไอ้บ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!! นี่นายอยากตายใช่มั้ยห๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

พิลกโย! นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

โอ้ย! เบาๆ!

นายอย่าตีฉันเซ่!!!!!!

เฮซองระดมฟาดแขนเพื่อนตัวแสบไม่ยั้ง

นี่!!! พอได้แล้ว!!!

เอริครวบกอดเฮซองไว้ ทั้งที่อีกฝ่ายยังพยายามดิ้น

มีอะไรไปคุยกันในบ้าน!!!

เฮซองไม่ยอม พยายามดิ้น

ปล่อยสิฟระ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เอริครีบอุ้มเพื่อนเข้าไปในบ้านอย่างทุลักทุเล

ตัวนายหนักชะมัดเลย! นายอ้วนแล้วนะ!

โอ้ยยยยยยย!

เฮซองเอาตัวกระแทกเอริคกับผนังห้อง หวังจะดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอด

โอ้ยยยยยยยยยยย! นี่นายเป็นอะไรห๊า! โมโหหิวรึไง?

เฮซองไม่ยอมพูด ได้แต่พยายามกระแทกเอริคเข้ากับผนังอีกครั้ง

งอนอะไรอีกล่ะ? หือ?
เอริคกระซิบเบาๆ ข้างๆแก้มซาลาเปาใสๆ

งอนที่ฉันไม่โทรหานาย?

งอนที่ฉันไม่ตอบเมสเสสนาย?

เฮซองไม่ยอมพูดด้วย ได้แต่พยายามแกะมือเอริคออก

อ๊า~~~~~~~~~ ฉันรู้แล้ว~~~

เอริคยื่นหน้ามาวางที่ไหล่เพื่อน และสวมกอดให้กระชับขึ้น

นายคิดถึงฉันมากใช่มั้ยละ?

เอริคยิ้มหวาน~~~~~~ ยื่นนิ้วมาแตะแก้มเฮซองเบาๆ

ว่าแต่… นายอ้วนขึ้นจริงๆนะเนี่ย!!!

ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!

เฮซองทุ่มเอริคลงไปกองกับพื้นก่อนที่จะกระทื้บซ้ำ

ไอ้บ้า!!!!!!!!!!!!
เฮซองเริ่มวีน

นี่มันเรื่องอะไรกันเล่า!
เอริคยังไม่เข้าใจ

เฮซองขว้างก้อนกระดาษที่ถูกขยำทิ้ง ใส่หน้าเอริค

เอริคคลี่กระดาษออกมาดู พร้อมกับอมยิ้ม

เอริคยื่นมือออกมา

ช่วยพยุงฉันหน่อยสิ!

ชิ~~~ เฮซองเชิ้ดใส่

ส่งมือของนายมาสิ…

ดึงฉันลุกขึ้นหน่อยสิ…

เฮซองยืนกอดอก ไม่สนใจ

จองพิลกโย~~~

ฉันจะบอกออมม่าจริงๆด้วยนะ ว่านายตีฉันน่ะ
เอริคเริ่มโวยวาย

เฮซองยื่นนิ้วชี้ออกไปให้เอริคจับ แต่ยังไม่ยอมมองหน้าเพื่อน

เอริคยิ้มมุมปาก ก่อนจะคว้ามือเฮซองแล้วดึงลงมา

เฮ้ยยยยยยยยย!!!!!!!!
เฮซองตกใจ

โอ้ย!!!!!!!!!! >.< ส่วนเอริคร้องลั่น

ไม่ทันได้ตั้งตัว เฮซองก็ล้มลงมาทับเอริคอย่างจัง (สมน้ำหน้า)

โอ้ยๆๆ  เอริคร้องโวยวาย

เฮซองฟาดเพื่อนตัวแสบอีก 2-3 ครั้ง

นี่นายแกล้งฉันนี่!!!!!!!

เฮซองงี่! พอแล้ว!!!! ฉันรู้แล้วน่า… ว่านายคิดถึงฉันมากแค่ไหน ^ ^

พูดอะไรบ้าๆ!!! เฮซองเริ่มเขิล รีบลุกขึ้น แต่เอริคดึงไว้

เจ้านายจะไปไหน~~~
เอริคซุกหน้าลงที่แผ่นหลังของเฮซอง

(ฉันคิดถึงนายนะ…)

คิดถึงเจ้านายนะ~
เอริคยังออดอ้อน

โอ้ย!!!!!!!

เฮซองหยิกแขนยาวๆของเอริค

ไอ้บ้า!!!! ถ้าฉันเจอกระดาษแผ่นนี้อีกนะ นายตายแน่!!!!!!!!

ใจร้าย … T.T เอริคบ่นพึมพำ

เฮซองผละจากเอริคเพื่อรับโทรศัพท์

อือๆ ฉันกำลังจะไปแล้ว
ไว้เจอกันที่บ้านนะ ^ ^

แล้วเฮซองก็ออกจากบ้านเอริคไปโดยไม่ร่ำลา

เอริคมองเพื่อนรักผลุนผลันออกไป แล้วรู้สึกน้อยใจ

ชิ~ อยู่ๆก็โผล่มา พอจะไปก็ไม่ลาเลยสักคำ

เอริคค่อยๆลุกขึ้น แล้วเดินไปล็อคประตูบ้าน
แต่ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกอย่างแรง

เอริคหัวเราะออกมา เมื่อเห็นหน้าตาไม่สบอารมณ์ของแขกผู้มาเยือน

นี่นายติดมันทั่วทั้งตึกรึไงห๊า!!!!!!!!!!!!!
เฮซองเริ่มวีนอีกครั้้ง

ฮ่าๆๆ เปล่าๆ

เฮซองขยำกระดาษในมือ

นายเอาไปติดไว้ที่ไหนอีก! ไปเอามันออกเดี๋ยวนี้นะ!
เฮซองคาดคั้นเพื่อนตัวแสบ

ฉันจำไม่ได้!!!!!! แค่ในลิพท์ล่ะมั้ง ฮ่าๆๆๆ (ขำด้วยความสะใจ)

แต่หน้าประตูห้องฉันก็มีนะ!!!!! ไอ้บ้า!!!!

เฮซองโวยวายเสียงดัง

ชู่ว!!!!!!!! ชู่วววววววววว
เอริคพยายามเอามือปิดปากเฮซอง

เกรงใจห้องข้างๆบ้างสิ
เอริคคว้ามือเฮซองเข้ามาคุยในบ้าน

นายก็แกะมาหมดแล้วนี่นา

ฉันแค่ล้อเล่นน่า~~~~~

มินบงบอกให้ฉันทำนะ (โบ้ยเพื่อน)

นายจะได้ประหลาดใจ แล้วรีบมาหาฉันก่อนใครไง (ได้ผลสุดๆ)

เฮซองได้แต่ยืนทำปากจู๋ ไม่ยอมพูดด้วย

ฉันอยากให้นายมาหาฉันก่อนใครนี่นา…

ชิ~ แค่นี้ใช่มั้ย?
เฮซองยืนท้าวเอวถอนหายใจ

ทีหลังอย่าเล่นอะไรบ้าๆแบบนี้อีกนะ

เฮซองขู่เพื่อน พร้อมกับสวมแว่นตา ขยับหมวกให้กระชับ แล้วหันหลังกลับออกไปจากห้องของเอริค

ฉันก็แค่… “อยากเจอนาย!!!”

เอริคตะโกนตามหลัง หลังจากที่ประตูห้องปิดลง

เฮซองงี่~ อยู่ไหนแล้ว?
ให้ฉันส่งรถไปรับดีมั้ย?

ไม่ต้องหรอก ฉันกำลังจะไปหานายแล้วล่ะ
เจอกันที่บ้านนายนะ

เฮซองวางสาย และจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง
เขาหยิบกระดาษ A4 ที่พับอยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดดู

“ประกาศ”

“ตามหาเจ้าของกวางเรนเดียร์”

“เจ้านายครับ ถ้ากลับมาแล้ว
ได้โปรดมาดูแลผมด้วยนะครับ”

From… Your Pet

ชิ~ ไอ้บ้า!

เฮซองกลั้นยิ้มบางๆ ก่อนจะพับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าตามเดิม

เอริคแอบมองรถของเฮซองขับออกไปจากลานจอดรถ

ชิ~~~~~ คิดถึงกันมากใช่มั้ย!!!!

เอริคหยิบปึ้งกระดาษออกมาด้วยความหงุดหงิด
ก่อนจะลงมือแปะกระดาษเหล่านั้นลงบนกำแพงของลานจอดรถ

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 30, 2012 in RS's Short Fic

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: