RSS

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่25: พิษแห่งรัก – Poison of love (from poison forest)]

29 Sep

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

[ พิษแห่งรัก – Poison of Love (from poison forest) ]

ท้าวจองคโยยังไม่ได้สติด้วยฤทธิ์ไวน์

ข้ารักเจ้า…..

คิดถึงเจ้าเหลือเกิน~~~~~~

ชายชุดดำพยายามปิดปากท้าวจองคโยให้เงียบเสียงลง

เจ้าเป็นใครน่ะ

(เป็นโจรน่ะสิ! มัวแต่เมาพร่ำเพ้ออยู่ได้)
ชายชุดดำไม่ตอบ ได้แต่ปิดปากท้าวจองคโยไว้

ท้าวจองคโยได้แต่เอามือปัดป้องพัลวัน

เจ้ามากอดข้าทำไมกันนนนนนนนนนนนนนน?

เงียบเถอะน่า! เจ้าเมามากแล้ว
ชายชุดดำกอดท้าวจองคโยให้อยู่นิ่ง

อย่ามาถูกเนื้อต้องตัวข้า!!!

เจ้าต่างหากที่กุมมือข้าอยู่! (- -“)

ท้าวจองคโยรีบดึงมือออกก่อนจะหันมายิ้มหวานด้วยสายตาหยาดเยิ้มให้ชายชุดดำ

ทำมายยยยยยยยยยเจ้าต้องปิดหน้าด้วยล่ะ?
(น้ำเสียงยังเมาแอ๋)

ฮะๆ ฮ้า~~~~

แอบชอบข้าใช่ม้ายยยยยยย?

ท้าวจองคโยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
พร้อมกับนั่งโยกไปมา

(- -“) ถ้าเจ้าไม่หุบปากเราจะตายทั้งคู่

อย่ามาสั่งข้านะ!
ท้าวจองคโยหันมาตวาด ตัวเริ่มเอนจะร่วงจากม้า
แต่ชายชุดดำยังประคองไว้ทัน

เจ้าอยู่เฉยๆได้มั้ย!!!
ชายชุดดำเริ่มหงุดหงิด

ทำไมข้าต้องฟังเจ้าด้วย!
ท้าวจองคโยเหล่มองด้วยไม่พอพระทัย

แต่ยังไงก็ขอบใจเจ้านะ ที่ช่วยข้าไว้…

ท้าวจองคโยมองตาชายชุดดำด้วยความสเน่หา
เอื้อมมือสัมผัสใบหน้าชายชุดดำเบาๆ

ชายชุดดำทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองตาแล้วเริ่มคล้อยตาม

พรึ้บบบบบบบบบบบบบบบ!
ท้าวจองคโยฉวยโอกาสดึงผ้าคลุมหน้าออก
ชายชุดดำตกใจ รีบคว้าผ้าจากมือท้าวจองคโยมาปิดหน้าตัวเองไว้

ฮะๆๆ
เจ้าขี้อายจัง~~~
ท้าวจองคโยหัวเราะในท่าทีของชายชุดดำ

งั้น……. ข้าจะเอาจริงล่ะนะ! ฮ่าๆ

อย่านะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หือ?

พระโอรสจินอาหยุดม้า

เราไม่ได้หูแว่วไปใช่มั้ย? เหมือนได้ยินเสียงคนร้อง

เจ้าจะทำอะไรน่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงเหมือนชายชุดดำคนนั้น… ห๊า… เสด็จอา!!!!
พระโอรสจินอารีบควบม้าตามเสียงร้องนั้นไป

เจ้า………….

กลับมาหาข้า….

ได้โปรด… อย่าทิ้งข้าไปอีกนะ

ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน …

ท้าวจองคโยพร่ำเพ้อ ลูบไล้ใบหน้าชายชุดดำ

เฮ้ย!!! เจ้าจะทำอะไรข้า!!!
อยู่เฉยๆสิ!!!
ชายชุดดำพยายามปัดป่ายมือของเท้าจองคโย แต่…

ท้าวจองคโยทำตาใสแป๋ว จ้องมองชายชุดดำตรงหน้าพระองค์
รอยยิ้มแสนอ่อนโยน ที่ไม่มีผู้ใดต้านทานและระงับใจไม่ให้หวั่นไหวได้

ชายชุดดำสบตาท้าวจองคโย หยุดนิ่ง เหมือนมีอะไรดึงดูด

แววตาที่น่าหลงใหล…
รอยยิ้มที่อบอุ่นของเจ้า…
แทบทำให้ข้าหยุดหายใจ…
ชายชุดดำเริ่มพึมพำ

อยู่กับข้านะ
ท้าวจองคโยเอ่ยเบาๆ พร้อมกับโน้มตัวเข้าหาชายแปลกหน้า

เพื่อจุมพิต…

อย่านะ!!!!!!!!!
ชายชุดดำตกใจ พยายามสลัดตัวเองให้หลุดจากภวังค์

แม้จะมีผ้าคลุมหน้าบางๆปกปิดไว้ แต่ก็รับรู้ถึงสัมผัสริมฝีปากอันอ่อนนุ่มแต่รุ่มร้อนของอีกฝ่าย

เฮ้ย!!!!!!
ชายชุดดำใบหน้าร้อนผ่าวหงายหลังร่วงลงจากม้าพร้อมกับฉุดท้าวจองคโยร่วงลงมาด้วย

อั๊ก!!!!!!!!!! TT^TT
เจ้าจะทำอะไรน่ะ!!!!!!!
ชายชุดดำร้องลั่นป่าด้วยความตกใจ

ชายชุดดำลืมตาขึ้นมา สะบัดศีรษะด้วยความงุนงง

นี่เราเป็นอะไรไป?

ส่วนท้าวจองคโยนอนแน่นิ่ง ไม่ได้สติ
แต่มือสวมกอดชายชุดดำแน่น
ชายชุดดำตะเกียกตะกายพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น

ตื่นสิ!!! ข้าบอกให้ตื่นยังไงเล่า!
ชายชุดดำเขย่าตัวท้าวจองคโย

หรือว่าเมื่อกี้จะกระแทกตัวเราจนสลบไป?
ทำยังไงดีนะ? ปลดเสื้อผ้า? ผายปอด?

ข้าขออภัยนะ แต่ข้าจะปล่อยเจ้าตายที่นี่ไม่ได้!
ชายชุดดำปลดผ้าคลุมหน้าออกและจะช่วยผายปอดให้ท้าวจองคโย

เอ่อ… ไม่ๆ ไม่จริง >.<
ชายชุดดำจับริมฝีปากตัวเอง คิดถึงรสสัมผัสนั้น ยิ่งรู้สึกร้อนไปทั้งตัว
ข้าจะทำอย่างไรดี… >.<

ที่ตรงนี้อยู่นานคงไม่ดีแน่
ชายชุดดำเห็นท่าไม่ดี พยุงท้าวจองคโยมาหลบหลังต้นไม้
แล้วเริ่มลงมือปลดฉลองพระองค์ออก

ชายลึกลับจัดแจงเปลี่ยนชุดกับท้าวจองคโย
มัดผ้าคลุมหน้าท้าวจองคโยเป็นอันเสร็จเรียบร้อย

หึๆ หวังว่านางคงไม่ทันสังเกต
ชายลึกลับยิ้มอย่างพอใจในแผนการของตัวเอง

เด็กน้อยเอ๋ย หวังว่าพวกเจ้าคงเอาตัวรอดได้ในป่านี้นะ
ชายลึกลับอดเป็นห่วงพระธิดาและพระโอรสทั้งสองไม่ได้

ชายลึกลับเอาผ้าคาดเอวพันหน้าไว้ ด้วยไม่รู้ว่าท้าวจองคโยจะตื่นมาแผลงฤทธิ์อีกเมื่อไหร่
ชายลึกลับพยายามอุ้มท้าวจองคโยขึ้นม้า ด้วยความทุลักทุเล แล้วรีบควบม้าออกไป

… ซ า ร า ง เ ฮ โย้วววววววว~~~~~
ซา ร า ง เฮ้?

…. อ่ะ ฮึ้ม!

ซ า ร า ง เ ฮ โ ย   ว ว ว  ว

พระโอรสจินอา พยายามฮัมเพลงทำลายความสงัดของป่าทึบ

พระพี่นาง ท่อนนี้ร้องยังไงนะพะยะค่ะ?

( . . . )

เออ แฮะ พระพี่นางยังไม่รู้สึกองค์ 😛

จินอาควบม้าตามทางไปเรื่อยๆ จนเขาเริ่มได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
พระโอรสจินอากวาดกริชไปรอบๆเพื่อส่องแสงนำทางในม่านหมอกหนาทึบ

จินอา…
พระธิดาพึมพำเบาๆ

พระพี่นาง! ตื่นแล้วเหรอพะยะค่ะ!
พระโอรสจินอาดีพระทัย

จินอา เจ้าได้กลิ่นอะไรมั้ย?

กลิ่นอะไรเหรอพะยะค่ะ?

ไม่รู้สิ …
หอมหวาน….. แต่เร่าร้อน
รู้สึก… สับสน
พระธิดาเริ่มพึมพำ

สวยจัง… จินอา…
พี่รักเจ้า…
พระธิดาเริ่มพร่ำเพ้อ….

แหมพระพี่นางล่ะก้อ……….
ชมหม่อมฉันแบบนี้ก็เขิลแย่สิพะยะค่ะ

พระพี่นางจะทำอะไรพะยะค่ะ!
พระโอรสจินอาตกพระทัยที่พระธิดาเฮซองพยายามลูบไล้พระองค์

พี่รักเจ้า……
พระธิดาจ้องมองพระโอรสด้วยดวงตากลมโต น่ารักน่าทะนุถนอม
รอยยิ้มสดใส ที่ไม่อาจต้านทานได้ ทำให้พระโอรสจินอาเริ่มหวั่นไหว

จินอา…
เจ้ารักพี่มั้ย?

ระ… รักสิพะยะค่ะ ยิ่งกว่าชีวิตของหม่อมฉัน

พระธิดายิ้มอย่างพอพระทัยก่อนจะบรรจงจุมพิตพระเชษฐา

อร้ายยยยยยยยยยยย
พระโอรสจินอาตกพระทัยพลัดตกจากม้าพร้อมพระธิดาเฮซองที่ถูกผ้ามัดติดกับพระโอรสไว้

พระพี่นางขโมยจูบหม่อมฉันอ๊า!!!!!!
พระโอรสจินอาเขิลจนหน้าแดง
แต่พระธิดาเฮซองยังคงหลับใหลไม่ได้สติ

จูบอันเร่าร้อนนั้นมันเป็นอย่างนี้เองหรือ?

เฮ้ยยยยยยยยย ไม่ได้ เราจะคิดอะไรแบบนั้นไม่ได้
พระโอรสจินอา สลัดความรู้สึกลุ่มหลงและสับสนออก

ตอนนี้เราต้องไปช่วยเสด็จอา!

พระโอรสจินอาแกะผ้าผูกเอวออกแล้วอุ้มพระพี่นางกลับขึ้นบนหลังม้า

เสด็จอา หม่อมฉันจะไปช่วยเดี๋ยวนี้พะยะค่ะ!!!

นี่เราขี่ม้าวนกลับมาที่เดิมอีกแล้ว!
ชายลึกลับมองไปรอบๆ ม่านหมอกหนายังคงปกคลุมทึบ
ยิ่งมองหา ยิ่งหาไม่พบ
ยิ่งพยายามหนี สุดท้ายก็กลับมาที่เดิม

ม้าค่อยๆก้าวต่อไปข้างหน้า
ม่านหมอกหนา บัดนี้เริ่มจางลง
ปรากฏภาพชายคลุมหน้าหลับใหลอยู่บนหลังม้า

“ในที่สุดท่านก็กลับมาหาข้า”
นางยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ที่รักของข้า…. ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

นางจูงม้ากลับไป พร้อมกลุ่มม่านหมอก ที่จางหายไปในพริบตา

Advertisements
 

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: