RSS

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่20: ของขวัญวันปวดใจ]

29 Sep

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ ของขวัญวันปวดใจ ]

เสด็จพี่… ทรงให้อภัยพระโอรสเถิดพะยะค่ะ

น้องคิม~ ถ้าเจ้าไม่อบรมสั่งสอนให้ดี ต่อไปอิมุนจะดูแลชินชาง(ชาวอสัญชินฮวา)ได้อย่างไร?

พระโอรสยังเด็กนัก คิดหรือทำอะไรเพียงเพราะความสนุกเท่านั้นพะยะค่ะ หม่อมฉันเชื่อว่าอิมุนไม่มีเจตนาอื่นนะเสด็จพี่

พี่ไม่ดูแลเขาให้ดีเอง อิมุนถึงได้เอาแต่ใจ ไม่เคยนึกถึงใครทั้งนั้น

เสด็จพี่ให้อภัยพระโอรสเถิดพะยะค่ะ มีอะไรก็พูดคุยกันดีกว่านะพะยะค่ะ
อย่าทรงเย็นชากับพระโอรสเลย
เสด็จพี่น่าจะเข้าพระทัยดีนะพะยะค่ะ ว่าการถูกเพิกเฉยนั้นรู้สึกโดดเดี่ยวเพียงใด
ท้าวคิมดาหวาย้อนถามแบบแทงใจดำ

น้องคิม~~~~ เจ้าจะมาสะกิดแผล(ใจ)พี่ทำไมกันเล่า T.T

เจ้าไปเชิญพระโอรสอิมุนให้มาเฝ้าเราที่นี่ เดี๋ยวนี้
ท้าวมุนเจฮันสั่งมหาดเล็ก

เสด็จพี่ทรงสั่งห้องเครื่องปรุงของว่างให้พระโอรสด้วยสิพะยะค่ะ

ทำไมพี่จะต้องทำด้วยล่ะ?

จะปรับความเข้าใจกัน ก็เริ่มด้วยการเอาพระทัยใส่ก่อนพะยะค่ะ
พระโอรสทรงโปรดของหวานอะไรเป็นพิเศษพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวากำลังสาธิตวิธีเลี้ยงพระโอรสแก่ท้าวมุนเจฮัน

( . . . )

ท้าวมุนเจฮันหยุดคิดอยู่สักพัก พระองค์ส่ายศีรษะด้วยความละอายพระทัย

พี่ละอายใจจริงๆ พี่ไม่รู้ว่าอิมุนชอบทานอะไร

แล้วพระธิดาอินดี้ล่ะพะยะค่ะ?

อินดี้ไม่ทานเนื้อ เพราะท้องไม่ค่อยดี ลูกคนนี้ชอบผลไม้ และของหวานทุกชนิด
มี วันนึง พี่ไม่ยอมให้อินดี้ทานช็อคโกแลต นางจึงจัดการยกข้าวของออกจากตำหนักของพี่ เพื่อหาช็อคโกแลตที่พี่เอาไปซ่อน พี่กลับมาเห็นแต่ความว่างเปล่า
นึกว่ามีโจรปล้นวังของพี่เสียอีก ถึงได้รู้ว่า อินดี้พลังเยอะแค่ไหน ฮ่าๆ แต่พอนางหายโกรธนะ ก็มาออดอ้อนขออภัยโทษ และยังให้พี่ช่วยนางยกของกลับเข้าตำหนักอีก
ท้าวมุนเจฮันเล่าถึงวีรกรรมพระธิดาอย่างมีความสุข

แล้วของโปรดของน้องจองคโยล่ะพะยะค่ะ?

กล้วยอบแห้ง
กล้วย~~~ นั้นมีวิตามินซี~~~~~
ท้าวมุนเจฮันนึกถึงพลางอมยิ้ม

งั้น…  เสด็จพี่จะสั่งให้ห้องเครื่องทำอะไรให้พระโอรสทานพะยะค่ะ?

เอ่อ… เจ้าไปเตรียมของหวานที่พระโอรสโปรดมาให้เราก็แล้วกัน
ท้าวมุนเจฮันโยนให้เป็นหน้าที่ของหัวหน้าห้องเครื่อง

แต่เสด็จพี่ต้องทรงรู้ไว้บ้างนะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาท้วงติง

เรารู้แล้วน่า…

ฝ่าบาท พระโอรสให้หม่อมฉันกราบทูลพระองค์ว่า
พระโอรสยังไม่สำนึกตน เพราะพระโอรสไม่ได้ทำอะไรผิด
จึงไม่ขอออกมาจากพระตำหนักพะยะค่ะ

อิมุน!!! เจ้าลูกคนนี้นิ!!!
ท้าวมุนเจฮันเสด็จกลับเข้าพระตำหนักไปด้วยทรงกริ้ว

เสด็จพี่!!! ทรงทิ้งหม่อมฉันซะแล้ว … เฮ้อ… (หม่อมฉันยังไม่ได้สั่งอาหารว่างของหม่อมเลย – -;)
ท้าวคิมดาหวานั่งถอนพระทัย

น้องคิม~~~~~ ของพี่มินอู~~~~~~~
ท้าวอิมินอูเสด็จมาที่อุทยานพร้อมตะกร้ากระต่ายน้อย

ทำไมเสด็จพี่เพิ่งเสด็จมาล่ะพะยะค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวานั่งเซ็ง

นี่พี่พลาดอะไรเด็ดๆไปรึ?
ท้าวอิมินอูยิ้มหวาน นั่งลงอย่างอารมณ์ดี

เสด็จพี่เจฮันทรงกริ้วอิมุนมากพะยะค่ะ เราควรทำอย่างไรดีพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวาขอคำแนะนำ

ฮ่าๆ เสด็จพี่กับอิมุนทะเลาะกันเป็นปกติ เจ้าอย่าได้วิตกไปเลย เดี๋ยวพี่จัดการเอง

มหาดเล็ก… เจ้าไปเชิญพระโอรสอิมุนมาพบเราที
ทูลพระโอรสว่า เสด็จอามินอูมีของขวัญจากพระธิดาเฮซอง จะทรงมอบให้พระโอรส

พะยะค่ะ
มหาดเล็กรับคำสั่งจากท้าวอิมินอู

ส่วนเสด็จพี่…
ท้าวอิมินอูหยุดคิดสักพัก ก่อนจะเห็นท้าวมุนเจฮันเสด็จออกมาจากพระตำหนักพร้อมไม้เคนโด้

เสด็จพี่เจฮัน~~~~~ จะเสด็จไหนพะยะค่ะ?
ท้าวอิมินอูตะโกนเรียก

เราจะไปอบรมเจ้าลูกจอมโอหังสักหน่อย เดี๋ยวเรากลับมา พวกเจ้ารออยู่ตรงนั้นแหละ!

เสด็จพี่ทรงรอก่อนพะยะค่ะ หม่อมฉันมีเรื่องกราบทูลพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาและท้าวอิมินอูรีบวิ่งตามไป

พวกเจ้าน่ะรอพี่ก่อน เดี๋ยวพี่มา!!!
ท้าวมุนเจฮันยกไม้เคนโด้ชี้มาที่พระอนุชาทั้งสอง ตรัสเสียงเข้ม

เรื่อง…. น้องจองคโยนะพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูยิ้มหวาน

ท้าวมุนเจฮันหันหลังกลับมาทันที

น้องจองคโย? ทำไมรึ?

น้องจองคโยฝากของขวัญมาพะยะค่ะ แต่ท่าทางวันนี้เสด็จพี่จะไม่สะดวก
เสด็จพี่ทรงอบรมพระโอรสให้เรียบร้อยเถิดพะยะค่ะ ไว้วันหลังหม่อมฉันจะมาเข้าเฝ้านะพะยะค่ะ

น้องคิมจ้ะ~ เราไปชมสวนดื่มชากันตรงนู้นดีกว่านะ

ท้าวอิมินอูควงแขนท้าวคิมดาหวากลับไปนั่งชมวิวในอุทยานต่อ

น้องมินอู~~~~~~~~~
ท้าวมุนเจฮันทิ้งไม้เคนโด้วิ่งตามพระอนุชาทั้งสอง

เสด็จพี่ไปหาอิมุนเถิดพะยะค่ะ หม่อมฉันรอได้พะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูตรัสยิ้มๆ

แต่เรารอไม่ได้!!!

ท้าวมุนเจฮันคว้าคอท้าวอิมินอูเข้ามากอด

น้องจองคโยฝากอะไรมาให้พี่ เจ้าเอามาให้พี่ดูสิ~

เสด็จพี่ ปล่อยคอหม่อมฉันก่อนพะยะค่ะ
หม่อมฉันหายใจไม่ออก >.<
ท้าวอิมินอูพยายามดิ้น

เจ้าก็รีบบอกพี่มาสิ พี่ใจร้อน

ใจเย็นพะยะค่ะ หม่อมฉันวางไว้ตรงนั้นพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูชี้ไปที่ตะกร้าใบน้อยในอุทยาน

ท้าวมุนเจฮันปรี่เข้าไปดูด้วยความตื่นเต้น ทิ้งพระอนุชาทั้งสองไว้ด้านหลัง

พี่มินอู เสด็จพี่เจฮันทรงลืมอะไรหรือเปล่าพะยะค่ะ?

ทรงลืมเราสองคนไง – -;
ท้าวอิมินอูจูงมือท้าวคิมดาหวาตามท้าวมุนเจฮันไป

อ้าาาา กระต่าย~~~~~~~
กระต่ายน้อยคู่นี้ของพี่ใช่ม้ายยยยยยยยยยยยยยย
ท้าวมุนเจฮันเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก แล้วอุ้มกระต่ายขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

น่ารักจังเลย~~~~
ท้าวมุนเจฮันยังคงพร่ำเพ้อ

กระต่าย หรือ คนให้ พะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวากระเซ้าถาม

ท้าวมุนเจฮันได้แต่ยิ้มเขินๆ
กระต่ายหรือจะน่ารักเท่ากับคนให้ล่ะจ้ะ

แน่นอนพะยะค่ะ เพราะกระต่ายคู่นี้เป็นของเฮซองพระธิดาของหม่อมฉันเองพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวายิ้มกว้าง(อย่างไม่เกรงใจรอบดวงตา)

หลานเฮซองก็โปรดกระต่ายรึ?
น่ารักจัง เดี๋ยวพี่จะส่งกระต่ายให้เฮซองเลี้ยงบ้าง
สักสองหรือ…สามสิบตัวดีนะ?

ท้าวมุนเจฮันยิ้มอย่างอารมณ์ดี

อย่าเลยพะยะค่ะ
ตอนนี้น้องจองคโยก็นำกระต่ายมาให้เฮซองของหม่อมฉันเลี้ยงพะยะค่ะ
หม่อมฉันยังไม่อยากสร้างวังเลี้ยงกระต่ายพะยะค่ะ – -;

งั้น… นี่คือกระต่ายที่น้องจองคโยประทานให้เฮซองใช่มั้ย?

พะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาตอบ

อร้ายยยยยยยยยย น้องจองคโยเนี่ย
เจ้าร้ายนักนะ ใช้เฮซองบังหน้า คิคิ
เจ้าหายเคืองพี่แล้วล่ะสิ คิคิคิ
ท้าวมุนเจฮันบิดองค์ไปมาด้วยความเขินอายอยู่เพียงลำพัง

เสด็จพี่…
ท้าวคิมดาหวาพยายามสะกิดท้าวมุนเจฮันแต่ท้าวอิมินอูเอานิ้วแตะริมฝีปากพระอนุชาเพื่อห้ามไว้

ชู่ว…
ท้าวอิมินอูยังไม่อยากขัดพระทัยท้าวมุนเจฮัน เขาไม่ได้เห็นท้าวมุนเจฮันมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว

ทันใดนั้น…

เสด็จอาพะยะค่ะ!!!!!!!!!

พระโอรสอิมุนวิ่งเข้ามาที่อุทยานด้วยความตื่นเต้น

เสด็จอาพะยะค่ะ หม่อมฉันมาแล้วพะยะค่ะ~~~~~~~

ท้าวมุนเจฮันได้ยินเสียงพระโอรสอิมุน ทรงละความสนใจจากกระต่ายน้อยในตะกร้า แล้วหันกลับมาที่ต้นเสียง

แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!
สะ สะ เสด็จพ่อออออออออออออ

พระโอรสอิมุนตกพระทัยเมื่อเห็นท้าวมุนเจฮันยืนอยู่ตรงนั้น ทรงหันหลังเพื่อวิ่งกลับพระตำหนัก

ไม่ได้สิ!!! อิมุน เจ้าจะวิ่งหนีแบบนี้ไม่ได้ (เสียฟอร์มหมด)
พระโอรสอิมุนตรัสกับองค์เอง ก่อนจะสูดหายใจลึกๆ แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับท้าวมุนเจฮัน

อิมุน!

พะยะค่ะ
(เราต้องไม่กลัว ไม่กลัว ไม่กลัว)
พระโอรสอิมุนตอบรับเสียงอ่อย

หน้าเจ้าเปื้อนอะไรมา?
ท้าวมุนเจฮันสงสัย พอๆกับท้าวคิมดาหวาที่ยืนจ้องมองพระโอรสอิมุนด้วยความสงสัยเช่นกัน

ฮ่าๆ อิมุน เจ้าคงรีบมากสินะ จนลืมล้างหน้าเนี่ย
ท้าวอิมินอูเดินเขามาจับพระพักตร์พระโอรสอิมุน แล้วค่อยๆดึงมาร์กที่พระพักตร์พระโอรสออก

นี่คือครีมพอกหน้าใสเด้งของมินมินพะยะค่ะ เสด็จพี่ไม่ต้องตกพระทัยพะยะค่ะ ฮ่าๆ
ทำมาจากโคลนในทะเลสาปพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูสาธยายสรรพคุณผลิตภัณฑ์ของพระโอรสมินมินด้วยความภูมิใจ

เมื่อเช็ดมาร์กพอกหน้าออกแล้ว พระโอรสอิมุนก็หลบอยู่หลังท้าวอิมินอูด้วยเกรงว่าท้าวมุนเจฮันยังคงกริ้วพระองค์อยู่

อิมุน! เจ้าไปหลบอยู่ตรงนั้นทำไม มาหาพ่อสิ!
ท้าวมุนเจฮันเรียกพระโอรส

อิมุนค่อยๆก้าวออกมา แล้วเข้าไปหาท้าวมุนเจฮันอย่างกล้าๆกลัวๆ

มาใกล้ๆสิ
ท้าวมุนเจฮันดึงมือพระโอรสให้เข้ามาหาพระองค์

อ๊าาาาาาาาาาา อย่านะเสด็จพ่อ!!!
พระโอรสอิมุนยกแขนขึ้นมาบัง พร้อมกับร้องด้วยความตกใจ

หน้าเจ้ายังมีไอ้นี่ติดอยู่เลย
ท้าวมุนเจฮันจับพระพักตร์พระโอรส แล้วเช็ดมาร์กพอกหน้าที่ยังติดอยู่จนหมด

เจ้าหิวมั้ย? พ่อให้คนไปเตรียมของว่างให้เจ้า ไม่รู้จะถูกใจเจ้าหรือเปล่า?
ท้าวมุนเจฮันยิ้มให้พระโอรส แล้วรับสั่งอย่างใจเย็น

เสด็จพ่อไม่สบายหรือเปล่าพะยะค่ะ?
พระโอรสอิมุนแตะหน้าผากตัวเองเทียบกับเสด็จพ่อ ด้วยความสงสัย

ท้าวมุนเจฮันกอดพระโอรสแน่น

วันนี้พ่อมีความสุขจัง~~~~~

เสด็จพ่อทำให้หม่อมฉันกลัวนะพะยะค่ะ เหอๆ
เสด็จพ่อ… หม่อมฉันหายใจไม่ออกพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนสะบัดหลุดออกมาจากอ้อมกอดของท้าวมุนเจฮันได้ ทรงวิ่งไปหลบหลังท้าวอิมินอูตามเดิม

ฮ่าๆ เสด็จพี่ ทำพระโอรสกลัวนะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาอดหัวเราะไม่ได้

งั้นพี่ขอกอดเจ้าหน่อยสิ น้องคิม~~~
ท้าวมุนเจฮันโผเข้าหาท้าวคิมดาหวาแทน

อย่าพะยะค่ะ หม่อมฉันก็สยิวพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาหลับตาปี๋ให้ท้าวมุนเจฮันกอด

อะไรกันเนี่ย! พี่กอดน้องคิมหรือกอดก้อนหินกันแน่ – -; (มีแต่กล้ามล่ำๆ แน่นๆ)
ท้าวมุนเจฮันบ่นอุบ

เสด็จพี่อ๊าาาาาาาาาาา หม่อมฉันร่างกายกำยำล่ำสัน ไหนเลยจะอ่อนนุ่มเหมือนกอดน้องจองคโยล่ะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาค้อน

นั่นสินะ น้องจองคโยของพี่~~~~~~~
ท้าวมุนเจฮันกอดพระอนุชา เริ่มเพ้อ…

เสด็จอาพะยะค่ะ
แล้วของขวัญที่… น้องเฮซองฝากเสด็จอามาให้หม่อมฉันล่ะพะยะค่ะ?
พระโอรสอิมุนยิ้มอายๆ

อ่อ….. อานึกว่าเจ้าจะลืมแล้วเสียอีก
นึกว่าเจ้าไม่สนใจ
(งานเข้าแล้ว ^ ^;)

เฮซองฝากของขวัญมาให้อิมุนด้วยเหรอ ฮ่าๆ น่ารักจริงๆ
ไหนล่ะ? น้องมินอู น้องคิม พี่ก็อยากรู้นะ
ท้าวมุนเจฮันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ท้าวคิมดาหวาสบตาท้าวอิมินอู (พี่มินอูทูลเสด็จพี่สิพะยะค่ะ – -” )

ท้าวอิมินอูยิ้มเจื่อนๆ บอกเป็นนัยให้ท้าวมุนเจฮันรู้ตัว

กระต่ายนั้น… เฮซองมอบให้อิมุนใช่มั้ย?
ท้าวมุนเจฮันถามเสียงสั่น

ท้าวคิมดาหวาพยักหน้าช้าๆ พร้อมทั้งลูบหลังท้าวมุนเจฮันเบาๆเพื่อปลอบใจ

กระต่าย!!!
น้องเฮซองส่งกระต่ายให้หม่อมฉันเหรอพะยะค่ะ!
พระโอรสอิมุนรู้สึกผิดหวัง

เจ้าไม่ชอบมันเหรอ?
ท้าวคิมดาหวาถามด้วยความไม่พอใจ

หม่อมฉัน… เกรงว่าจะเลี้ยงดูมันได้ไม่ดีพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนอ้างเสียงอ่อย

ถ้าแม้แต่กระต่าย เจ้ายังดูแลไม่ได้ แล้วอาจะฝากเฮซองให้เจ้าดูแลได้อย่างไร!!!
ท้าวคิมดาหวาตัดพ้ออย่างมีอารมณ์

หม่อมฉัน…
พระโอรสมองท้าวมุนเจฮันด้วยความอึดอัด (เสด็จพ่อช่วยหม่อมฉันด้วยพะยะค่ะ)

หม่อมฉัน…

เจ้ายังไม่ขอบพระทัยเสด็จอาคิมอีกล่ะ เด็กคนนี้นิ
เลี้ยงกระต่าย ไม่ยากหรอก เลี้ยงเจ้าสิ ยากกว่าอะไรทั้งปวง
ท้าวมุนเจฮันเข้ามาลูบศีรษะพระโอรสเบาๆ

(มันยังทำเฉย… – -;)

ท้าวมุนเจฮันจึงตบศีรษะพระโอรสเบาๆ

โอ้ย!!!
เสด็จพ่ออยากได้ ก็ทรงเลี้ยงเองสิพะยะค่ะ!
พระโอรสกระซิบเบาๆ

เฮซองมอบให้เจ้า พ่อจะเอามาได้อย่างไร!
เห็นแก่พ่อ ช่วยรับมันไว้หน่อยได้มั้ย!!!
ท้าวมุนเจฮันกระซิบบ้าง

งั้นเสด็จพ่อ ทรงเลี้ยงแทนกระต่ายนี้หม่อมฉันนะพะยะค่ะ!!!
พระโอรสอิมุนต่อรอง

ก็ได้… พ่อจะเลี้ยงให้เอง
ท้าวมุนเจฮันรับปาก

แล้วทรงประทานสิ่งอื่นให้หม่อมฉันเป็นการทดแทนนะพะยะค่ะ!
พระโอรสอิมุนเริ่มต่อรอง

สองพ่อลูกยังคงกระซิบกระซาบต่อรองกันอยู่

ไม่งั้นหม่อมฉันจะคืนกระต่ายนี้ไปนะพะยะค่ะ

ก็ได้ งั้นตกลงตามนี้!!!
ท้าวมุนเจฮันรับข้อเสนอของพระโอรส

ขอบพระทัยพะยะค่ะ เสด็จอาคิม
หม่อมฉันจะดูแลกระต่ายคู่นี้ของน้องเฮซองอย่างดีพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนฉีกยิ้มหวาน

ค่อยยังชั่วหน่อย เรามาทานของว่างกันเถอะนะ
ท้าวคิมดาหวาที่นั่งลุ้นจนเครียดกล่าวตัดบท
(ถ้าอิมุนไม่รับของขวัญจากเฮซองเราจะทำอย่างไรดีนะ Y.Y กังวลๆ)

พระโอรสอิมุนนั่งมองของว่างที่ห้องเครื่องยกมาแล้วลุกขึ้น

เจ้าจะไปไหน ทานก่อนสิ
ท้าวมุนเจฮันเรียก

หม่อมฉันไม่อยากทานพะยะค่ะ

แต่นี่เป็นของโปรดของลูกไม่ใช่เหรอ?
ท้าวมุนเจฮันพยายามใจเย็น

แต่วันนี้หม่อมฉันไม่อยากทานพะยะค่ะ!
พระโอรสอิมุนเตรียมเสด็จกลับแต่ท้าวคิมดาหวารั้งไว้

เจ้าทานสักหน่อยเถิด อย่าทำให้คนที่รักเจ้าต้องเสียใจ
ท้าวคิมดาหวามองพระโอรสด้วยแววตาจริงจัง

น้องคิม ปล่อยอิมุนไปเถิด พี่ไม่เป็นไรหรอก
โดนเพิกเฉยแค่นี้ พี่(เจ็บจน)ชินซะแล้วล่ะ T.T
ท้าวมุนเจฮันฟุบพระพักตร์ลงที่ไหล่ท้าวอิมินอู ทรงเสียพระทัย

เสด็จพ่อ… หม่อมฉัน… (ขออภัยพะยะค่ะ)
พระโอรสอึกอัก ได้แต่เก็บคำขอโทษไว้ในพระทัย

พระโอรสอิมุนกลับไปนั่งเสวยของว่างอย่างเสียมิได้

คราวหน้าเสด็จพ่อทรงถามหม่อมฉันก่อนสิพะยะค่ะ!
ก็หม่อมฉันเพิ่งเสวยไปเมื่อวานนี้เองพะยะค่ะ (กินไม่ลง)
พระโอรสยังคงบ่นอุบ

เสด็จพี่มาเสวยด้วยกันกับพระโอรสสิพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาชวนแกมบังคับ

เสด็จพ่อไม่ทรงโปรดหรอกพะยะค่ะ
ทรงแพ้กล้วย

พระโอรสรู้ดีว่าท้าวมุนเจฮันไม่ชอบสิ่งใด แต่ท้าวมุนเจฮันเองกลับรู้สึกละอายที่พระองค์ไม่รู้พระทัยพระโอรสเลย

เจ้าผิดแล้วล่ะ วันนี้พ่ออยากทานกล้วย
ท้าวมุนเจฮันนั่งลงเสวยของหวานพร้อมพระโอรส

งั้นหม่อมฉันยกของหม่อมฉันให้เสด็จพ่อนะพะยะค่ะ (มันยังวอน)
พระโอรสอิมุนฉีกยิ้มกว้าง

โอ้ย!!!!
ท้าวคิมดาหวาตบศีรษะพระโอรสอิมุนไปทีด้วยความหมั่นไส้

เจ้าน่าจะเห็นพระทัยเสด็จพ่อเจ้าบ้างนะ พระองค์กำลังเสียพระทัย!
ท้าวคิมดาหวาตักเตือนพระโอรส (ถ้าเป็นลูกเขยฉันเมื่อไหร่ – -; ตายแน่!)

เราไม่เป็นอะไร
ท้าวมุนเจฮันก้มหน้าเสวยต่อไป

พอเถอะเสด็จพี่ เสวยไม่ได้ก็อย่าฝืนสิพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูปราม

ไม่เป็นอะไร แต่น้ำตาคลอเลยนะพะยะค่ะ ฮ่าๆ
ท้าวอิมินอูล้อท้าวมุนเจฮัน

อ่ะ! หม่อมฉันเลิกแกล้งเสด็จพี่ละ
นี่พะยะค่ะ ของแทนใจน้องจองคโย ฝากให้เสด็จพี่… พะยะค่ะ คิคิ

ท้าวอิมินอูยื่นห่อผ้าให้ท้าวมุนเจฮัน (ที่ซุกเก็บไว้นาน เพื่อ…)

ท้าวมุนเจฮันเงยหน้าขึ้นมาสบตาพระอนุชา พระเนตรแดงก่ำ

แล้วเจ้าจะเก็บเงียบไว้อีกนานมั้ย!!!!!!
ทำไมเพิ่งบอกเราห๊า!!!!!!!!!!

ท้าวอิมินอูถือห่อผ้าทำตาปริบๆ หายซ่า (เอาไงดีอ่ะ ทรงกริ้วแล้ว เหอๆ)

เอามา!
ท้าวมุนเจฮันยื่นมือออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

พระโอรสอิมุนก็ได้แต่นั่งมองเงียบๆ (ไม่เคยเห็นเสด็จพ่ออาร์ทขนาดนี้มาก่อน)

ท้าวมุนเจฮันรับห่อผ้ามาจากท้าวอิมินอู
ห่อผ้าที่คุ้นเคย …
กลิ่นกายเจ้าของผ้าผืนนี้… ยังคงอยู่…

เจ้าคงพกติดตัวไว้เสมอสินะ
ท้าวมุนเจฮันกำห่อผ้าแน่น พระองค์ไม่อาจฝืนกลั้นน้ำตาที่ค่อยๆร่วงลงมาอาบแก้ม

น้องมินอู~ เจ้าเอาไปคืนน้องจองคโยเถิด พี่ไม่อยากเก็บไว้
ท้าวมุนเจฮันส่งห่อผ้าคืนท้าวอิมินอู

ไม่ได้พะยะค่ะ กว่าหม่อมฉันจะได้มา ปลุกปล้ำอยู่นานนะพะยะค่ะ
ถ้าเสด็จพี่อยากส่งคืนให้เจ้าของ ก็ทรงคืนด้วยองค์เองสิพะยะค่ะ!
ท้าวอิมินอูโวยวาย

งั้น เสด็จพ่อทรงประทานให้หม่อมฉันแทนนะพะยะค่ะ! ^ ^
พระโอรสอิมุนทูลขอ

ไม่ได้หรอก สิ่งนี้พ่อจะต้องส่งคืนเจ้าของ

เสด็จพ่อทรงรับไว้เถิดพะยะค่ะ อย่าให้เสด็จอาจองคโยต้องเสียน้ำใจเลยพะยะค่ะ
ทีกระต่าย เสด็จพ่อยังให้หม่อมฉันรับไว้
ถ้าเสด็จพ่อไม่อยากได้ ก็ประทานให้หม่อมฉันเถิดพะยะค่ะ!

ไม่ได้ อันนี้ต้องคืนเสด็จอาจองคโย!!!!
ท้าวมุนเจฮันยังคงยืนกรานตามเดิม

ไม่เอา!!!! ประทานให้หม่อมฉันเถิดพะยะค่ะ
เสด็จพ่อรับปากหม่อมฉันแล้วนะพะยะค่ะ

รับปากอะไร?

กระต่ายไงพะยะค่ะ!!!
พระโอรสกระซิบเบาๆ ทวงสัญญา

พระโอรสคว้าห่อผ้าในมือท้าวมุนเจฮันแต่ท้าวมุนเจฮันดึงไว้เช่นกัน
ทั้งสองยื้อห่อผ้ากันคนละด้าน

ท้าวคิมดาหวาและท้าวอิมินอู ได้แต่นั่งดูพ่อลูกทั้งสองทะเลาะกัน(อีกแล้ว)
ตอนนี้ท้าวคิมดาหวาเริ่มชินกับความสัมพันธ์แบบลิ้นกับฟันของทั้งคู่เสียแล้ว

อิมุน!!! เจ้าอย่าดึงสิ!!!!

อย่าจับตรงนั้น!!!!!

ท้าวมุนเจฮันเยื้อแย่งห่อผ้ากับพระโอรสจน

อ้ากกกกกกกกก
เสียงท้าวมุนเจฮันร้องลั่น

เสด็จพ่อ! หม่อมฉัน… หม่อมฉัน…
พระโอรสอิมุนยืนอึ้ง มือนึงกำห่อผ้าอีกด้านไว้แน่น ที่ปลายของห่อผ้าอีกด้านมีรอยเปื้อนเลือดติดอยู่

เสด็จพี่!!! เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ!!!
ท้าวอิมินอูรีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง

ไม่เป็นไรแผลเล็กน้อย เจ้าเอากลับไปคืนเจ้าของซะ อย่าเอามาให้เราเห็นอีก!
ท้าวมุนเจฮันรับสั่งทั้งน้ำตาแล้วรีบกลับเข้าพระตำหนักไป

พระโอรสยังยืนนิ่ง ท้าวคิมดาหวาดึงพระโอรสอิมุนเข้ามาสวมกอด เพื่อปลอบขวัญ

อิมุน เจ้าปล่อยมือเถิด ทิ้งมันไปซะ!

พระโอรสอิมุนรู้สึกองค์ ปล่อยห่อผ้าลงพื้นด้วยความตกใจ

เสด็จอาคิม หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจนะพะยะค่ะ
พระโอรสอิมุนกอดท้าวคิมดาหวา พึมพำเสียงสั่น

ท้าวอิมินอูหยิบห่อผ้าขึ้นมาคลี่ดู

นี่มัน… กริชนี่!!!

ท้าวอิมินอูส่งกริชให้ท้าวคิมดาหวาดู

กริชประจำตัวที่องค์ชินฮวาทรงประทานให้วงศ์อสัญชินฮวา สลักนามไว้ว่า ” มุนเจฮัน “

Advertisements
 

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: