RSS

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่17: โรคที่รักษาไม่หาย]

29 Sep

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ โรคที่รักษาไม่หาย ]

พวกเขามาถึงหรือยัง?

ยังเพคะ

หน้าเราดูเป็นอย่างไรบ้าง?
โทรมมั้ย?

เอ่อ… ดูซีดๆนิดหน่อยเพคะ

ท้าวมุนเจฮันหยิบการ์ตูนขึ้นมาอ่านอยู่บนเตียงบรรทม

งั้น… ถ้าพวกเขามาถึงแล้วเจ้ารีบมารายงานเรานะ

เฮ้อ… หน้าเบื่อจริงๆ

15 นาทีผ่านไป

พวกเขามาถึงรึยัง?!?

ยังพะยะค่ะ
มหาดเล็กหน้าห้องทูล

ท้าวมุนเจฮันกระวนกระวายกับการมาของเหล่าพระอนุชาของพระองค์

พวกนี้มัวทำอะไรกันอยู่นะ!
ท้าวมุนเจฮันเริ่มบ่นอย่างหงุดหงิด

และแล้วพระอนุชาของพระองค์ก็เสด็จมาถึงตำหนักท้าวมุนเจฮัน

มาแล้วพะยะค่ะ
หมาดเล็กรีบเข้ามารายงานท้าวมุนเจฮัน

ท้าวมุนเจฮันรีบเก็บหนังสือการ์ตูนเข้าใต้หมอน

หน้าเราเป็นอย่างไรบ้าง?

โทรมมากพะยะค่ะ
มหาดเล็กทูล

ให้พวกเขาเข้ามาได้

พะยะค่ะ

ท้าวมุนเจฮันล้มตัวลงนอนและคว้าผ้าห่มมาคลุมโปง

เสด็จพี่พะยะค่ะ หม่อมฉันมาแล้วพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาแตะเบาๆที่แขนท้าวมุนเจฮัน

ท้าวมุนเจฮันยื่นมือมาคว้ามือของพระอนุชาไว้
(ทำไมมือเจ้าใหญ่และกร้านขนาดนี้เนี่ย – -;)

เสด็จพี่… ตื่นบรรทมเถิดพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูดึงผ้าห่มที่คลุมศีรษะท้าวมุนเจฮันลงมา แล้วส่งสายตาพริ้มยิ้มหวาน

อ้าว… เจ้านี่เอง ไม่น่า… มือใหญ่ๆ นี่มัน… (-.-”)
ท้าวมุนเจฮันรีบปล่อยมือท้าวคิมดาหวา

ทำไมหรือพะยะค่ะ? มือหม่อมฉันมีอะไรหรือพะยะค่ะ?
เสด็จพี่เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ?
ทรงเป็นอะไรมากมั้ยพะยะค่ะ?
หม่อมฉันเป็นห่วงเสด็จพี่มากนะพะยะค่ะ

ท้าวคิมดาหวายิงคำถามเป็นชุด

ถ้าเจ้ายังไม่หยุดรัวคำถามใส่พี่ พี่คงต้องลงไปนอนดิ้นอยู่ที่พื้นนั่นล่ะ – -;
ท้าวมุนเจฮันถอนพระทัยแต่ก็ยังชะเง้อมองหาใครบางคนที่ประตู

เสด็จพี่มองหาใครพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวาสงสัย

เจ้ามากันสองคนเองหรือ?

เปล่าพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูยิ้มหวาน

หม่อมฉันพา…. มินมินมาด้วยพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูกระซิบบอก

อ่อ เหรอ? ดีๆ อิมุนจะได้มีเพื่อนเล่น

แล้วน้องคิมล่ะ เจ้าพาเฮซองและจินอามาด้วยหรือเปล่า?

เปล่าพะยะค่ะ ทั้งสองยังเล็กนักพะยะค่ะ หม่อมฉันไม่อยากให้เดินทางไกล

ฮ่าๆ กว่าน้องคิมจะเสด็จออกจากวังได้นะพะยะค่ะ หม่อมฉันกล่อมแล้วกล่อมอีก นี่ร้องไห้คิดถึงพระโอรสพระธิดาทุกวันเลยพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูทูลฟ้อง

ก็หม่อมฉันไม่เคยห่างจากลูกนานขนาดนี้นะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาเริ่มจะร้องไห้เมื่อพูดถึงพระโอรสและพระธิดา

โอ๋ น้องพี่… อย่าร้องเลยนะ
ท้าวอิมินอูเข้ามากอดท้าวคิมดาหวาเพื่อปลอบใจ

แล้ว…น้องจองคโยล่ะ? เขาไม่ยอมมาเยี่ยมพี่ใช่มั้ย?
ท้าวมุนเจฮันถามด้วยความผิดหวัง

น้องจองคโยช่วยดูแลลูกๆของหม่อมฉันอยู่ที่วังของหม่อมฉันเองพะยะค่ะ

อ้าว! แล้วทำไมเจ้าไม่พาลูกๆของเจ้ามาด้วยล่ะ! น้องคิมง่า~~~~~~
ท้าวมุนเจฮันร้องอย่างขัดใจ

น้องจองคโยไม่อยากมานี่พะยะค่ะ จะให้หม่อมฉันทำอย่างไรล่ะพะยะค่ะ

ไม่เป็นไร น้องจองคโยคงไม่มีวันหายโกรธเคืองพี่หรอก
ท้าวมุนเจฮันฝืนยิ้มทั้งที่ทรงผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ว่าแต่…เจ้าได้บอกน้องคโยหรือเปล่า ว่าพี่ประชวรหนัก

หม่อมฉันทูลแล้วพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูยิ้มแหยๆ

แล้วน้องจองคโยว่าอย่างไร?
ท้าวมุนเจฮันถามด้วยความอยากรู้

น้องจองคโยให้เสด็จพี่เรียกหมอมาตรวจพะยะค่ะ
ท้าวอิมินอูพยายามกลั้นหัวเราะ

มินอูอ่า……… เจ้าไม่ช่วยพี่เลย

ฮ่าๆๆ น้องช่วยเสด็จพี่เต็มที่แล้วนะพะยะค่ะ ทั้งวิ่งไล่จับ ทั้งปลุกปล้ำ ยังไงก็ไม่ยอมมาพะยะค่ะ

แล้วน้องจองคโยฝากอะไรถึงพี่อีกมั้ย?

อืม… ฝากพะยะค่ะ

ว่าอย่างไรเล่า รีบบอกพี่สิ!

เอ่อ…
น้องจองคโยบอกว่า ให้เสด็จพี่เลิกส่งกระต่ายไปที่วังของเขาได้แล้วพะยะค่ะ ขี้กระต่ายสร้างความรำคาญให้น้องจองคโยเป็นอย่างยิ่งพะยะค่ะ

ฮ่าๆ ดีมาก… งั้นพี่จะส่งกระต่ายล็อตใหม่ไปให้ รับรองขี้ไม่เหม็น!
ท้าวมุนเจฮันหัวเราะอย่างอารมย์ดี ผิดกับท่าทีซึมเศร้าเมื่อสักครู่ แล้วหยิบการ์ตูนที่ซุกไว้ใต้หมอนออกมาอ่านต่อ

เสด็จพี่!!! อย่าทรงทำแบบนั้นสิพะยะค่ะ
สักวันน้องจองคโยคงย้ายฟาร์มกระต่ายมาไว้ที่วังหม่อมฉันแน่พะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวากล่าวอย่างเหนื่อยหน่าย

ฮะฮ่าๆ เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย น้องจองคโยเขาเป็นคนมีเมตตา รักสัตว์ และมีความรับผิดชอบ เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก
นี่เจ้าสองคนทานอะไรกันหรือยัง? มาร่วมโต๊ะเสวยกับพี่เถิด ฮ่าๆ

เด็กๆ จัดโต๊ะในสวนนะ วันนี้เราจะเสวยในอุทยานกับน้องๆของเรา
เจ้าไปเชิญพระโอรสและพระธิดาของเราให้มาร่วมโต๊ะเสวยด้วยนะ
อ่อ… เชิญพระโอรสมินมินหลานรักของเรามาด้วยนะ

ฮ่าๆ ไปกันเถิดน้องรัก
ท้าวมุนเจฮันลุกจากเตียงแล้วเดินกอดคอพระอนุชาทั้งสองออกไปที่อุทยานข้างตำหนัก

เสด็จพี่จะเสด็จออกไปข้างนอกเหรอพะยะค่ะ? ทรงหายประชวรแล้วเหรอพะยะค่ะ?
ท้าวคิมดาหวาทูลถามด้วยความเป็นห่วง

พี่ได้พบหน้าพวกเจ้า พี่ก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย ฮ่าๆ

เสด็จพี่!!!! ทรงหลอกหม่อมฉันเหรอพะยะค่ะ!!!!!!!!!
ท้าวคิมดาหวาโวยวาย

พี่เปล่านะ พี่ไม่ได้ตั้งใจหลอกเจ้า… (แต่เป้าหมายมันไม่หลงกลน่ะสิ – -”)

พี่มินอู!!! พี่ก็หลอกหม่อมฉันใช่มั้ยพะยะค่ะ?!?
หม่อมฉันอุตส่าห์เป็นห่วงเสด็จพี่เจฮันมาตลอดทางนะพะยะค่ะ
ท้าวคิมดาหวาบ่นด้วยความน้อยพระทัย

น้องคิมจ้ะ เสด็จพี่เจฮัน ทรงประชวรจริงๆนะจ้ะ
แต่เสด็จพี่เป็นโรคทางใจ คงต้องใช้ยาวิเศษและหมอเฉพาะทางรักษาเท่านั้น ฮ่าๆ

ท้าวอิมินอูช่วยพูดแก้ต่างให้ท้าวมุนเจฮัน

เจ้านี่!!! เป็นหมอหรืออย่างไร? มาทำรู้ใจเราดีนัก!
ท้าวมุนเจฮันยิ้มอายๆ รีบเอามือปิดปากท้าวอิมินอูไว้

Advertisements
 

Tags: ,

One response to “[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่17: โรคที่รักษาไม่หาย]

  1. HaNaHaNa

    October 27, 2013 at 12:08 am

    คู่ซัมติงโผล่ใหม่ มุนเจฮันจองคโย ==

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: