RSS

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่13: สิ่งแทนใจ]

29 Sep

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ สิ่งแทนใจ ]

น้องจองคโย หยุดก่อน!

พี่บอกให้เจ้าหยุดก่อนไม่ได้ยินหรือไง!!!

ท้าวอิมินอูวิ่งมาคว้าแขนท้าวจองคโยไว้

อย่ามายุ่งกับหม่อมฉัน!!!

เจ้าโกรธพี่เรื่องเมื่อครู่เหรอ?

เปล่าพะยะค่ะ

แล้วเจ้าโกรธพี่เรื่องอะไร?

เปล่าพะยะค่ะ

งั้นเจ้าก็ไม่ได้โกรธพี่ใช่มั้ย?
ท้าวอิมินอูได้ทีกอดท้าวจองคโยไว้

เสด็จพี่จะทำอะไรพะยะค่ะ!!!
ปล่อยหม่อมฉันนะพะยะค่ะ!!!
ท้าวจองคโยพยายามดิ้นรน ขัดขืน >.<

นานทีพี่จะได้พบหน้าเจ้า แต่เจ้ากลับวิ่งหนีพี่ตลอดเวลา ถ้าพี่ไม่กอดเจ้าไว้ พี่คงไม่ได้คุยกับเจ้าสักที

ยังไงหม่อมฉันก็ไม่ไปกับเสด็จพี่พะยะค่ะ!!! ปล่อยหม่อมฉันได้แล้วพะยะค่ะ!!!

เจ้ารู้ได้ยังไงว่าพี่จะขอร้องเจ้าเรื่องนี้ หือ?

ไม่ว่ายังไงหม่อมฉันก็ไม่ไปพะยะค่ะ ไม่ว่าเสด็จพี่จะจับหม่อมฉันมัดใส่กระสอบ หม่อมฉันก็ไม่ไปกับเสด็จพี่!!!

พี่แค่จะขออะไรบางอย่างจากเจ้าเท่านั้นเอง
แต่โอ้ว… นี่เป็นความคิดที่ดีมากเลย เจ้าคิดได้ยังไงเนี่ย ทำไมพี่ถึงคิดไม่ถึงกันนะ

เสด็จพี่จะทำอะไรพะยะค่ะ!!! ปล่อยหม่อมฉันนะ หม่อมฉันไม่ไป!!!!!!!!!!!!!!!
ท้าวจองคโยร้องโวยวาย ขณะที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับท้าวอิมินอูอยู่ จนทั้งคู่ล้มลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้น

ท้าวคิมดาหวาได้ยินเสียงท้าวจองคโยร้อง ท่าทางไม่ดีจึงวิ่งออกมาดู

เสด็จพี่ ปล่อยน้องจองคโยเถิดพะยะค่ะ

ฮ่าๆ น้องจองคโยอยากให้พี่มัดเขาใส่กระสอบไป

หม่อมฉันไม่ไปพะยะค่ะ ปล่อยสิพะยะค่ะ!!!

เสด็จพี่ ยังไงหม่อมฉันก็ไม่ยอมให้น้องจองคโยไปนะพะยะค่ะ

ฮ่าๆ ตกลงๆ เจ้ายังไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป
ครั้งนี้เสด็จพี่มุนเจฮันทรงประชวรหนัก ใจคอเจ้าจะไม่เป็นห่วงเสด็จพี่เลยเหรอ?

ประชวรหนักก็เรียกหมอสิพะคะค่ะ!
หม่อมฉันไม่ใช่หมอนะพะยะค่ะ!

ถ้าอย่างนั้น พี่ขออะไรสักอย่างจากเจ้าให้เสด็จพี่มุนเจฮันได้มั้ย?

เสด็จพี่ต้องการสิ่งใดก็ย่อมหาซื้อมาครอบครองได้อยู่แล้วพะยะค่ะ

แต่ถ้าเป็นสิ่งแทนใจจากเจ้า เสด็จพี่จะทรงดีพระทัยมากนะ

หม่อมฉันไม่มีหัวใจหรอกพะยะค่ะ

นี่พี่ขอเจ้าดีๆ เจ้าจะไม่ยอมให้พี่ใช่มั้ย?!? หรือเจ้าชอบให้พี่ใช้กำลัง?

หม่อมฉันไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกพะยะค่ะ เสด็จพี่อยากได้อะไรก็บอกมาสิพะยะค่ะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะไปหามาให้
ท้าวจองคโยตอบอย่างรำคาญ

งั้น… พี่ขอเส้นผมเจ้าได้มั้ย?

ไม่ได้พะยะค่ะ!!!!!! ใครก็ห้ามยุ่งกับผมของหม่อมฉันนะพะยะค่ะ!!!
ท้าวจองคโยรีบจับผมตัวเอง อย่างหวงแหน

งั้นพี่ขอสร้อยที่เจ้าใส่

เส้นนี้ไม่ได้พะยะค่ะ ถ้าอยากได้สร้อย ทรงไปเลือกที่ตำหนักของหม่อมฉันก็แล้วกันพะยะค่ะ จะยกไปทั้งหีบก็ได้

อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้ งั้นพี่อุ้มเจ้าไปเลยดีกว่า จะได้หมดปัญหาสักที

อย่าเข้ามานะพะยะค่ะ!!!!!!!!! หม่อมฉันยอมแล้วพะยะค่ะ
ท้าวจองคโยหยิบห่อผ้าออกมา

เสด็จพี่นำสิ่งนี้มอบให้เสด็จพี่มุนเจฮันนะพะยะค่ะ

สิ่งนี้เจ้าพกติดตัวอยู่เสมอรึเปล่า? ถ้าไม่ใช่สิ่งแทนใจจากเจ้า พี่ไม่รับ!

พะยะค่ะ หม่อมฉันอยากคืนสิ่งนี้ให้เสด็จพี่มุนเจฮันมานานแล้ว

ขอให้เสด็จพี่ทั้งสองเดินทางโดยสวัสดิภาพนะพะยะค่ะ
เสด็จพี่คิมไม่ต้องทรงเป็นห่วงนะพะยะค่ะ น้องจะดูแลหลานๆเป็นอย่างดี

แล้วเจ้าจะฝากอะไรถึงเสด็จพี่มุนเจฮันบ้างมั้ย?

ฝากทูลว่า ทรงเลิกส่งกระต่ายมาที่วังหม่อมฉันเสียที!
วังของหม่อมฉันเต็มไปด้วยขี้กระต่าย เหม็นไปหมดแล้วพะยะค่ะ!!!

Advertisements
 

Tags: ,

One response to “[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่13: สิ่งแทนใจ]

  1. HaNaHaNa

    October 26, 2013 at 11:48 pm

    ท้าวมินอูกับจองคโยเหมือนจะมีซัมติงกัน ><

     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: