RSS

[Fic] อสัญชินฮวา วงศ์พิสดาร [บทที่11: ความไว้ใจ]

29 Sep

Fan fiction ที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก Idol ผู้ซึ่งเป็นตำนานบอยแบนด์ตลกและวรรณกรรมที่จำได้เลือนลาง
แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีเจตนาอื่นใด อาจมีข้อผิดพลาดและความไม่เหมาะสมด้านภาษาและเนื้อหา
ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

[ ความไว้ใจ ]

เฮซอง… เสด็จอาต้องไปแล้วนะ ไว้ครั้งหน้าอาจะมาหาเจ้าใหม่

ท้าว จองคโยบอกลาพระธิดา ทรงวางตะกร้ากระต่ายน้อยไว้ข้างๆเตียงบรรทมของพระธิดาแล้วเสด็จออกจากห้องไป แต่ยังทรงแง้มประตูมองดูพระธิดาเป็นครั้งสุดท้าย
ท้าวจองคโยกลับออกมาจากตำหนักพระธิดา เตรียมออกเดินทาง

พระธิดารู้สึกองค์ตื่นขึ้นมา

เมื่อสักครู่เสด็จพ่อตรัสว่าอย่างไรนะเพคะ?

พระธิดางัวเงีย ขยี้ตาสักพัก

อ้าว… จินอา เจ้ามานอนอยู่นี่ได้ยังไง?

จินอา… เสด็จพ่อล่ะ?

จินอายังนอนกอดตุ๊กตาชินจังไม่ยอมตื่น

เฮซองหันมาเห็นลูกกระต่ายคู่นึงในตะกร้าที่วางอยู่บนพื้นข้างๆเตียงบรรทม

เสด็จอาเพคะ!!!

พระธิดาเฮซองวิ่งตามออกมา

เสด็จอาจะเสด็จไหนเพคะ?

เสด็จอาจะกลับเมืองของเสด็จอาพะยะค่ะ

เสด็จอาไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนหม่อมฉันแล้วเหรอเพคะ?
พระธิดาตัดพ้อ

อาจำเป็นต้องกลับจริงๆ ไว้ครั้งหน้าอาจะมาหาเจ้าใหม่นะ
ท้าวจองคโยฝืนยิ้มให้พระธิดา

เสด็จอาอย่าเพิ่งเสด็จกลับตอนนี้ได้มั้ยเพคะ? หม่อมฉันอยากทำอะไรให้เสด็จอาเสวยก่อนเพคะ

แต่ว่า…

นะ…………
พระธิดาจูงมือท้าวจองคโยกลับเข้าตำหนักไป

ทางด้านท้าวคิมดาหวาและท้าวอิมินอูทรงม้าออกตามหาพระอนุชาจองคโยทั้งคืน เมื่อใกล้รุ่งสางจึงหยุดพัก

ป่านนี้น้องจองคโยน่าจะไปไกลแล้วนะพะยะค่ะ
เสด็จพี่มินอูทรงบังคับน้องจองคโยให้เสด็จไปกับพระองค์ใช่มั้ยพะยะค่ะ?

พี่เปล่านะ พี่ยังไม่ได้พบน้องจองคโยเลย พอพี่กลับไปที่ตำหนัก มหาดเล็กก็บอกพี่ว่าน้องจองคโยเก็บข้าวของออกจากวังไปแล้ว
พี่แค่อยากให้น้องจองคโยไปเฝ้าเสด็จพี่มุนเจฮันบ้าง เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้ว พี่ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย
เจ้าต้องช่วยพี่เกลี้ยกล่อมน้องจองคโยนะ

เสด็จพี่อย่าฝืนพระทัยน้องจองคโยเลยพะยะค่ะ ดูสิป่านนี้หนีเตลิดเปิดเปิงไปไหนต่อไหนแล้ว

สักพักทหารจากในวังขี่ม้าเร็วมาแจ้งข่าวท้าวทั้งสองว่าท้าวจองคโยเสด็จกลับวังของท้าวคิมดาหวาแล้ว

เจ้าว่าไงนะ? ทรงกลับวังแล้ว?
เจ้าตัวแสบนี่ ทำให้พี่วุ่นวายและเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย
ท้าวอิมินอูรู้สึกโล่งพระทัย

แต่ท้าวคิมดาหวาร้อนพระทัย รีบควบม้ากลับเข้าวังทันที

น้องคิม… เจ้าจะรีบไปไหน รอเสด็จพี่ด้วยสิ!!!
ท้าวอิมินอูสั่งทหารติดตามให้เตรียมกลับเข้าวัง

ท้าวคิมดาหวากลับถึงวังตอนรุ่งสาง แล้วรีบเสด็จไปหาพระธิดาองค์น้อย ด้วยทรงร้อนพระทัย

จินอา!!! เฮซองหายไปไหน!!!

จินอาตกใจตื่น มองรอบๆห้องไม่พบพระพี่นาง

ท้าวคิมดาหวารีบสั่งทหารออกตามหาพระธิดารอบๆตำหนัก

เจ้าเห็นท้าวจองคโยมาที่นี่หรือเปล่า?

หม่อมฉันเห็นพระองค์อยู่กับพระธิดาเมื่อเช้าพะยะค่ะ

แล้วตอนนี้พระธิดาของเราอยู่ที่ไหน!!! ทำไมพวกเจ้าถึงปล่อยพระธิดาให้คลาดสายตา!!!
ท้าวคิมดาหวาตวาดทหารองครักษ์ด้วยความร้อนพระทัย

หม่อมฉัน เห็นว่าทรงอยู่กับท้าวจองคโยพะยะค่ะ จึง…

พระธิดาเสด็จไปที่ห้องเครื่องเพคะ
สนมจากตำหนักรีบวิ่งมากราบทูลท้าวคิมดาหวา

นี่สายแล้วนะพะยะค่ะ วันนี้หม่อมฉันจะได้เสวยมั้ยพะยะค่ะ?

พระธิดากำลังง่วนอยู่กับการปั้นลูกชิ้น

อีกแป้บเดียวเพคะ

ตอนนี้น้ำเดือดแล้วนะพะยะค่ะ
ท้าวจองคโยกำลังง่วนอยู่กับการคนน้ำซุปในหม้อ

งั้นหม่อมฉันต้มแค่นี้ก่อนก็ได้เพคะ

ท้าวจองคโยรับลูกชิ้นปลามาจากพระธิดา แล้วเทลงหม้อ

ลูกชิ้นปลาของพระธิดา ปลอดภัยใช่มั้ยพะยะค่ะ?
เสด็จอาไม่อยากท้องเสียระหว่างเดินทางนะพะยะค่ะ ฮ่าๆ

ต้องทานได้สิเพคะ!
เสด็จอาอย่าทรงกังวลเลยเพคะ หม่อมฉันเป็นคนรอบคอบนะเพคะ
หม่อมฉันจะเตรียมยาแก้ปวดท้องให้เสด็จอาพกติดตัวไประหว่างเดินทางนะเพคะ

เดี๋ยวหม่อมฉันไปหาถ้วยมาใส่ก๋วยเตี๋ยวก่อนนะเพคะ

เมื่อพระธิดาเสด็จออกไป ท้าวคิมดาหวาก็เสด็จเข้ามาคว้าคอท้าวจองคโยออกไป

เจ้ามากับพี่เดี๋ยวนี้!!!!!!!

ท้าวคิมดาหวาลากท้าวจองคโยออกมาคุยข้างนอก

เจ้าทำอย่างนี้ได้ยังไง รู้มั้ยว่าพี่เป็นห่วง!!!

หม่อมฉันขออภัยพะยะค่ะ ที่ผลุนผลันออกไป โดยไม่ได้ทูลลาเสด็จพี่ก่อน

แล้วเจ้ากลับมาทำไม?

หม่อมฉัน… จะมาลาเสด็จพี่และพระธิดาพะยะค่ะ

ทีหลังเจ้าห้ามเข้ามาตำหนักพระธิดาในยามวิกาลอีก!!!

เสด็จพี่ทรงกริ้วหม่อมฉันเหรอพะยะค่ะ หม่อมฉันแค่…

เจ้ารู้มั้ย ว่าพี่กังวลแค่ไหน ที่กลับมาแล้วไม่พบเฮซอง!!!
แต่เจ้ากลับพาเฮซองของพี่มาหลบอยู่ที่นี่!!!

หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อพระธิดานะพะยะค่ะ
เสด็จพี่เกรงว่าหม่อมฉันจะพาพระธิดาไปด้วยเหรอพะยะค่ะ?

ใช่!!! พี่กลัว… พี่กลัวจริงๆนะ ที่เจ้าพูดว่าเจ้าจะพาเฮซองไปอยู่ด้วย
ท้าวคิมดาหวากอดท้าวจองคโยร้องไห้ด้วยความอัดอั้น

หม่อมฉันไม่มีวันทำแบบนั้นหรอกพะยะค่ะ

“หม่อมฉันรู้ดีว่าการถูกพรากจากคนที่เรารักมันเป็นอย่างไร”

เฮซองตื่นมาทำอาหารเช้าให้เสด็จพี่นะพะยะค่ะ หม่อมฉันแค่แวะมาช่วยตามคำขอร้องของนาง
เสด็จพี่อย่าดุพระธิดานะพะยะค่ะ

นี่ก็สายแล้ว หม่อมฉันต้องทูลลาเสด็จพี่สักที ฝากลาพระธิดาด้วยนะพะยะค่ะ

เจ้าจะไปไหน?

หม่อมฉันจะกลับวังของหม่อมฉันพะยะค่ะ

เจ้าไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!!!

แต่หม่อมฉัน…

อย่าลืมสิ เจ้ารับปากพี่ว่าจะดูแลพระโอรสและพระธิดาให้พี่ ตอนที่พี่ไปเยี่ยมเสด็จพี่มุนเจฮัน
เจ้าจะหนีกลับวังไปแบบนี้ พี่ไม่ยอม!!!

เจ้ารู้มั้ยว่าพี่ขี่ม้าออกไปตามหาเจ้าทั้งคืน มันเหนื่อยนะ!!!

ท้าวจองคโยสวมกอดท้าวคิมดาหวา

หม่อมฉันผิดไปแล้วพะยะค่ะ เสด็จพี่ลงโทษหม่อมฉันได้เลยพะยะค่ะ

เจ้าต้องอยู่ดูแลลูกลิงน้อยๆของพี่ จนกว่าพี่จะกลับมา นี่คือโทษของเจ้า!!!

พะยะค่ะ หม่อมฉันยินดีรับโทษพะยะค่ะ

ท้าวคิมดาหวาจูงมือท้าวจองคโยกลับเข้าไปในห้องเครื่อง หลังจากทั้งคู่ปรับความเข้าใจซึ่งกันและกันแล้ว

Advertisements
 

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: