RSS

[Fic] You’re my pet – 3 “บอกเขา…เราเป็นอะไรกัน?”

25 Sep

[SMS: HS]

กวางอ้วน เลิกงานแล้ว รีบกลับมากินข้าวนะ

[สายเรียกเข้า… : HS]

เอริคปิดเสียงโทรศัพท์ยืนชมวิวรอบแม่น้ำฮานพลางคิดอะไรอยู่คนเดียวสักพัก
ก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าไปในรถ ด้วยความเหน็บหนาว

เอริคกดโทรศัพท์หาเพื่อน

เฮ้ย~ คืนนี้พวกนายทำอะไรกัน? อยู่ไหนกันวะ? ไปกับใครอ่ะ?

นี่มันคริสต์มาสนะเพื่อน ก็ต้องอยู่กับคนที่เรารักดิ!

ขอฉันไปอยู่ด้วยคนดิ… ฉันไม่อยากกลับบ้านอ่ะ T.T

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้น…

เจ้าของบ้านเปิดประตูให้เอริคเข้ามา

เอริคดึงเฮซองเข้ามากอด

โอ๊ะ!

เฮซองตกใจ

เอริคไม่พูดอะไรได้แต่ยืนกอดเฮซองนิ่งๆอยู่อย่างนั้น

เฮซองขมวดคิ้วสงสัย เอริคมักจะแกล้งเข้ามากอดเขา แต่คราวนี้เฮซองไม่รู้สึกแบบนั้น

(ฉันควรจะผลักมันออกไปดีมั้ยนะ – -; )

เฮซองพยายามขยับตัวออก แต่เอริคกลับดึงเฮซองเข้ามากอดให้แน่นกว่าเดิม

นี่… เอริค… ฉันเริ่มหายใจไม่ออกแล้วนะเฟร้ย >.<”

เฮซองงี่… กอดฉันหน่อยได้มั้ย?

เฮซองกอดเอริคตอบ พร้อมกับลูบหัวปลอบเพื่อน

นายเป็นอะไรหรือเปล่า?

เอริคไม่พูดอะไร ได้แต่ซบหน้าลงที่ไหล่ของเฮซอง

เอริคยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อมองไปที่คังตะ

คังตะซึ่งยืนมองเอริคกอดเฮซองอยู่นานแล้ว เดินกลับเข้าไปในครัว

เจ้านาย… หิวจังเลย มีอะไรให้กินมั่งอ่ะ

เอริคปล่อยเฮซอง แล้วทำท่าออดอ้อน

อะไรของนาย? (งงไปหมดแล้ว)
นายหายไปไหนมา? ฉันโทรไปก็ไม่รับสาย

คังตะทำอาหารไว้เยอะเลย ฉันรอนายกลับมาจนไส้จะขาดแล้วนะ

เฮซองค้อนใหญ่

หิว ก็กินไปก่อนสิ มารอฉันทำไมล่ะ คังตะก็อยู่นี่นา (ชิ)

ก็คังตะให้ฉันรอนายก่อนอ่ะ จะได้กินพร้อมกัน

คังตะ เอริคมาแล้ว~ ฉันกินได้แล้วใช่มั้ยยยยยยยยยย
เฮซองร่าเริงเหมือนเด็กได้ขนม

หวัดดีเอริค ^ ^ คังตะยื้มให้เอริค
ทำไมกลับมาช้าจัง ปรกติกลับดึกแบบนี้เหรอ?

เฮซองล้างมือเรียบร้อยแล้ว หยิบตะเกียบ ลงมือกินโดยไม่รอใครทั้งนั้น

ช่วงเทศกาลคนเยอะน่ะ

(เฮซองยังหยิบของใส่ปากไม่สนใจใคร)

เจ้านาย… อร่อยมั้ย?
เอริคกอดคอเฮซองกระซิบถาม

เฮซองเหล่ตามองเอริค ทั้งที่ยังเคี้ยวแก้มตุ่ย แล้วเอื้อมมือไปลูบหัว 1 ที
ส่งยิ้มหวาน ก่อนจะตบหัวด้วยความรักและหมั่นไส้ไป 1 ที

เอริคกินด้วยกันสิ

คังตะยื่นตะเกียบให้เอริค

ขอบใจ ^^
เอริคนั่งลงข้างๆเฮซองแต่มือยังเหนี่ยวรั้งคอเฮซองไว้

เจ้านาย… ป้อนหน่อยสิ

เฮซองหันมาจิกสัตว์เลี้ยงตัวป่วนด้วยสายตา แล้วทำเป็นไม่สนใจ หันไปกินต่อ

คังตะยิ้มขำๆ เขาไม่เคยเห็นเอริคเป็นแบบนี้มาก่อน

นายก็รู้ ว่าอย่าไปยุ่งตอนคุณจองพิลคโยกำลังหิว! ฮ่าๆ

อ่ะ! ฉันป้อนนายเองนะ
(ด้วยความเอือมระอา)

โอ๊ะ ไม่ต้องๆ
เอริคบอกคังตะด้วยความเกรงใจแล้วหันไปกดดันเฮซองที่ยังคงเคี้ยวหยุบหยับอยู่ในวงแขนของเอริค

เอามานี่!! ฉันกินเอง~
เฮซองไม่อยากให้คังตะเสียใจที่เอริคปฏิเสธน้ำใจของเพื่อน

คังตะคีบอาหารมาวางที่จานของเฮซอง

ไม่อาว……..ดิ ทำไมนายไม่ป้อนฉันด้วยอ๊ะ~ ทีเอริคนายยัง….
เฮซองทำเสียงอ้อนไม่พอใจ

ฮ่าๆ โอเคๆ ฉันป้อนให้นายทั้งสองคนนั่นแหละ!
คังตะยิ้มกว้าง คีบอาหารป้อนให้เฮซอง เอริคได้แต่เหล่มองเฮซองด้วยความน้อยใจ

(แล้วฉันล่ะ – -; ทำหน้าระรื่นจังนะ)

นายเหล่ฉันทำไม ห๊า!!!
เฮซองเริ่มรู้สึกถึงรังสีข้างๆตัว

เจ้านาย… ป้อนฉันมั่งสิ~~~~~~~

ก็เมื่อกี้คังตะจะป้อน ทำไมไม่กินละ!!!

ฉันจะให้เจ้านายป้อนอ๊ะ!

เอริคเอียงศีรษะซบไหล่เฮซอง แต่มือยังคงกอดคอเฮซองไว้

เจ้านายต้องดูแลฉันด้วยสิ

นี่นายดื่มมารึป่าวเนี่ย? อ่ะๆ จะกินอะไร!!!
เฮซองถามด้วยความรำคาญ

เอาอันนั้น…
เอริคชี้แล้วอ้าปากรอ…

เฮซองคีบอาหารมาให้เอริค

อ้า……….

แล้วเฮซองก็ป้อนอาหารเข้าปากตัวเอง ทิ้งให้กวางโง่อ้าปากรอเก้อ

ฮ่าๆ
เฮซองยิ้มตาหยีพยายามกลั้นหัวเราะทั้งที่อาหารเต็มปาก

นี่!!!!!!
เอริคเริ่มโวยวาย

เฮซองพยายามจะลุกหนี (ชิ่ง) แต่เอริคที่โอบกอดคอเฮซองไว้ ไม่ปล่อยให้หลุดมือ

จะหนีไปไหน หือ?

เจ้านาย… ทำอย่างนี้ได้ไง เอาคืนมานะๆ

เอริคล็อคคอเพื่อนตัวแสบ เขย่าตัวไปมา

พรู้ดดดดดดดดดดดด~~~~~~

>.< อร้ายยยยยยยยยยย เฮซองง่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เฮซองยิ้มเจ้าเล่ห์ หลังจากพ่นข้าวออกมาใส่หน้าเอริคเต็มๆ (อี๋~~~~~)

ฮะ ฮ่าๆ (ฉันไม่อยู่แล้ว)
ก็นายมาเขย่าคอฉันทำไมเล่า ฉันเกือบสำลักตายอ๊ะ!!!

เฮซองฉวยโอกาสวิ่งหนีออกมาหลบอยู่หลังคังตะ
เอริคมองค้อน แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า

ฮ่าๆๆๆ คังตะ ยังหัวเราะจนท้องแข็ง

นี่~~~~ พื้นเลอะหมดแล้ว นายเล่นอะไรซกมกเป็นเด็กๆไปได้
คังตะดุเพื่อนที่ไม่รู้จักโตสักที

คร้าบบบบบบ คราวหน้าไม่ทำอีกแล้วนะ ^ ^;

ไปเลย… เฮซองงี่~ ไปเอาผ้ามาเช็ดพื้นเลย

ฉันไม่ได้เป็นเริ่มก่อนนี่นา~
เฮซองพยายามอ้อนวอนขอความเห็นใจ

คังตะลากเฮซองเข้าไปหาผ้ามาเช็ดพื้น

เฮซองกำลังทำความสะอาดพื้นอยู่ เมื่อเห็นเอริคถอดเสื้อเดินออกมาจากห้องน้ำ (ยังจะกล้าถอดโชว์ >.<) ในสภาพเปียกทั้งหัว

คังตะ~~~~~
เฮซองรีบวิ่งไปหลบหลังเพื่อน ทำตากลม แต่ยังแอบหัวเราะ คิกๆ

เอริคเดินดุ่มๆเข้ามาหาเฮซอง โดยมีคังตะเป็นโล่กำบังให้เฮซอง

ฮ่าๆ เอริค ฉันขอโทษ ฮ่าๆ ก็นายล็อคคอฉันแล้วเขย่าตัวฉันอ๊ะ!!!

โชคดีนะที่ฉันไม่สำลักตายซะก่อน นายจะฆ่าฉันหรือไง ห๊า!!!

นายไปเปลี่ยนเสื้อก่อนเถอะ
คังตะคน(ตรง)กลางเป็นคนไกล่เกลี่ย

เอริคเกรงใจคังตะจึงเดินกลับไปหาเสื้อเปลี่ยนที่ห้องของเฮซอง

อย่าทำเสื้อฉันยืดหมดนะ!!!
เฮซองยังไม่วายจิกกัดเพื่อน

เอริคหันมาสะบัดหัวเปียกน้ำใส่เฮซอง น้ำกระเด็นเลอะเต็มพื้น

เฮซองหันมาทำหน้างอนๆ เพื่อจะฟ้องคังตะ คังตะยืมยิ้มแล้วส่ายหัว ด้วยความเหนื่อยหน่าย
ไม่ว่าอายุจะขึ้นเลข 30 กันแล้ว แต่สองคนนี้ไม่ได้โตขึ้นเลย

เฮซองงี่~ เช็ดให้หมดนะ เดี๋ยวใครมาเหยียบจะลื่นล้ม

ไม่อาวง่า~~~~~~~~ รอยน้ำนี่ เอริคเป็นคนทำนะ!!!!!

เฮซอง……. อย่าดื้อสิ~
คังตะเดินเข้ามาจุ้บเบาๆที่หน้าผากของเฮซอง เพื่อปลอบใจ

เดี๋ยวฉันไปช่วยหาเสื้อให้เอริคใส่ดีกว่า

คังตะเดินไปที่ห้องของเฮซองแต่เอริคเปลี่ยนเสื้อเรียบร้อยแล้ว ยืนมองทั้งคู่อยู่หน้าประตู

อ้าว นายเปลี่ยนเสื้อเร้วจัง
คังตะแปลกใจ

เอริคเดินสวนไหล่คังตะออกมาหาเฮซอง ที่ยังยืนหน้าแบ้วถือไม่ถูพื้นอยู่คนเดียว

มา ฉันเช็ดเอง
เอริคดึงไม่ถูพื้นมาจากมือของเฮซอง แล้วถูพื้นให้

เฮซองเห็นเอริคเงียบขรึม ยิ่งรู้สึกผิด (เอริคโกรธแน่ๆเลย)

ไม่เป็นไร ฉันถูเองก็ได้…
เฮซองพยายามจะแย่งเอาไม้ถูพื้นคืน

ไม่ต้อง! ฉันทำเอง นายหลีกไป
เอริคตอบเสียงเย็นชา

เฮซองพยายามจะแย่งไม้ถูพื้นคืน

เอามาเถอะน่า… ฉันเช็ดเอง นายเช็ดสะอาดที่ไหนเล่า – -;

โอ๊ะ!!! จะทำอะไรเนี่ย!!!!!

เอริควางไม้ถูพื้น แล้วอุ้มเฮซองออกมาวางที่โต๊ะกินข้าว

นั่งอยู่นี่แหละ เกะกะชะมัด!

เฮซองนั่งจ๋อย ส่วนเอริคกลับไปถูพื้นต่อจนเสร็จ

เอริคกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารแต่ยังคงนิ่งเงียบ

เฮซองเตะขาคังตะ ส่งสายตาให้คังตะช่วย
คังตะส่งตะเกียบให้เฮซองและบอกใบ้ให้ป้อนเอริคบ้าง
(ทำไมต้องเป็นฉันทุกที – -;)

เฮซองคีบอาหารให้เอริค

อ๊ะ เจ้ากวางอ้วน กินเร็วสิ…

เอริคสะบัดหน้าหนี (ทำเล่นตัว)

น่า… กินหน่อยนะ ฉันป้อนนายจริงๆนะ
เฮซองพยายามอ้อนอีก

แต่เอริคยังคงเล่นตัว

คังตะ! อ่ะ อันนี้ฉันให้นาย
เฮซองเปลี่ยนใจมาป้อนคังตะแทน

เฮ้!!!!! ทำงี้ได้ไง
เอริครีบคว้าแขนเฮซองกลับมา แล้วอ้าปากงับตะเกียบในมือเฮซอง

เฮซองยิ้มออก ลูบหัวเอริคด้วยความเอ็นดู
อร่อยมั้ย? เล่นตัวจังนะ~ (กัดฟันพูด)

เฮซองป้อนให้เอริคอีก

เอาอันนั้นด้วย… อันนี้ๆ (เจ้ากวางอ้วนเริ่ม enjoy eating ซะแล้ว)

กินเยอะๆนะ จะได้โตเร็วๆ
เฮซองลูบหัวเอริคเล่น พร้อมกับหัวเราะชอบใจ

เอริคพยักหน้า ทำท่ามุ้งมิ้งเคี้ยวตุ้ยๆอย่างมีความสุข

คังตะได้แต่มองสองคนนี้ทำอะไรบ้าๆบอๆ

วันนี้พวกนายสองคนเป็นอะไรเนี่ย?

เอริคยิ้มเจ้าเล่ห์ เอื้อมมือไปกอดคอเฮซอง ที่ยังคงเคี้ยวแก้มตุ่ย ตากลมแบ้วไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

เจ้านาย… บอกเขาไปสิ ว่าเราเป็นอะไรกัน ^ ^

หือ? เรา?
เฮซองยังไม่เข้าใจ

ใช่… ตอนนี้เราเป็นอะไรกัน?
เอริคมองเฮซองกรุ้มกริ่ม

อืม… ไม่เอาอ๊ะ
เฮซองอึกอัก ยิ้มอายๆ พยายามจะลุกหนี แต่เอริคยังรั้งคอไว้ไม่ให้ไปไหน

เอริคจ้องเฮซองเพื่อกดดัน

ไม่เอา!!!
เฮซองปฏิเสธ อายๆ

เอริคค่อยๆแลบลิ้นออกมาจะเลียหน้าเฮซอง

จะทำอะไรอ๊ะ!!! ไม่เอา เดี๋ยวสิวขึ้น!!!

งั้นเลียปากก็ได้ใช่มั้ย?
เอริคกระซิบขู่เบาๆ

ก็ได้ๆ!!

ไม่!  ไม่ใช่ๆๆ!!! (เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป)

เฮซองเอามือดันหน้าเอริคไว้

ฉันหมายถึง … ฉันจะบอกเองก็ได้!!!

คังตะ~

คือว่า…

เอริค…

เค้าเป็น…

สัตว์เลี้ยงของฉันเอง ^ ^”

คังตะทำหน้าแปลกใจ

สัตว์เลี้ยง? ฮ่าๆ แล้วนายเลี้ยงตัวอะไรเหรอ?

กวางอ่ะ กวางเรนเดียร์ หน้าใสแบ้ว …

ไหนทำตาแอ้บแบ้วสิ

เฮซองกำลังนำเสนอสัตว์เลี้ยงตัวป่วนของตัวเอง

เอริคทำตากลม และกระพริบตา ปิ้ง ปิ้ง ปิ้ง

จมูกโด่ง คมสัน

เฮซองบีบปลายจมูกแหลมๆของเอริคโชว์ให้คังตะดู

ลำตัวยาวมาก (โดยเฉพาะหลัง) ก้น โค้ง โด่ง สวยงาม

ไหนโชว์บั้นท้ายหน่อยสิ

เอริคก็บ้าจี้ โพสท่าก้นโด่งงอนสวยงาม และทำตาใสปิ้งๆๆ
เฮซองตีก้นกวางด้วยความหมั่นไส้

ไหนทำหน้าน่ารักๆสิ

ฮี่~~~~~~~~
เอริคแยกเขี้ยวขู่เฮซอง

อ่า… ฮ่าๆ แล้วเลี้ยงยากมั้ย?
คังตะนั่งมองเพื่อนทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานจนรู้สึกอิจฉา

อืม… ไม่ยากหรอกนะ แต่น่ารำคาญมาก!!! ฮะ ฮ่าๆๆๆ

นิสัยดี กินจุ ขี้เกียจ และเอาแต่นอน

ฮี่~~~~~
เอริคยังทำหน้าขู่เฮซอง

ฮ่าๆ
คังตะมองดูทั้งคู่ที่กลับมามุ้งมิ้งกันอีก ทั้งที่เพิ่งทะเลาะกันไปไม่นาน

งั้น… ฉันกลับดีกว่านะ
คังตะขอตัวกลับบ้าน

อ้าว… ไม่ค้างที่นี่เหรอ? นี่มันดึกแล้วนะ?
เรายังไม่ได้ดื่มกันเลย (มัวแต่ทะเลาะกันอยู่)

ไว้วันหลังก็แล้วกัน ฉันไม่อยากอยู่รบกวนพวกนายแล้ว
คังตะฝืนยิ้มเศร้าๆ

กลับดีๆนะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่งนายที่ประตู
เอริครีบอาสา

ขอบคุณมากนะ สำหรับอาหาร อร่อยมาก ^ ^

Merry christmas เอริค
คังตะสวมกอดเอริค แล้วหอมแก้มอำลา

Merry christmas
เอริคตอบอายๆ รู้สึกเคอะเขิน ทำหน้าไม่ถูก

ขอให้มีความสุขมากๆนะ
คังตะอวยพรแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

คังตะชะเง้อมองหาเฮซอง ว่าทำไมไม่ส่งมาส่งเขาที่ประตู

เฮซองวิ่งตามมาพร้อมถุงในมือ

Merry christmas ~
เฮซองสวมกอดคังตะ แล้วหอมแก้มลากัน ท่ามกลางสายตาขี้อิจฉาของเอริค

อ๊ะ!
เฮซองยื่นถุงใบใหญ่ให้คังตะเป็นของขวัญคริสต์มาส

ฉันซื้อมาจากญี่ปุ่นเลยนะ ^ ^

แล้วของฉันล่ะ???
เอริคทวงของขวัญ

ของนายก็ให้ไปตั้งแต่ตอนฉันกลับมาแล้วนี่นา

ของขวัญคริสต์มาสล่ะ!!!

ก็…

“ก็ฉันไง” <(^ – ^)V

เฮซองขำตัวเองที่พูดอะไรจั้กจี้ออกมาแบบนั้น

เอริคได้แต่มองเฮซองอมยิ้มอย่างพะอืดพะอมเช่นกัน (ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูด)

แล้วฉันล่ะ?

ฉันเป็นอะไรสำหรับนาย?

คังตะถามเฮซองด้วยแววตาจริงจัง

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 25, 2012 in RS's Fic, RS's Short Fic, You're my pet

 

Tags: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: