RSS

[Fic] 16 กุมภา Part1: ความจริงในใจ

24 Sep

ฉันมันงี่เง่าใช่มั้ย?

16 กุมภาพันธ์ 2009

ผมเกลียดคำว่า “ขอโทษ”

มันทำให้ผม รู้สึกอึดอัดใจ
นายโทรมาทำไม?

ฉัน…
แม้ว่าจะอยากบอกว่าเสียใจ

แต่ผมก็… ไม่ได้พูดมันออกไป

แม้ว่า อยากจะบอกว่าขอโทษ

แต่ผมก็… ไม่อยากพูดคำๆนั้นอยู่ดี

วันนี้ลงมากินข้าวที่ห้องฉันนะ

ผมวางสายทันทีที่ตัวเองพูดเสร็จ

ดูเหมือนผมไม่ใส่ใจที่จะฟังเขาพูด

แต่ที่จริงแล้ว…

ผมกลัวถูกเขาปฏิเสธมากกว่า

นายกล้าดียังไง มาวางหูใส่ฉัน!!!!
ฮ่าๆ แน่นอน นี่คืออีกเหตุผลหนึ่ง

ห้องของเราสองคน มีเพียงเพดานบางๆกั้นไว้

ผมได้ยินเสียงเขาโวยวายลั่นบ้านอย่างชัดเจน

ผมชอบแหย่ให้เขาหัวเสีย

เวลาเขาโวยวาย มันตลกมาก

เขามักสร้างรอยยิ้มให้ผมเสมอ ไม่ว่าจะหัวเราะ หรือ โมโหก็ตาม

ถ้าเขาจะเกลียดผม ผมก็จะรักเค้า

ผมโทรสั่งอาหาร เพราะวันนี้เพื่อนๆจะมากินข้าวกับผม

ก็เพราะ… วันนี้เป็นวันเกิดผมไงครับ ^ ^
วันก่อนผมทำตัวไม่น่ารักสักเท่าไหร่

แต่วันนี้ผมจะดีกับเฮซองงี่ให้มากๆ

ผมอยากกินซูชิที่เขาซื้อมานะครับ

แต่เจ้าดงวานกับแอนดี้กินซะหมดเกลี้ยงเลย T.T

ผมเลยสั่งซูชิมาเพื่อเฮซองโดยเฉพาะครับ ^ ^
อ๊า… เดี๋ยวเพื่อนของผมคงจะมาแล้วล่ะ
ข้อความใหม่

ฉันต้องคุยงานเรื่องอัลบั้มใหม่ คงไปกินข้าวกับพวกนายไม่ได้
สุขสันต์วันเกิดนะ

เฮซอง
นายจะเบี้ยวฉันอีกแล้วเหรอ T.T
ผมยังได้ยินเสียงฝีเท้าเขาอยู่ข้างบนห้องผม
กริ้ง~

เสียงเครื่องตอบรับอัตโนมัติทำงาน…
ฉันรู้นะว่านายอยู่บ้าน ทำอะไรเสียงดังโครมคราม

ถ้านายไม่รับสาย ฉันจะขึ้นไปอุ้มนายลงมานะ!
ฉันคุยงานอยู่!!! นายไม่ต้องขึ้นมา
ฉันขอคุยกับ ผจก นายหน่อยสิ

ชู้ว!!! เดี๋ยวฉันจัดการเอง นี่! นายจะมาป่วนอะไรฉันอีก – -”

ถ้าเสร็จงานแล้วจะตามไปน่า!!!

ฉันบอกว่าฉันจัดการเองได้น่า…

นายคุยกับใครน่ะ?

ฉันไม่ได้พูดกับนาย …  เฮ้ ทำไมฉันต้องทำตามที่พวกนายสั่งด้วยฟระ

เฮซองงี่~ นายจะมาใช่มั้ย?

ฉันไม่รู้ แค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องวางแล้ว
เฮซองรีบวางหูไป
เอริคตะโกนขึ้นไปบนเพดานห้อง

เฮซองงี่!!!! ถ้านายไม่ลงมา ฉันจะขึ้นไปลากนายลงมาเองนะ
 

เอริคนอนอ่านการ์ตูนรอให้ถึงเวลานัด

แต่เสียงโครมครามจากห้องข้างบน ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้

กริ้ง~

เสียงเครื่องตอบรับอัตโนมัติ
เฮซองงี่~ นายทำอะไรอ่ะ ฉันหนวกหูนะ
คุยงานเสร็จรึยัง ฉันรอนายอยู่นะ

สักครู่เฮซองก็รับสายด้วยเสียงกระหืดกระหอบ

เอริค~ ฉันไปไม่ได้ …

เดี๋ยวสิ เอาโทรศัพท์มาก่อน!!! ฉันยังพูดไม่จบ

ไม่อาว…. ฉันไม่ไป… ปล่อย…
 

แล้วเขาก็วางสายไป
อะไรของเขา – -”
สักพักเสียงประตูห้องข้างบนปิดปัง! ทุกอย่างเงียบสงบ
ผมได้แต่ภาวนาว่าเขาจะกลับมากินข้าวกับผม

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 24, 2012 in RS's Fic, RS's Short Fic

 

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: